Η ταινία ξεκινάει με μια κοπέλα να παίρνει τηλέφωνο τα επείγοντα, το 100 και εκεί που κανείς δεν το περιμένει αρχίζει πολύ σοβαρά να παραγγέλνει μία πίτσα. Δίνει την παραγγελία κανονικά με όλες τις λεπτομέρειες και φαίνεται όλο αυτό κάπως σαν αστείο.Αν όμως όλο αυτό… δεν είναι αστείο;
Και δεν είναι… Aν παρακολουθήσει κάποιος με λίγη προσοχή διακρίνει την αγωνία στην έκφρασή της και την επαναλαμβανόμενη ερώτηση με ένταση στη φωνή “σε πόση ώρα; γιατί ο άνδρας μου πεινάει πολύ”…Eίναι σαν να λέει ότι μπορεί και να σκοτώσει από την πείνα… μάλλον γιατί έτσι είναι. Μπορεί και να σκοτώσει, να την σκοτώσει, όχι όμως από την πείνα αλλά από όλα αυτά που δεν έχει μέσα του και τον κάνουν να “πεινάει”.
Μέσα στην απόγνωσή της η πρωταγωνίστρια σκέφτηκε αυτό τον τρόπο, είναι η απελπισμένη προσπάθεια μιας γυναίκας για βοήθεια, είναι μία ταινία κατά της βίας των γυναικών. Μία ταινία μικρής διάρκειας αλλά μεγάλης αξίας κυρίως για το θέμα που πραγματεύεται.
Αυθόρμητα αναρωτήθηκα πόσα πράγματα θα ήταν καλύτερα αν υπήρχε πάντα φαγητό μαγειρεμένο στο τραπέζι, γιατί το φαγητό που έχεις φτιάξει με αγάπη, ζεσταίνει τη ψυχή, διώχνει την κούραση και τη «μαυρίλα» της μέρας, ηρεμεί, ανακουφίζει.
