Μεγάλωσα σε ένα σπίτι γιατρών. Όχι μη βιαστείτε, το σπίτι δεν ήταν παράρτημα νοσοκομείου, δεν μύριζε οινόπνευμα και αντισηπτικό παντού, οι κουβέντες δεν ήταν γύρω από αρρώστιες και δεν ζούσαμε σε αποστειρωμένο περιβάλλον. Το ακριβώς αντίθετο! Μεγάλωσα σ’ ένα σπίτι γεμάτο χαρά, με αγάπη και σεβασμό στη ζωή, ίσως γιατί η «μυρωδιά» του θανάτου ήταν στοιχείο της καθημερινότητας των γονιών μου.
Μεγάλωσα σ ‘ένα σπίτι που κάθε αργία ήταν αφορμή για γιορτή, για φίλους, για λίγο «σπίτι» ακόμη, για λίγο «ζωή» ακόμη.
Τέτοια μέρα ήταν πάντα στο πατρικό μου η 28η Οκτωβρίου, όταν δεν εφημέρευαν οι γονείς μου, αυτό από μόνο του ήταν αφορμή για γιορτή έτσι κι’ αλλιώς. Η γιορτινή ατμόσφαιρα ξεκινούσε από το πρωί, με ξυπνούσε η μυρωδιά από το φρεσκοψημένο κέικ και η φωνή της Βέμπο, όχι όμως τα πολεμικά, αλλά εκείνα που εγώ έλεγα «τα ωραία», όπως το «πόσο λυπάμαι».Τώρα θα μου πείτε πού είναι το ευχάριστο με ένα τραγούδι μελαγχολικό, είναι στη μελωδία, είναι που το σιγοτραγουδούσε ο μπαμπάς μου χαμογελώντας βάζοντας καφέ. Επιπλέον με έναν τρόπο ήταν και απόλυτα εναρμονισμένο με την επέτειο, αν το καλοσκεφτείτε, γιορτάζουμε το υπερήφανο δικό μας «όχι» αλλά ουσιαστικά ξεκίνησε μία τραγική περιπέτεια για την Ελλάδα και τον υπόλοιπο κόσμο, που έφερε φτώχεια, δυστυχία και αμέτρητα ανθρώπινα θύματα.
Στο σπίτι μας η ανθρώπινη ζωή είχε πάντα ξεχωριστή σημασία, σαν να είχε μία αξία παραπάνω, ίσως γιατί ξέραμε πόσο εύθραυστη είναι. Νομίζω ότι με ένα τρόπο τη ζωή γιορτάζαμε πάντα στο σπίτι, ακόμη και στις διηγήσεις του παππού μου για τον πόλεμο γύρω από τη ζωή ήταν η κουβέντα, γι’ αυτό ίσως και δεν τον είχα ακούσει ποτέ να λέει την αρκετά συνηθισμένη φράση «μία κατοχή σας χρειάζεται για να μάθετε».
