Είδα μία ταινία στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας, για την ακρίβεια είδα πολλές, θα σας μιλήσω γι’ αυτές, σήμερα όμως, λίγο που κρύωσε ο καιρός, λίγο που δεν πρόλαβα να μαγειρέψω μου ήρθε αυθόρμητα, μία συγκεκριμένη ταινία στο μυαλό.
Ξέρω τί σκέφτεστε…έστειλαν την τρελή στο φεστιβάλ…τί δουλειά έχει ο καιρός και το φαγητό με μία ταινία;
Και όμως έχει…γιατί όλα αυτά είναι μέρος της ζωής μας και τί είναι άλλωστε ο κινηματογράφος; Αποτύπωση της ζωής, του ονείρου ή του εφιάλτη του καθενός.
Πίσω στο φαγητό που δεν υπάρχει στο σπίτι απόψε, «πάρε μία πίτσα» μου είπε ο άνδρας μου και φυσικά αυτό ήταν, δεν ήθελα άλλη δικαιολογία, σήκωσα το τηλέφωνο, έδωσα την παραγγελία, το έκλεισα και αυτόματα μου ήρθε η ταινία στο μυαλό «112-Pizza» του Ελευθέριου Ζαχαρόπουλου.
