Με λένε Άντα, είμαι από τη Δράμα και είμαι 40 χρονών.
Αλήθεια;
Περίπου…
Με λένε ταινία μικρού μήκους, είμαι ο «φτωχός συγγενής» της κινηματογραφικής τέχνης, είμαι 40 χρονών και είμαι από τη Δράμα.
Αλήθεια;
Περίπου…
Πού ακριβώς είναι δηλαδή η αλήθεια και πού το «ψέμα»;
Με λένε Άντα, δεν είναι «αυτόνομο», βγαίνει από το Αλεξάνδρα, θα σας πω άλλη φορά το πώς και το γιατί.
Είμαι από τη Δράμα…όχι ακριβώς…είμαι από τη Θες/νίκη αλλά μεγάλωσα στη Δράμα και την αγάπησα τόσο που σχεδόν ξέχασα την πόλη καταγωγής μου και έτσι πλέον με περηφάνια λέω ότι είμαι Δραμινή.
Είμαι 40 χρονών…όχι ακριβώς…για να είμαι απόλυτα ειλικρινής είμαι 43.
Είδατε; Δεν είπα ακριβώς ψέματα, αλλά δεν είχατε όλη την «εικόνα» και αυτό δεν είναι απολύτως αληθινό.
Κάπως έτσι συμβαίνει και με τις ταινίες μικρού μήκους, για χρόνια δεν τις θεωρούσαν ταινίες αλλά «τσόντα» μπροστά από την προβολή μιας μεγάλου μήκους ταινίας, υπήρχε η θεώρηση ότι η μικρού μήκους ταινία αποτελεί προνομιακό πεδίο μόνο για τους νέους κινηματογραφιστές, τους «μικρομηκάδες».
Υπήρχε η πεποίθηση ότι δεν πρόκειται για μια αυτάρκης κινηματογραφική κατηγορία με τους δικούς της κανόνες και ιδιαιτερότητες και φυσικά η πλειοψηφία πίστευε ότι η προβολή μίας ταινίας μικρού μήκους ξεκινά και ολοκληρώνεται στο μικρό κύκλο συντελεστών και συγγενών, άρα δεν αφορά πολλούς για να δικαιούται ένα δικό της φεστιβάλ και μάλιστα σε μία επαρχιακή πόλη.
Μπορεί μία μικρή παραμεθόρια πόλη να έχει την υποδομή και να τραβήξει το ενδιαφέρον της τοπικής κοινωνίας για να στηρίξει ένα κινηματογραφικό Φεστιβάλ;
