«Απλώθηκα σαν το χταπόδι μέσα σε 100 τετραγωνικά μέτρα… Πώς θα χωρέσω τώρα ξανά μέσα στο παλιό μου παιδικό δωμάτιο;» με θυμάμαι να αναρωτιέμαι πριν από μερικά χρόνια κατά την διάρκεια μιας θρυλικής επιστροφής «στην αγκαλιά της μανούλας».
Ποτέ δεν με προβλημάτισαν οι επιστροφές. Ούτε οι αποχωρίσεις. Μόνο το «να χωρέσω» με προβλημάτιζε πάντα. Να χωρέσουν όλα μου τα ρούχα, όλα μου τα βιβλία, τα λευκώματα και τα αναμνηστικά μου. Να χωρέσουν όλα τα «κοφτά» μου σεντόνια, οι κεντητές μαξιλαροθήκες, οι βελούδινες κουβέρτες και πουπουλένιο πάπλωμα για το οποίο έγινε μια μικρή γενοκτονία σε κάποια κοτέτσια τα οποία, μέχρι και σήμερα, αρνούμαι να μάθω πού ακριβώς βρίσκονταν… Να χωρέσουν δηλαδή όλες μου οι αναμνήσεις, όλοι μου οι άνθρωποι, και όλη η αγάπη που έχω λάβει και έχω δώσει στην ζωή μου… Μόνο έτσι μπορούσα να αισθανθώ ότι «χωράω». Μαζί με την πραμάτεια μου. Αλλιώς δεν καταδεχόμουν να τα στριμώξω τα πλοκάμια μου.
Κάπως έτσι είμαι και σήμερα και αφού τα μάζεψα και τα στρίμωξα όλα, πάλι κοιτάζω γύρω μου και αναρωτιέμαι πώς τα κατάφερα και απλώθηκα μέσα σε ένα τόσο μεγάλο σπίτι και πάλι δεν χωράω… Φαίνεται πως κάπως έτσι είναι ο άνθρωπος. Του δίνεις ένα κομματάκι ουρανό και του λες «Αυτό το κομμάτι είναι δικό σου. Δεν θα σου το πάρει ποτέ κανένας». Και είναι ευτυχισμένος. Ευχαριστημένος.
Χωράει και ταιριάζει μια χαρά και τα έχει όλα τακτοποιημένα. Και μετά βρίσκει ένα μικρό ξεχείλωμα στα όριά του και λέει «Τί καλά! Θα πάω και λίγο παραπέρα». Και βγάζει έξω ένα μικρό πλοκαμάκι, ίσα για να ξεπιαστεί. «Για λίγο» σκέφτεται… Μα από εκεί που βολεύεσαι ποτέ δεν φεύγεις, εκτός και αν κάποιος ή κάτι σε αναγκάσει να ξεβολευτείς παρά την θέλησή σου. Και κάθε φορά που σου δίνεται ένα άνοιγμα, απλώνεσαι σαν το χταπόδι και κάνεις τον χώρο δικό σου. Και κάθε φορά που πρέπει να γυρίσεις εκεί όπου κάποτε χωρούσε -με μεγάλη άνεση- όλη σου η ευτυχία, δυσανασχετείς και πνίγεσαι και αναρωτιέσαι πώς θα τα καταφέρεις.
Μα θα τα καταφέρεις. Γιατί ο άνθρωπος είναι σαν το χταπόδι. Μπορεί να χωρέσει ακόμη και σε μια τρύπα, παρόλο που μπορεί να απλωθεί σε μια ολόκληρη θάλασσα. Μπορεί να χωρέσει παντού, ακόμη κι αν πιστεύει πως δεν μπορεί να χωρέσει πουθενά. Ακόμη κι αν στην πραγματικότητα του φτάνει ένα και μόνο κομματάκι ουρανού για να μπορέσει να ζεστάνει τα πλοκάμια του…
ΥΓ. Για αυτές τις μέρες που θέλεις να ηρεμήσει το μυαλό σου, να σταματήσει να σκέφτεσαι όλα όσα σε αγχώνουν, έχω ένα μικρό μυστικό (όπως εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο). Ξεκίνα να φτιάξεις ένα παζλ. Η μεθοδολογία και η προσήλωση θα σε χαλαρώσει πολύ περισσότερο από ό τι θα περίμενες ποτέ.
RAVENSBURGER, Παζλ 3D Αγροτόσπιτο Pop Art, 24,99 ευρώ
