«Πότε ξέρεις ότι πραγματικά έχουν τελειώσει όλα;» με ρώτησε χθες η φίλη μου. Αλήθεια, πότε; Ακόμη και εγώ που συνηθίζω να έχω απαντήσεις σε κάθε ερώτημα, δεν έχω βρει ακόμη ξεκάθαρη απάντηση σε αυτό.
Υπάρχουν μέρες που έχεις ένα βάρος στο στήθος. Τόσο μεγάλο που πονάς. Τόσο μεγάλο που σχεδόν δεν μπορείς να αναπνεύσεις. Και δεν ξέρεις καν το γιατί. Κάτι στην ατμόσφαιρα. Κάτι μέσα σου. Κάτι που σου δίνει δυνατές σουβλιές στην καρδιά και μετά το στομάχι σου πονάει τόσο πολύ που το αισθάνεσαι σαν μια ανοιχτή πληγή που κάποιος την έξυσε. Και ψάχνεις να βρεις το γιατί. Γιατί πονάς; Τί είναι τελικά αυτό που σου τα προκαλεί όλα αυτά;
Όλα είναι καλά, πάντα ήταν. Σε αγαπάει και σήμερα, πάντα σε αγαπούσε.
Και μετά θυμάσαι τον έρωτα. Τον μεγάλο εκείνον έρωτα που στροβίλιζε τον κόσμο γύρω σας. Που έκανε τα μάτια του να σε κοιτάζουν αλλιώς… Εκείνο το «Αλλιώς»… Εκείνο είναι άραγε που σε βαραίνει τόσο; Η μήπως η απόσταση; Αυτό το τόσο κοντά και ταυτόχρονα τόσο μακριά; Αυτό που θέλει ακόμη να είναι κοντά σου, αλλά δεν ξέρεις αν είναι μαζί σου;
Και μετά ξαφνικά όλο αυτό το βάρος φεύγει. Ξυπνάς ένα πρωί και γυρίζουν πεταλούδες πάλι γύρω σου. Όχι, δεν έχει προηγηθεί τίποτα. Όχι, δεν συνέβη τίποτα το συνταρακτικό το προηγούμενο βράδυ. Σκέφτεσαι τα απαισιόδοξα συναισθήματα που είχες μέχρι χθες και αισθάνεσαι ανόητη που βάζεις τον εαυτό σου σε τέτοιες επώδυνες διαδικασίες χωρίς λόγο. Όλα είναι καλά, πάντα ήταν. Σε αγαπάει και σήμερα, πάντα σε αγαπούσε. Απλά μάλλον κάπως έτσι γίνεται μετά από καιρό… Όλα ηρεμούν και ο καθένας παίρνει τον χώρο του μέσα στο σπίτι. Το πάθος ημερεύει. Το ίδιο και οι ζήλιες, η διεκδίκηση… Και την θέση τους παίρνουν η αγάπη, η εμπιστοσύνη, η συντροφικότητα, η αλληλοκατανόηση, η υποστήριξη, οι κοινοί στόχοι, τα κοινά άγχη, τα κοινά όνειρα…
Ή μήπως όχι; Ή μήπως όλα αυτά είναι πολύ καλές δικαιολογίες για να αποφύγεις να δεις την πραγματικότητα; Για να βολευτείς και σήμερα; Για να μην αναγκαστείς να έρθεις αντιμέτωπη με τον αβάσταχτο πόνο του να μην σε αγαπάει πια;
Δεν ξέρω, φίλη μου… Δεν ξέρω. Είμαι και εγώ πολύ νέα και πολύ ευαίσθητη για όλα αυτά. Άφησε καλύτερα τον χρόνο να σου δείξει, μόνο αυτό μπορώ να σου πω. Περίμενε, έχε πίστη στον άνθρωπο που αγαπάς και υπομονή. Ίσως οι έρωτες που είναι γραφτό να αντέξουν στον χρόνο να περνάνε και από αυτά τα στάδια. Ίσως βρεθεί κάποτε κάποιος που να έχει κρατήσει τον έρωτά του ζωντανό για πολλά, πολλά χρόνια και να μπορέσει να απαντήσει και στις δυο μας…
Εγώ έναν στίχο του Γιώργου Σεφέρη έχω μόνο να σου δώσω, αυτόν που γύριζε στο μυαλό μου όση ώρα κράτησε η κουβέντα μας…
«Ένα πράγμα με πείραξε, με πλήγωσε βαθιά μέσα στο γράμμα σου. Πώς μπόρεσες, έπειτα από τόση αγάπη, να αισθανθείς ξαφνικά μόνη σου».
Μιας και μιλάμε για έρωτες, αγάπες και υπομονές… ας χαθούμε για λίγο στις ακτές μιας γαλλικής επαρχίας.
Καυτή σοκολάτα, 9,90 ευρώ
Συγγραφέας: Harris Joanne
Εκδότης: Ψυχογιός
