Εγώ ξεκίνησα να γράφω ένα κείμενο για το Met Gala, να μας μεταφέρω στη λάμψη του Hollywood, να δούμε ωραία φορέματα, να ονειρευτούμε, να γεμίσουμε με λίγη χρυσόσκονη καθώς πλησιάζουν και τα Χριστούγεννα και να προβληματιστούμε καθώς το φετινό Met Gala είναι εμπνευσμένο από τον Καθολικισμό!
Εγώ ξεκίνησα να γράφω για το Met Gala αλλά δεν έχω καταφέρει ακόμη να το τελειώσω, δεν μου βγαίνει και ξέρετε γιατί; Εκεί που έγραφα είχα ανοιχτή την τηλεόραση, η μικρή κοιμόταν και έτσι έγραφα και είπα να ακούσω και τί γίνεται στον κόσμο. Δεν «έφτασα» ποτέ στο τί γίνεται στον κόσμο, δεν πρόλαβα να προβληματιστώ για τη θρησκεία που κάνει «γενναία» είσοδο στη μόδα, μου έφτασε αυτό που έγινε εδώ, στην Ελλάδα του 2017, στην Αττική των Ολυμπιακών αγώνων και της «ανάπτυξης».
Να πεθαίνουν 15 άνθρωποι στην Αθήνα, στην πρωτεύουσα της χώρας, 30 μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και της Βουλής των 300 και των 300 αποφάσεων που πήραν ή δεν πήραν γι’ αυτή τη χώρα, πραγματικά με ξεπερνάει.
Καθόμουν αποσβολωμένη μπροστά στην τηλεόραση και έβλεπα τη «βιβλική» καταστροφή ενώ ταυτόχρονα άκουγα από όλους τους μετεωρολόγους ότι τα χιλιοστά της βροχής που έπεσαν δεν ήταν τόσο δραματικά, το δράμα προέκυψε από άλλες αιτίες και για άλλους λόγους.
Ασυναίσθητα έσκυψα με τρόμο πάνω στη μικρή, τη ξανασκέπασα, σφίχτηκε η ψυχή μου και εντελώς αυθόρμητα πήρα τον άνδρα μου τηλέφωνο, βρήκα μια χαζή δικαιολογία, απλά γιατί είχα ανάγκη να ακούσω ότι είναι καλά και ότι έρχεται από τη δουλειά.
Ποσό χαζή είσαι σκέφτηκα και κάποιοι από αυτούς που πέθαναν στη δουλειά πήγαιναν και το πρωί χαιρέτησαν τα παιδιά τους σε μια κίνηση ρουτίνας γιατί δεν πήγαιναν να ανέβουν το Έβερεστ με χιονοθύελλα, στη δουλειά τους πήγαιναν. Φαίνεται όμως πως στην Ελλάδα και το να πας στη δουλειά σου αρχίζει και γίνεται extreme sport!
Εμείς όμως, στην Ελλάδα των 15 νεκρών από τα 20 χιλιοστά βροχής, δεν ανησυχούμε!
Δεν ανησυχούμε γιατί «συμβαίνουν» αυτά, δεν ανησυχούμε γιατί δεν μπαίνουμε στον κόπο να δούμε και τη μεγάλη εικόνα. Ποια εικόνα; Αυτή της Ευρώπης.
Σε μια Ευρώπη που ταλανίζεται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο από τα μεταναστευτικά κύματα, σε μια Ευρώπη που ο φασισμός ανεβαίνει επικίνδυνα στις χώρες που τον γέννησαν, σε μία Ευρώπη που κομμάτια της διοικούνται από τα άκρα -βλέπε Βαλτικές χώρες, Ολλανδία και Ουγγαρία- σε μία Ευρώπη που ζει θέματα διαχωρισμού μέσα στην ίδια χώρα -βλέπε Λομβαρδία, Καταλονία, Σκωτία, ενδεχομένως και Ιρλανδία- εμείς εδώ στην Ελλάδα ΔΕΝ ανησυχούμε!
Συγγνώμη! Ψέματα! Ανησυχούμε!
Η ανησυχία μας περιορίζεται στις καρέκλες και στα «πορτοφόλια» μας και κάπου εκεί σταματάει.
Όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές κρυβόμαστε πίσω από το μανδύα του πένθους, είναι ιεροί οι νεκροί άλλωστε και σιωπούμε.
Α ναι… Κηρύττουμε και δημόσιο πένθος, όσο να πεις αυτό βοηθάει…
Βαϊμάρη, Η ανάπηρη Δημικρατία, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ, 13,94 ευρώ
Πραγματικά το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι να διαβάσουμε λίγο ακόμη ή γενικότερα λίγο να σκεφτούμε.
Εμένα αυτό το βιβλίο με προβλημάτισε και με άγχωσε γιατί μέσα στις σελίδες του είδα την Ελλάδα μας, την Ελλάδα του σήμερα δυστυχώς και όχι του παρελθόντος…
