Όταν ήμουν πιο «μικρή», τότε που δεν υπήρχε η μικρή ζουζούνα μας, σκ για εμένα και τον άντρα μου σήμαινε λίγο περισσότερο ύπνο, άπειρες ώρες διαβάσματος πραγμάτων που μας ενδιέφεραν-ναι σ’ αυτά συγκαταλέγονται και όλα τα περιοδικά μόδας που ξεκοκκάλιζα μανιωδώς-και φυσικά ατελείωτες βόλτες στην πόλη ανακαλύπτοντας καινούργια στέκια. Μπορούσαμε με ακρίβεια τουριστικού οδηγού να σου πούμε πού θα πιείς το καλύτερο bloody mary της πόλης αλλά φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να ξέρουμε ποια είναι η καλύτερη πιθανή διαδρομή που μπορείς να ακολουθήσεις στο μετρό αν έχεις παιδί.
Κάποιο από αυτά τα Σάββατα της μεγάλης ραστώνης, κάποιοι φίλοι μας πρότειναν να πάμε μία βόλτα στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο, no way ήταν η απάντηση του άντρα μου και συμφώνησα απολύτως μαζί του, εγώ ανυπομονούσα να περπατήσω στο κέντρο της πόλης, να «μυρίσω» τον παλμό της, να πιώ ένα-μπορεί και δύο, τρία- απογευματινά τζιν-τόνικ στο αγαπημένο μου στέκι, σιγά να μη πηγαίναμε κάπου που υπήρχαν καρότσια και παιδάκια!
