Κάποια στιγμή, στην Παλαιά Επίδαυρο, πάλι, μέσα στο νερό, έπιασα κουβέντα επί τρία τέταρτα της ώρας καθώς κολυμπούσαμε, με έναν κύριο που ήξερε τα πάντα για την περιοχή (τυχερή ήμουν!).
Και πολλά άλλα τέτοια με ανθρώπους που δεν έχω ιδέα πώς λέγονται ή αν θα τους ξαναδώ ποτέ (εξαιρούνται οι υπάλληλοι τους super-market) αλλά και με ανθρώπους που ψιλο-ξέρω και αρχίζω τις ερωτήσεις ενδιαφέροντος και κατανόησης, που μοιάζουν με συνέντευξη.
Πιστεύω, τελικά, στο καλό που μας κάνουν οι κουβέντες με ανθρώπους έξω από το κοντινό μας περιβάλλον. Κάνουν τη μέρα μου πιο πλούσια και πιο ανθρώπινη.
