Ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο, ναι ξέρετε ένα από εκείνα που πρέπει να τελειώσεις γιατί σε κυνηγάνε deadlines και συνοδεύονται από αρκετό καφέ και ακόμη μεγαλύτερη αυπνία, ειδικά αν έχεις μωρό όπως εγώ και γάτα που νιαουρίζει.
Στην προσπάθεια μου να το τελειώσω, κρατούσα κάποιες σημειώσεις σε χαρτί, ναι με στυλό όπως τον παλιό καλό καιρό, εκεί που ήμουν έτοιμη να πατήσω το save, να πω «ουφ, το τελείωσα και είναι και όπως το φανταζόμουν» και να πιω την τελευταία γουλιά καφέ με ηρεμία λίγο πριν ξυπνήσει η μικρή και αρχίσει ο μαραθώνιος… η γάτα πάτησε το «λάθος» κουμπί στον υπολογιστή και…ναι…έχασα το κείμενο, το μεγαλύτερο κομμάτι του!
Μεγάλη χαρά πήρα όπως καταλαβαίνετε…η γάτα πάλι που φυσικά και τίποτα δεν είχε καταλάβει από το σοκ μου, περιδιάβαινε αμέριμνη, χουρχουρίζοντας, γιατί πολύ της είχε αρέσει το «μαλακό πάτημα» του apple!
Εκείνη τη στιγμή, που ήμουν έτοιμη να της βάλω τις φωνές, καθώς γύρισα και την κοίταξα, είδα να έρχεται προς το χέρι μου, να μου κάνει «κουτουλίτσες» και να χουρχουρίζει… Και θυμήθηκα… Θυμήθηκα πώς αυτό το υπέροχο πλάσμα έφτασε σπίτι μας.
Πρακτικά μας διάλεξε-όπως άλλωστε όλες οι γάτες-και έγινε το σημαντικότερο μέλος της οικογένειας…μετά το παιδί…πριν το παιδί αυτό ήταν αδιαπραγμάτευτο…τώρα η πρώτη θέση εναλλάσεται συχνά μέσα στη μέρα!
