Σήμερα ήταν ο 35ος Μαραθώνιος στην Αθήνα, είχε μία ωραία λιακάδα τουλάχιστον τις περισσότερες ώρες της ημέρας και αρκετά υψηλή για την εποχή θερμοκρασία.
Αυτά τα χαρακτηριστικά του καιρού ενδεχομένως να ταλαιπώρησαν τους συμμετέχοντες, που για μία ακόμη φορά ο αριθμός τους αποτέλεσε ρεκόρ, αλλά για όλους τους υπόλοιπους που βρήκαν αφορμή το υπέροχο αυτό γεγονός για να βγούνε μία βόλτα λειτούργησε σίγουρα ενθαρρυντικά.
Μέσα στους πολλούς και εγώ. Έβαλα τη μικρή στο καρότσι και βγήκαμε. Σε όλο το δρόμο μέχρι να φτάσουμε στη Μεσογείων στο ύψος της Αγίας Παρασκευής η εικόνα ήταν εικόνα γιορτής. Κόσμος έκανε βόλτα, παιδιά έτρεχαν στον άδειο δρόμο, γονείς με καρότσια, όλοι με ένα χαμόγελο και μία θετική διάθεση που είχα καιρό να δω.
Όσο πλησιάζαμε προς τον κεντρικό δρόμο άκουγες τύμπανα να χτυπάνε, δυνατή μουσική να παίζει, κόσμο να χειροκροτεί και να ενθαρρύνει τους δρομείς. Ασυναίσθητα έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει, ήταν τόσο ευχάριστη η ατμόσφαιρα που σε παρέσυρε.
Η αλήθεια είναι ότι αγαπάω το τρέξιμο, με βοηθάει να αδειάζω το μυαλό μου, να ξεκουράζομαι, αλλά μαραθωνοδρόμος δεν υπήρξα ποτέ. Σήμερα όμως καθώς βγήκα με τη μικρή ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα, ότι θα μου άρεσε του χρόνου να τρέξω μαζί με τη μικρή.
Τη στιγμή που σκεφτόμουν αυτό, η μικρή από το καρότσι χτυπούσε τα χεράκια της στην προσπάθειά της να χειροκροτήσει, να συμμετέχει ήθελε και αυτή. Κάποια στιγμή σταμάτησε και άπλωσε προς το δρόμο το χέρι της, εκείνη τη στιγμή ένας δρομέας πέρασε και της «χτύπησε» το χέρι, το γνωστό «κόλλα το» και μετά και κάποιος ακόμη, και κάποιος ακόμη και για ώρα αυτό συνεχίστηκε.
Η μικρή διαρκώς γελούσε, έδειχνε πραγματικά να το απολαμβάνει.
Κάποια στιγμή θέλησε να την πάρω αγκαλιά για να βλέπει καλύτερα ή γιατί είχε βαρεθεί, δεν μπορώ να ξέρω καθώς είναι μόλις 15 μηνών. Μόλις την πήρα στην αγκαλιά άρχισε με το χέρι της να στέλνει «φιλάκια» στους καταπονημένους δρομείς οι οποίοι της ανταπέδιδαν με ένα τεράστιο χαμόγελο.
Και νομίζω ότι αυτό είναι το μεγαλείο του μαραθώνιου δρόμου, καταφέρνει και ενώνει διαφορετικές ηλικίες και ανθρώπους, όσοι τρέχουν έχουν ένα κοινό στόχο και αυτό τους κάνει «συνοδοιπόρους» γι’ αυτά τα 42.195 χιλιόμετρα, όσοι τους παρακολουθούν έχουν ένα κοινό σκοπό, να εμψυχώνουν και να δημιουργούν μία ευχάριστη ατμόσφαιρα και αυτό τους κάνει «σύμμαχους». Με ένα δικό του μοναδικό τρόπο, ο μαραθώνιος καταφέρνει, έστω και για κάποιες ώρες να ενώσει και δώσει τον τόνο, ότι τελικά για να τερματίσει κάποιος χρειάζεται και αυτόν που δεν τρέχει και ότι οι υψηλοί στόχοι κατακτώνται με πολύ κόπο και συνεργασία.
Ακριβώς για όλους αυτούς τους λόγους πήγα τη μικρή, τη μικρή των 15 μηνών, στον Μαραθώνιο, γιατί όλα «γράφουν» μέσα της και θέλω να έχει όσα περισσότερα ερεθίσματα μπορεί.
Το έκανα όμως και για έναν άλλο λόγο, γιατί όλα δημιουργούν εικόνες και αναμνήσεις και πώς θα είμαι στις αναμνήσεις της αύριο αν δεν είμαι στη ζωή της σήμερα; Αν δεν κάνουμε πράγματα μαζί;
Και αφού μιλάμε για τρέξιμο, αν λίγο δελεαστήκατε, δείτε και μερικά υπέροχα παπούτσια που είναι ιδανικά για τρέξιμο και πού ξέρετε, μπορεί να σας κάνουν να σκεφτείτε τη πιθανότητα να ξεκινήσετε το τρέξιμο!
