Δεν αγαπώ τα γλυκά, μπορώ να ζήσω χωρίς αυτά σαν γεύση αλλά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την αίσθησή τους και όλα όσα κουβαλάνε και κάνουν τον ψυχισμό μας ν’ αλλάζει.
Είναι ηλίθια η τύπισσα θα σκεφτείτε, τί θα πει αίσθηση στο γλυκό; Δηλαδή αν κοιτάζεις μόνο τη σοκολάτα είσαι εντάξει;
Η αλήθεια είναι ότι γενικά δεν μου αρέσουν πολύ τα γλυκά. Κάποιες φορές μόνο θέλω να φάω απεγνωσμένα κάτι που έχει ζάχαρη. Και συνήθως αυτό είναι κέικ και γλυκό του κουταλιού.
Τα γλυκά του κουταλιού δεν ήταν από την αρχή στη σφαίρα των ενδιαφερόντων μου. Τα εκτίμησα περισσότερο όταν μεγάλωσα και άρχισα τις «βόλτες» μου στα νησιά και στα μικρά καφενεδάκια τους που ο ελληνικός καφές έρχεται συχνά παρεούλα με ένα σπιτικό γλυκό του κουταλιού…ναι σ’ εκείνο το χαρακτηριστικό γυάλινο, σκαλιστό πιατάκι. Αλλά ακόμη και τότε υπήρχαν φορές που απλά έπαιρνα με το δάχτυλο το σιρόπι από το πιάτο και ξεχνούσα να φάω αυτό καθαυτό το γλύκισμα.
Αργότερα, βέβαια, έγιναν trend για όλους εκείνους που έσπευδαν να αποθεώσουν την παράδοση με τον χαρακτηριστικό ινσταγκραμικό τους τρόπο. Είναι και φωτογενή τα γλυκά του κουταλιού, δεν θα μπορούσαν να μείνουν απέξω από την φωτογραφική μανία γιατί η αλήθεια είναι ότι δείχνουν τόσο όμορφα φωνογραφημένα σε παλιά, ξεχασμένα πιατάκια.
Δεν είχε τύχει, λοιπόν, να δεθώ με τα γλυκά του κουταλιού και ας τα αγαπούσε ο μπαμπάς μου και ας βρισκόταν στα ντουλάπια του σπιτιού μας άπειρα βάζα, με διαφορετικές γεύσεις και συνταγές.
Τα γλυκά του κουταλιού τα εκτίμησα μόνο μία μέρα. Συννεφιασμένη μέρα, από εκείνες που νιώθεις ότι όλα πάνε στραβά, ότι κάτι γίνεται λάθος και ότι αυτό το λάθος είναι συστηματικό. Βαριά ψυχολογία. Έντονη εσωστρέφεια.
