September Issue ή διαφορετικά όλα όσα ονειρευόμαστε να γεμίσουν τη ντουλάπά μας στις αρχές του φθινοπώρου.
Θυμάμαι από παιδί να λατρεύω τα ρούχα, ακόμη και σε εκείνα τα μεσημέρια της καλοκαιρινής ραστώνης που υποχρεωτικά σε έβαζαν για ύπνο, εγώ με το μυαλό μου έκανα ταινίες τα παραμύθια που μου διάβαζαν ή τις εικόνες της ημέρας και ξέρετε πάντα τί άλλαζα; Τα ρούχα!
Αν ο λύκος «έτρωγε» ή όχι την κοκκινοσκουφίτσα, λίγο με ενδιέφερε, η κάπα της όμως ήταν βελούδινη ή μάλλινη; Ήταν κόκκινο Βουργουνδίας ή Σκάρλετ κόκκινο;
Η πρώτη ολοκληρωμένη φράση που είπα ήταν «αυτό δεν πάει» και πέταξα τη μπλούζα στο πάτωμα, μπορεί να σας το επιβεβαιώσει και η νουνά μου που ήταν παρούσα και ακόμη το αναφέρει.
Το πρώτο πράγμα που ζήτησα από τη μαμά μου ήταν «παπούτσια τακούνια» δεν μπορούσα να το πω καλύτερα στα δύο μου χρόνια, από τότε και για πολλά χρόνια, εγώ δεν κοιμόμουν ποτέ με καμία κούκλα, παρά μόνο με τα κουτιά από τα καινούργια μου παπούτσια, δίπλα μου, να τα νιώθω κοντά μου.
Αν ήθελες να με στεναχωρήσεις μπορούσες να μου φέρεις παιχνίδι, δώρα ήταν μόνο τα ρούχα, τα παπούτσια και τα βιβλία.
Κάπως έτσι μεγάλωσα, το μόνο bulling που εγώ βίωσα ήταν ότι «αυτή ντύνεται διαφορετικά» αλλά ποτέ δεν με πείραξε, ένιωθα να φουσκώνω από περηφάνεια όταν το άκουγα, λες και με περίμενε μια θέση στη Vogue Ιταλίας.
