Η έμπνευση έρχεται πάντα γράφοντας… αλλά και διαβάζοντας και κυρίως, ζώντας.
Την ιδέα για μια ηρωίδα με ‘έξτρα’ ικανότητες την γύριζα χρόνια στο κεφάλι μου – αρχικά, πριν καμιά δεκαετία, την σκεφτόμουν για σήριαλ με την Ναταλία Δραγούμη στο ρόλο της Δώρας: το αναφέρω γιατί όταν ξεκινάω με μια εικόνα, με ένα υπαρκτό πρόσωπο, μετά στήνω την ηρωίδα απάνω σε αυτό το πρόσωπο, έστω και φυσιογνωμικά. Στο μεταξύ όμως μεγάλωνα, κι εγώ και η Ναταλία, και η ηρωίδα μου η Δώρα. Μια μέρα πριν από κανένα χρόνο σκέφτηκα ότι σταθεροποιήθηκε, είναι πλέον 45 χρονών η Δώρα, χωρισμένη με δύο μεγάλα παιδιά.
Από τη Μανίνα Ζουμπουλάκη
Δεν έχω ιδέα γιατί μου ήρθε αυτή η επιφοίτηση αλλά εννοείται, έγραφα όταν με χτύπησε κατακούτελα: ήμουν στο γραφείο με μια ντάνα πλυμένα ρούχα δίπλα μου που περίμενα να απλωθούν μόνα τους ενώ έγραφα… μια σκηνή, μια απρόσμενη συνάντηση. Της Δώρας με τον μεγάλο της έρωτα.
Πού; Μπροστά στο Μουσείο της Ακρόπολης.
Είναι υπέροχο το Μουσείο της Ακρόπολης, η ηρωίδα μου θα πρέπει να το αγαπάει όσο κι εγώ – άρα, μήπως πηγαίνει εκεί πολύ συχνά; Γιατί άραγε; Έχω μια φίλη που είναι ξεναγός, που δεν δουλεύει πια ‘νόμιμα’ αλλά ημι-παράνομα, με ξένα πρακτορεία, και μου ήρθε σχεδόν αυτόματα η δουλειά της Δώρας: Κάποτε ήταν ξεναγός με παπά και με κουμπάρο, τώρα κάνει αρπαχτές με ένα πρακτορείο ειδικού τύπου. Είναι, και θέλει να είναι στο περιθώριο της κοινωνίας από χαρακτήρα, ποτέ δεν θα την έψαχνε αλλιώς, δεν είχε και δεν ήθελε ποτέ της θέσεις, μονιμότητες, ούτε καν λεφτά. Γι αυτό και δεν εκμεταλλεύεται το δώρο, το χάρισμά της, την ικανότητα να ‘βλέπει’ πράγματα μέσα στο μυαλό των άλλων.
Αυτά που βλέπει, σε ζωντανές εικόνες σαν ‘προσεχώς’ ταινιών, σαν τρέηλερ στο γιουτιουμπ…. είναι συνήθως δραματικά, σκοτεινά πράγματα, τα κρυφά δράματα των ανθρώπων, παρελθόντα και μελλοντικά. Δεν θέλει να τα βλέπει, δεν ξέρει ποτέ τι θα σκάσει μέσα στο κεφάλι της σαν αποκάλυψη. Και πέφτει πάνω σε φόνους, ξαφνικά.
Εκτός δηλαδή που έρχεται φάτσα φόρα με τον πρώην μεγάλο της έρωτα, ο πρώην σύζυγός της και πατέρας των παιδιών της συλλαμβάνεται ως ο μοναδικός ύποπτος για την δολοφονία ενός νέου πολιτικού…
Στην ερώτηση ‘μα πως σου ήρθαν όλα αυτά;’ το μόνο που έχω να αντιτάξω είναι οι καθημερινές ειδήσεις. Τα διαβάζω όλα, και η πραγματικότητα πια ξεπερνάει την πιο τρελή φαντασία. Όσο έγραφα το ‘Κάτι μου Κρύβεις’, ένας Πολωνός κρεμάστηκε από ένα δέντρο στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 7.00 μμ, απόγευμα Σαββάτου, από κάποιους ‘φίλους του’.
Μέσα στον ένα χρόνο που έγραφα, σκοτώθηκαν ένα σωρό άνθρωποι σε όλο το λεκανοπέδιο, με όπλα, μαχαίρια, χτυπήματα, εκρηκτικό μηχανισμό ή μετά από ξυλοδαρμό. Καλά, δεν συζητάμε τι έγινε πρόσφατα, την απαγωγή στην Κρήτη, την δολοφονία του δικηγόρου μέσα στο γραφείο του, ή όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά σε μια πόλη σαν την Αθήνα. Με πληθυσμό που αυξάνεται συνέχεια και διαρρήξεις, ληστείες και παραβιάσεις, πέντε τον παρά…
Η βία είναι κάτι που δεν μπορείς πια να αγνοήσεις. Η ηρωίδα μου κάνει ό,τι μπορεί για να μην βλέπει και να μην ακούει, αλλά ζει μέσα στην πόλη, και ως διαισθητικό άτομο με το χάρισμα της διόρασης, τα εισπράττει όλα. Μπορεί βέβαια να μην έχει κανένα χάρισμα, να είναι απλώς υπερ-ευαίσθητη και υπερβολική, όπως της λένε οι γύρω της. Απλώς με αυτές τις υποτιθέμενες ή αληθινές ικανότητές της ψάχνει τρόπο να αποδείξει την αθωότητα του πρώην άντρα της.
Η αστυνομική ιστορία δεν είναι ξεκρέμαστη, μπλέκεται μέσα στην ερωτική ζωή της Δώρας (που δεν είναι καθόλου απλή) και μέσα στις προσωπικές της σχέσεις. Η Δώρα αισθάνεται ότι ‘κάτι της κρύβουν’ οι άντρες της ζωής της – οι πρώην, έρωτας και σύζυγος, ένας νυν, ακόμα και ο γιος της. Παλεύει όπως παλεύει σήμερα μια γυναίκα στην Αθήνα, χωρίς να φοβάται αλλά με τις κεραίες της τεντωμένες. Επειδή έχω μανία με την Ελληνική μυθολογία, έβαλα την Δώρα να διαβάζει ασταμάτητα μύθους – και αρχίζω κάθε κεφάλαιο με μια μυθική γυναικεία μορφή, που έχει κάποια εσωτερική σχέση με το συγκεκριμένο κεφάλαιο. Είναι τόσες πολλές οι γυναίκες στην Ελληνική Μυθολογία, που μπορώ να γράφω κεφάλαια που ξεκινάνε με νύμφες, θεές, προφήτισσες, μάντισσες, φιλοσόφους και θεραπεύτριες, στον αιώνα τον άπαντα.
Την αγάπησα τέλος πάντων την Δώρα, μου αρέσει το στεγνό χιούμορ της, η απροθυμία της να φτιάξει ένα φαγητό της προκοπής, ο τρόπος που ερωτεύεται και ζει τη ζωή της… και αποφάσισα, πριν ακόμα τελειώσω το ‘Κάτι μου Κρύβεις’, να την κάνω ηρωίδα μιας τριλογίας. Μεγαλεπήβολο, αλλά γιατί όχι.
Ήδη γράφω το δεύτερο βιβλίο της, και καλά, τριλογίας – παρακαλάω να πάνε όλα καλά και να το τελειώσω με το ίδιο κέφι που το ξεκίνησα….
Κάτι μου Κρύβεις, 14,99 ευρώ
Συγγραφέας: Ζουμπουλάκη Μανίνα
Εκδότης: Εκδόσεις Παπαδόπουλος
