Μεγάλωσα σ΄ένα σπίτι που υπήρχε μαγειρεμένο φαγητό κάθε μέρα καθώς και ποικιλία, δεν υπήρχε περίπτωση η μαμά μου να σου κάνει πατάτες τηγανιτές γιατί δεν ήθελες να φας τις μπάμιες και ο μπαμπάς μου δεν μας απαγόρεψε ποτέ τη σοκολάτα, αντίθετα πάντα υπήρχε στο σπίτι, αλλά μ’ ένα μαγικό τρόπο μας έμαθε ν’ αγαπάμε τα γλυκά του κουταλιού και γενικότερα να έχουμε μία αδιάφορη σχέση με τη ζάχαρη και τα γλυκά.
Οι εποχές βέβαια άλλαξαν από τότε που εγώ ήμουν μικρή, πέρασαν και 40 χρόνια (και κάτι ψιλά, τα είπαμε αυτά), η ποιότητα των φρούτων και των λαχανικών αμφισβητείται έντονα, τα μεταλλαγμένα κυριαρχούν, τα βιολογικά περιβάλλονται από απίθανους μύθους και γενικότερα επικρατεί μία μικρή τρέλα γύρω από το θέμα Διατροφή-Ποιότητα-Ασφάλεια.
Εντάξει και τί έγινε θα μου πείτε; Κάθε εποχή έχει τη μόδα και τη τάση της διατροφικά, ναι τελικά υπάρχει μόδα παντού. Ειλικρινά δεν μου δημιουργεί ιδιαίτερο άγχος κυρίως γιατί δεν μπορώ να καλλιεργώ ό,τι τρώω και γενικότερα να ελέγχω και να είμαι σίγουρη για οτιδήποτε μπαίνει στο καθημερινό τραπέζι, αν αποφασίσω να το κάνω αυτό το πιθανότερο είναι να τρελαθώ και να τρελάνω και τους γύρω μου.
Μπορώ όμως να κάνω την έρευνα μου και να αποφασίσω ότι ανάμεσα στα «κακά» μπορώ να βρω κάποια καλύτερα που για κάποιο-συγκεκριμένο-λόγο εμένα με κάνουν να νιώθω λίγο πιο ασφαλής.
