Ο Τουρισμός άργησε μια μέρα να φτάσει στη Φολέγανδρο… Και μία αιωνιότητα νόμιζα εγώ! Είχα την απατηλή πεποίθηση ότι θα έβρισκα σκηνές από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο, γιατί εμένα πάντα αυτό το feeling μου έβγαζε το νησί… Κάτι από χορευτικό του Σειληνού, από την αύρα της Έλενας Ναθαναήλ να περπατά το καλοκαίρι στην αμμουδιά χαλαρή με ένα καφτάνι να ανεμίζει και τα μαύρα μαλλιά της να πέφτουν στους ώμους… Μαύρα μεσάνυχτα είχα η μαύρη (από τον ήλιο).
Τα ωραία μακό μου δεν ήταν αρκετά πλέον για τις διακοπές μου στο νησί… Το εμβληματικό τσόκαρο σαμπό, (σήμα κατατεθέν της δεκαετίας του’80 και των απανταχού κουλτουριάριδων που περνούσαν τις νύχτες και τις μέρες τους στο νησί), δεν ήταν πλέον ικανό να με πάει αξιοπρεπώς στην παραλία μολονότι του είχα κάνει εξαιρετικό καλλιτεχνικό ρετούς και του είχα προσθέσει στρας και κορδέλες… Χρειαζόμουν σαφώς πιο stylish βαλίτσα διακοπών!
Μα πού χώρεσαν τόσα boutique hotels και resorts; Τί είχε αλλάξει στη μικρή μου Φολέγανδρο? Τρομοκρατήθηκα…και πολύ κακώς έκανα!
