Χθες η κόρη μου είχε το πρώτο μάθημα μουσικής στο ωδείο και είναι μόλις 15 μηνών.
Ξέρω, είναι σαν να σας ακούω, «ψωνάρα», τί μπορεί να μάθει ένα μωρό; Γιατί το ταλαιπωρείς;
Μπορεί και να έχετε δίκιο. Μελέτες όμως δείχνουν ότι η μουσικοκινητική κάνει καλό στη ψυχολογία των παιδιών, κοινωνικοποιούνται, μαθαίνουν να «λειτουργούν» μέσα σε ομάδα και…και θα μπορούσα να σας γράφω ώρες για όλα όσα διάβασα, αλλά δεν νομίζω ότι έχει ιδιαίτερη σημασία.
Προσωπικά η σκέψη μου ήταν πιο απλή, είδα ότι η μικρή ενθουσιάζεται με τη μουσική, είναι και μοναχοπαίδι και σκέφτηκα ότι ο συνδυασμός παρέας και μουσικής μπορεί και να της άρεσε, άλλωστε μη φανταστείτε, μιλάμε για 45 λεπτά την εβδομάδα.
Πάλι ξέρω τί σκέφτεστε, εδώ ο κόσμος δεν έχει να φάει και εσύ πηγαίνεις κάπου το βρέφος όπου για «μάθημα» 45 λεπτών πληρώνεις όσο ένας ενήλικος για όλα τα μαθήματα ενός μήνα και πάλι δίκιο έχετε.
Αλλά μπορούμε να ζούμε μόνο με μέτρο σύγκρισης τη δυστυχία; Μπορούμε να ζούμε με το φόβο μήπως και τύχει κάτι πολύ χειρότερο από αυτό που ήδη βιώνουμε; Πρέπει να ζούμε φοβικά και με τύψεις επειδή ονειρευόμαστε, θέλουμε και προσπαθούμε για κάτι καλύτερο και ομορφότερο;
Προσωπικά αρνούμαι να ζήσω με μοναδικό όραμα το «μη χειρότερα», αρνούμαι να μεγαλώσω ένα παιδί με μηδενικά ερεθίσματα, με μηδενικό κίνητρο για κάτι καλύτερο και κυρίως αρνούμαι να μη της δώσω τις ευκαιρίες να δοκιμάσει όσα περισσότερα μπορεί ώστε να επιλέξει αυτό ή αυτά που την εκφράζουν καλύτερα.
Άσε το παιδί να παίξει, να ζήσει, θα φωνάξετε κάποιοι, φυσικά και θα παίξει, κυρίως θα παίξει, αλλά ποιος σας είπε ότι ένα παιδί που έχει και κάποιες δραστηριότητες δεν ζει και μάλιστα ίσως και λίγο καλύτερα;
