Η μεγάλη γιορτή του ανεξάρτητου κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης έριξε αυλαία με «Το πάρτι», την απολαυστική κωμωδία της Σάλι Πότερ με all-star καστ (Κριστίν Σκοτ Τόμας, Πατρίσια Κλάρκσον, Κ. Μέρφι, Τ. Σπολ, κ.ά.).
Το 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έλαβε τέλος, αφήνοντάς μας μια μεγάλη χαρά για όσα είδαμε και όσα ζήσαμε, μια γλυκιά συγκίνηση και μια αδημονία έως το επόμενο ραντεβού μας, το 2018. Τί είδαμε όμως στο φετινό Φεστιβάλ; Δύσκολο να περιγράψει κανείς, όταν όλα όσα συνέβησαν ήταν τόσα πολλά που κατάφεραν -για ακόμη μια χρονιά- να αλλάξουν τους ρυθμούς μιας ολόκληρης πόλης για δέκα ολόκληρες ημέρες!
Φέτος λοιπόν, με δυο λόγια, είχαμε την ευκαιρία να ανακαλύψουμε ανατρεπτικούς δημιουργούς, να παρακολουθήσουμε πρωτότυπα αφιερώματα, να δούμε τις καλύτερες ταινίες του ανεξάρτητου σινεμά, σχεδόν όλες τις ελληνικές παραγωγές της χρονιάς, παράλληλες εκδηλώσεις, αλλά και το πρώτο Διαγωνιστικό Τμήμα Ταινιών Εικονικής Πραγματικότητας / Virtual Reality, που διεξήχθη στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια.
Γνωρίσαμε και να συνομιλήσαμε με δημιουργούς (μπορείς να διαβάσεις την συνέντευξη που μας παραχώρησε ο σκηνοθέτης Morteza Jafari στο Coverstory.gr εδώ), ενώ παραβρεθήκαμε σε συνεντεύξεις τύπου με ανθρώπους που είχαν να μας πουν πολύ ωραία πράγματα.
Μας είπαν και μας άρεσε
«Η άνοιξη, συμβολίζοντας την άνθιση και αποπνέοντας μία αίσθηση νέας αρχής, δημιουργεί αισθήματα προσμονής και ευφορίας, τα οποία πολύ συχνά δυσκολευόμαστε να εξωτερικεύσουμε και να μοιραστούμε. Η «Ψυχή και το Σώμα» είναι μια ταινία για εκείνη την καλά κρυμμένη περιοχή μέσα μας, στην οποία φωλιάζουν οι προσδοκίες και τα όνειρά μας»(…) «Στα όνειρα είναι πρακτικά αδύνατον να ορθώσουμε τείχη πολιτικής ορθότητας, καθώς παύουμε να σκεφτόμαστε συνειδητά και βιώνουμε τα συναισθήματά μας στην ολότητά τους. Γι’ αυτόν άλλωστε τον λόγο, η νύχτα και τα όνειρα δρουν ως ασυναίσθητο καταφύγιο που αναζητούμε για να απελευθερωθούμε». (Ίλντικο Ενιέντι, Χρυσή Άρκτος του Φεστιβάλ Βερολίνου, «Η ψυχή και το σώμα / On Body and Soul»).
«Το σινεμά μπορεί ακόμη να λειτουργήσει ως πολιτισμικός δίαυλος που συνδέει ολόκληρη την ανθρωπότητα, να δράσει ως μία πηγή συνειδητότητας οικουμενικής εμβέλειας». (Ζαν Μαρκ Μπαρ, Επίτιμος καλεσμένος του 58ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αφηγητής στο ντοκιμαντέρ «Dolphin Man» του Λευτέρη Χαρίτου και πρωταγωνιστής στο φιλμ «Σπόρος» του Σεμίχ Καπλάνογλου.
«Τα ηθικά όρια αυτή την εποχή όχι απλώς χαλαρώνουν, αλλά τείνουν να εξαλειφθούν, καθώς έχουμε εγκλωβιστεί στους εαυτούς μας και τις τεχνητές μας ανάγκες, ανίκανοι να συνυπάρξουμε ουσιαστικά με τους υπόλοιπους ανθρώπους»… «Η ηρωίδα αφέθηκε και δεν αντιστάθηκε, ούτε κρύφτηκε, μολονότι είχε τη δυνατότητα. Αφέθηκε γιατί πασχίζει να ανακαλύψει τη δική της αλήθεια σε ένα κόσμο όπου πάντες είναι χαμένοι εξαρχής και εκ των προτέρων. Όσο μεγαλώνουμε και ωριμάζουμε, βιώνουμε ένα συναίσθημα αδικίας για τα όσα νιώθουμε πως αξίζαμε, αλλά ποτέ δεν λάβαμε, και εκτρεπόμαστε προς την αυτοδικία και την αρπαγή». (Αλέξανδρος Αβρανάς, «Love me Not»).
«Πάντως, μόλις αποκτήσεις μια γενική ιδέα για μια ταινία, το πρώτο πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να πείσεις αμέσως κάποιον άλλο γιατί αυτή η ιδέα είναι τελικά ενδιαφέρουσα. Αυτός είναι ο βασικός κανόνας. Και αυτό ίσως να είναι ένα μεγάλο πρόβλημα με τη βιομηχανία του σινεμά στην Ευρώπη. Εδώ, οι περισσότεροι κάνουν αιτήσεις για χρήματα, αντί να προσπαθήσουν να προωθήσουν τις ιδέες τους για τις ταινίες που θέλουν να γυρίσουν. Στην Αμερική, πάλι, είναι όλα θέμα επιβίωσης. Είσαι εκεί έξω, στο δρόμο. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα η σύγκριση των δύο συστημάτων, τα οποία έχουν πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα». (Ρούμπεν Έστλουντ, «Το τετράγωνο», Χρυσός Φοίνικας στο Φεστιβάλ Καννών).
«Δεν νομίζω ότι το σινεμά μπορεί να κάνει πολλά από πρακτική άποψη, όμως μπορούμε τουλάχιστον να αποκαλύψουμε τα ψέματα και να καταγράψουμε την ιστορία με διαφορετικό τρόπο». (Joao Dumans, «Arabia»)
«Κάποτε ήσουν κι εσύ παιδί που δεν ήθελε να μεγαλώσει και είχες φόβους και προσδοκίες, ένιωθες απογοητεύσεις και ματαιώσεις, ζήλευες, έλεγες ψέματα, μικρά και αθώα ψέματα». (Ελίνα Ψύκου, «Ο γιος της Σοφίας»).
«Πόσες και πόσες φορές η ανικανότητα και ο φόβος μας να εκφράσουμε ένα απλό γεγονός έχει οδηγήσει στο να καταστρέψουμε τις ζωές άλλων ανθρώπων…» (Vahid Jalilvand, «Ούτε όνομα, ούτε υπογραφή», Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής «Αργυρός Αλέξανδρος» για το φετινό Φ.Κ.Θ. και το βραβείο του διαγωνιστικού τμήματος της Κριτικής Επιτροπής Διεθνούς Ομοσπονδίας Κριτικών Κινηματογράφου «FIPRESCI» του φετινού Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης).
«Δεν θεωρώ ότι τα σενάριά μου είναι ευφυή. Αυτή είναι η άποψη των ανθρώπων των στούντιο… Συνήθως βρίσκεται κάποιος για να κάνω μαζί του την ταινία κι αυτή τη φορά βρήκα έναν άνθρωπο που μου είπε “ξέρω ότι η ταινία στο χαρτί δεν λέει πολλά, αλλά θα την κάνουμε”! Η καριέρα μου εξαρτήθηκε από άτομα που όλα αυτά τα χρόνια μου έλεγαν το ίδιο. Δεν αμφέβαλα, ωστόσο, ποτέ ούτε για τον εαυτό μου ούτε για την ταινία»(…) «Νιώθω απολύτως και ανά πάσα στιγμή χαμένος. Κι ο κόσμος γύρω μας γίνεται όλο και πιο χαμένος». (Ο ελληνικής καταγωγής αμερικανός σκηνοθέτης, παραγωγός και σεναριογράφος Αλεξάντερ Πέιν παρευρέθηκε στο Φ.Κ.Θ. για να παρουσιάσει το νέο του φιλμ «Μικρόκοσμος / Downsizing» στο Τμήμα Ταινιών Εικονικής Πραγματικότητας- Virtual Reality , όπου… συρρίκνωσε τον Ματ Ντέιμον!).
Αυτά και άλλα πολλά, λοιπόν, συνέβησαν στο φετινό, 58ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, σε μια πόλη που έχει πάντα έναν λόγο για να στολίζεται, να βγαίνει στους δρόμους και να γιορτάζει… Κατά την διάρκεια του Φ.Κ.Θ. και όσο ήμασταν στους δρόμους της πόλης τρέχοντας από ταινία σε ραντεβού και από συνέντευξη τύπου σε παρουσίαση, είδαμε την πόλη να αλλάζει σιγά- σιγά, να ρίχνει χρυσόσκονες, να ανάβει λαμπιόνια, να φοράει τα γιορτινά της και να προετοιμάζεται για τα Χριστούγεννα!
Stay tuned, έχω να σου πω κάτι… για την πρώτη στολισμένη βιτρίνα της χρονιάς!
