Κάθεσαι εκεί, στο μπαρ, κοιτάζεις το άδειο ποτήρι σου και αναρωτιέσαι γιατί πρέπει να είσαι εκεί με την κολλητή σου και να ψάχνεις για απαντήσεις στο ερώτημα γιατί δεν είσαι τώρα με την μία αυτή την πραγματική αγάπη, που τόσα χρόνια περιμένεις και ποτέ δεν έρχεται. Γιατί πρέπει να είσαι πάντα μόνη σου. Γιατί όλοι οι σύντροφοι της ζωής σου να ήταν τόσο λάθος. Γιατί να έχεις και εσύ αυτόν τον άτιμο τον μαγνήτη που όλες οι γυναίκες φαίνεται πως έχουν πια. Και αφού τελικά δεν είσαι η μόνη, τι είναι αυτό που πηγαίνει τόσο λάθος με τους άντρες και δεν μπορούν να αγαπήσουν πραγματικά μια γυναίκα.
Κάθεσαι εκεί στο μπαρ, καλή μου, και ψάχνεις για τις απαντήσεις αυτές που ως δια μαγείας θα σου λύσουν όλα σου τα προβλήματα. Που θα κάνουν την πόρτα να ανοίξει και να μπει μέσα ο πρίγκιπάς σου (το άσπρο άλογο θα σε περιμένει διπλοπαρκαρισμένο έξω με τα φώτα Led αναμμένα για να θαυμάσουν όλοι, καθώς θα περνάς από μπροστά για να σου ανοίξει την πόρτα και με χάρη να μπεις μέσα, για ποια θεάρα έκλεισε η παραλιακή. Αχ… Και, ίσως, μέσα σε όλο αυτό το υπέροχο όνειρο, να έχεις την ατυχία η φίλη σου αυτή να είμαι εγώ. Άτυχη είσαι, όντως.
Εγώ έπρεπε να σου λάχω; Εγώ που πάντα τα βλέπω όλα ανάποδα; Εγώ που θα σου τα πω όλα όπως πιστεύω ότι πραγματικά μπορεί να σε βοηθήσουν και όχι όπως θα ήθελες να τα ακούσεις απλά για να νοιώσεις όμορφα; Μα γιατί να συνεχίσω να διαιωνίζω το πρόβλημά σου; Αφού όλα κάπως έτσι ξεκινούν… Ναι, έτσι! Από όλα αυτά τα ρηχά «φιλενάδα, είσαι τέλεια» και όλα αυτά τα «φίλε, μπορείς να έχεις όποια θέλεις» των εφηβικών μας χρόνων. Και των παιδικών μας χρόνων, να μην σου πω…
Όλα ξεκινάνε από τις μικρές αυτές κοινωνίες λιλιπούτιων ανθρώπων που τσιρίζουν μεταξύ τους «σε λατρεύω» για το it μπλουζάκι, το στυλό με τα φτερά και το κούρεμα-που-τα-σπάει. Από την εποχή εκείνη που όλοι θέλουν να κάνουν παρέα με τα cool παιδιά, τους μουσικούς, τους αθλητές, τις κοπέλες που το πρωί βάζουν αφρό στην μπούκλα και τσιρίζουν «σε λατρεύω» με χάρη.
Είναι τότε που καλούμαστε για πρώτη φορά στην ζωή μας να βγούμε από την μικρή κοινωνία της οικογένειας και να μπούμε μέσα σε μια κοινωνία αγνώστων, των οποίων την συμπάθεια δεν την έχουμε άνευ όρων αλλά αντιθέτως πρέπει να παλεύουμε κάθε μέρα για να την κερδίσουμε. Είναι τότε που μαθαίνουμε ότι για να είσαι «αρεστός» και «αποδεκτός» από την κοινωνία μέσα στην οποία επιλέγεις να ανήκεις, πρέπει να κάνεις παρέα με τους «σωστούς» ανθρώπους. Αυτούς που είναι επίσης αποδεκτοί από τους άλλους.
Έτσι, μαθαίνεις από πολύ νωρίς να αποφεύγεις να θεαθείς με τον «σπασίκλα» ή την «άσχημη» του σχολείου, όσο καλά παιδιά κι αν είναι. Όσο κι αν σου ταιριάζουν. Δεν ταιριάζουν στο σύνολο και έτσι αυτομάτως απορρίπτονται και από εσένα. Στο χρηματιστήριο της συμπάθειας του σχολείου, μόνο έχοντας τις πιο cool μετοχές επιβιώνεις.
Και αυτό, τελικά, είναι που καταλήγεις να πάρεις μαζί σου και στην ενήλικη ζωή σου. Νομίζεις πως ψάχνεις για την αγάπη αλλά κάθε άλλο παρά για αυτήν ψάχνεις. Στην πραγματικότητα, ψάχνεις για αυτόν ή αυτήν που θα σε αγαπάει μεν αλλά θα συνεχίσει να ανεβάζει και τις μετοχές σου στο χρηματιστήριο της κοινωνικής αποδοχής δε.
Ψάχνεις για αυτόν που θα έχει καλή δουλειά, για να αρέσει στους γονείς. Ψάχνεις για αυτόν που θα έχει λεφτά, για να τον ζηλεύουν οι πρώην σου… Ψάχνεις για αυτόν που θα είναι όμορφος, για να αρέσει στις φίλες σου. Ψάχνεις για αυτόν για τον οποίο θα σου πούνε οι άλλοι «μπράβο». Για να αρέσεις εσύ στην τελική. Για να ανεβάσεις το δικό σου status. Για να είσαι και πάλι εσύ cool. Για να μην γίνεις το σπασικλάκι –με- τις- λάθος- επιλογές που φοβόσουν να μην γίνεις στο σχολείο φορώντας τα λάθος παπούτσια. Όμως δεν είσαι πια στο σχολείο. Και οι άνθρωποι δεν είναι παπούτσια.
Δεν θα αγαπήσεις και δεν θα αγαπηθείς ποτέ αν δεν αποφασίσεις να ενηλικιωθείς συναισθηματικά και να επιλέγεις τους ανθρώπους που είναι δίπλα σου επειδή απλά και μόνο μπορείς να τους αγαπήσεις σαν ανθρώπους και να σε αγαπήσουν σαν άνθρωπο, χωρίς να υπάρχει κανένα αντάλλαγμα σε αυτό. Χωρίς να περιμένεις να εισπράξεις ούτε γόητρο, ούτε προσοχή ούτε υλικά αγαθά. Η αγάπη, φίλη μου, δεν είναι μετοχή. Και αν, στην τελική, θέλεις να την βλέπεις σαν μετοχή έχε υπόψη σου ότι κάθε άλλο παρά την πραγματική αγάπη που τόσο λαχταράς θα σου αποφέρει.
Η πικρή αλήθεια είναι ότι, προφανώς, δεν έχεις καταλάβει ακριβώς τί σημαίνει «αγάπη» και γι’ αυτό δεν μπορείς και να την βρεις. Την ψάχνεις αλλού, την ψάχνεις λάθος και βασικά δεν ξέρεις ούτε και εσύ η ίδια τί ακριβώς ψάχνεις. Ο κόσμος εκεί έξω είναι γεμάτος από ανθρώπους που ξέρουν πολύ καλά πώς να αγαπούν και έχουν μεγάλη ανάγκη να αγαπηθούν και οι ίδιοι. Τους συναντάς κάθε μέρα! Άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις την αγάπη και θα τότε θα τους δεις και αυτούς!
Σε στεναχώρησα; Μήπως όμως είναι για καλό; Δάγκωσε ένα λαχταριστό κομμάτι σοκολάτα και ξανασκέψου το!
ERA NUTS, Πλάκα bitter με αμύγδαλα (χωρίς ζάχαρη),
5,80 ευρώ οι 2 πλάκες
