Αληθινές ιστορίες καθημερινής τρέλας από το προαύλιο ενός βρεφονηπιακού σταθμού! Και ρεπορτάζ αγοράς για την πιο χαριτωμένη σχολική τσάντα! Καλή μας χρονιά. (Σχολική Τσάντα Νηπιαγωγείου Πλάτης “Red Riding Hood” Rex International, 21,60 ευρώ)
Τα παιδιά δεν χρειάζονται προσαρμογή… Οι μαμάδες χρειάζονται! Και αυτή είναι μια μεγάλη αλήθεια που άκουσα χθες όσο συζητούσα με μαμάδες οι οποίες – όπως και εγώ- περίμεναν στον προαύλιο χώρο του βρεφονηπιακού σταθμού όλο το πρωί για να δουν αν τα παιδάκια τους θα προσαρμοστούν καλά στο νέο περιβάλλον, αν θα κλάψουν, αν θα τις αναζητήσουν, αν θα πρέπει τις πρώτες αυτές ημέρες να τα πάρουν λίγο νωρίτερα…
Για να διαπιστώσουμε όλες μαζί ότι τα παιδάκια μας είναι μια χαρά, ότι έχουν ανάγκη να βγουν έξω, να γνωρίσουν νέους ανθρώπους, να παίξουν με άλλα παιδάκια, να κοινωνικοποιηθούν. Για να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά τα μικρά ανθρωπάκια που μοιάζουν τόσο εξαρτημένα από εμάς, ίσως τελικά να μην είναι και τόσο. Για να τα δούμε -κάποια αμέσως και κάποια άλλα λίγη ώρα αργότερα- να ρουφάνε και να απολαμβάνουν την ελευθερία τους να βρεθούν σε καινούριες καταστάσεις και νέες περιπέτειες.
Ήταν υπέροχο και ταυτόχρονα πολύ ανακουφιστικό το συναίσθημα της πρώτης μέρας, που την βλέπαμε με τον μπαμπά της από μια γωνιά να παίζει και να χορεύει δίχως κανένα ίχνος άγχους, δίχως να μας αναζητήσει ούτε μια στιγμή. Ίσως να ήταν η πρώτη φορά, μετά από ενάμιση χρόνο, που αισθάνθηκα τόσο περήφανη και τόσο σίγουρη ότι τελικά όλο αυτό το διάστημα έκανα την δουλειά μου –σαν μαμά- καλά! Ήταν η επιβεβαίωση σε κάθε φορά που άκουγα «Άφησέ την να κλάψει και λίγο», «έτσι τα κάνετε τα παιδιά σας εξαρτημένα και κακομαθημένα εσείς οι μαμάδες», «μην την παίρνεις στο κρεβάτι σου», «μην την θηλάζεις όποτε θέλει αυτή», «μην την έχεις συνέχεια αγκαλιά»… Ήταν η επιβεβαίωση σε κάθε φορά που έλεγα από μέσα μου, γιατί συνήθως από μέσα μου τα λέω όλα, ότι η αγάπη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.
Η αγάπη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Και αυτή την βαθιά μου πεποίθηση, την επιβεβαίωσε για ακόμη μια φορά σήμερα το ενάμιση χρονών μωράκι μου. Το μωράκι αυτό που ποτέ του δεν κάθισε σε ένα ριλάξ ή σε ένα καρότσι, που δεν μπόρεσα ποτέ να το ακουμπήσω σε έναν καναπέ δίπλα μου. Που μέχρι πριν λίγους μήνες ήταν τόσο επάνω μου που λέγαμε γελώντας ότι δεν μπορεί με τίποτα να συνειδητοποιήσει ότι βγήκε από την κοιλιά και ονειρεύεται να μπει ξανά μέσα. Το ίδιο αυτό μωρό που σήμερα το πήρε από την αγκαλιά μας μια γλυκιά άγνωστη κοπέλα και το έβαλε μέσα στο σχολικό λεωφορείο δίχως να γκρινιάξει, δίχως να δυσανασχετήσει, μάλλον με μια μικρή περιέργεια και μια μικρή χαρά (προς μεγάλη μας έκπληξη, για ακόμη μια φορά τις τελευταίες μέρες!).
Είναι εκείνο το ίδιο μωρό, αυτό που σήμερα δεν έχει κανένα άγχος για το πού είναι η μαμά του. Ξέρει ότι η μαμά του είναι πάντα εκεί. Ξέρει ότι η μαμά του είναι εκεί όταν την θέλει, και το αφήνει ελεύθερο πάλι όταν εκείνο θέλει. Είναι εκείνο το μωρό που η μαμά του παντρεύτηκε μια για πάντα τους πόνους στην πλάτη και μερικές άσπρες τρίχες στο κεφάλι, αλλά θα το έκανε ξανά και ξανά όσες φορές και αν χρειαζόταν να το ζήσει από την αρχή, γνωρίζοντας ότι είναι ό,τι πιο σωστό έχει κάνει ποτέ στην ζωή της.
Είναι το μωράκι αυτό που, όπως όλα τα μωράκια τελικά, δεν χρειάζεται καμιά προσαρμογή γιατί τα παιδιά είναι πάντα έτοιμα να προσαρμοστούν σε οποιαδήποτε νέα κατάσταση, πόσο μάλλον όταν αυτή περιλαμβάνει και άλλα παιδάκια, γλυκές δασκάλες και πολύ παιχνίδι. Είναι εκείνο το μωράκι που η μαμά του –ναι, η μαμά του!- είναι αυτή που χρειάζεται τελικά τον χρόνο της για να προσαρμοστεί στην νέα κατάσταση, να νικήσει την βαριά θλίψη που της προκαλεί το ήσυχο σπίτι, να δεχτεί ότι το μωρό της βαρέθηκε να είναι πρωί- μεσημέρι- βράδυ μαζί της και να το αφήσει βγει εκεί έξω και να εξερευνήσει τον κόσμο!
