Θυμάμαι από παιδί δεν το πολυσυμπαθούσα (και ας ήταν ο ροζ πάνθηρας από τα αγαπημένα μου κινούμενα σχέδια), εκνευριζόμουν με όλο αυτό το ροζ σύννεφο που έπρεπε υποχρεωτικά να κουβαλάς ως κορίτσι, σιχαινόμουν τους φιόγκους, τις κορδέλες και όλα αυτά που σ’ έκαναν να μοιάζεις περισσότερο με μπομπονιέρα βάφτισης παρά με κανονικό παιδί.
Ευτυχώς η μαμά μου δεν είχε καμία εμμονή με τα ροζ-κουφετί σύνολα που ήταν και πολύ της μόδας στη δική μου «κοριτσίστικη» εποχή.
Μεγαλώνοντας πέρασα και εγώ τη «μαύρη» εποχή, χρωματικά μιλάω πάντα, μεταξύ μας ποτέ δεν την ξεπέρασα απλά λίγο την εμπλούτισα, βέβαια σ’ αυτή τη χρωματική «διάνθιση» το ροζ δεν είχε ποτέ θέση.
Όσο μεγαλώνεις συμπαθείς περισσότερο τα χρώματα λένε…δεν ξέρω, φίλος των χρωμάτων δεν υπήρξα ποτέ, αλλά μεγαλώνοντας εκείνο που με βεβαιότητα μπορώ να πω πάντα από προσωπική άποψη βέβαια, είναι ότι «γλυκαίνεις», «στρογγυλεύεις» και δεν αναφέρομαι σε κιλά, αναφέρομαι σε εκείνο το απόλυτο και απότομο της πρώτης νιότης που σ’ αφήνει.
Εκεί λοιπόν που κάποιοι βγαίνουν από το «ροζ συννεφάκι», εσύ αρχίζεις να μπαίνεις, να σκέφτεσαι ότι δεν είναι και τόσο κακό αυτό το «παιδικό» χρώμα.
Ευτυχώς για μένα ήρθε και η μόδα να με βοηθήσει και έτσι το trend των τελευταίων ετών του dusty pink και των αποχρώσεων της πούδρας λειτούργησε θετικά και κάπως σαν άλλοθι στη χρωματική απολυτότητά μου και άρχισα να βλέπω με «γλυκιά» συμπάθεια τα χρώματα των ζαχαρωτών.
Ίσως γιατί έγινε αρκετά μουντή και μονόχρωμη η καθημερινότητά μας και θέλω κάτι να τη «γλυκάνει», ίσως γιατί ο ερχομός ενός παιδιού σε κάνει να δεις ότι με λίγο χρώμα όλα φαίνονται πιο όμορφα, ίσως πάλι γιατί απλά μεγαλώνω και επιβεβαιώνω τον κανόνα.
Όποια και να είναι η αιτία, κάθε Οκτώβρη, «επιτρέπω» στον εαυτό μου να περάσει τη ροζ περίοδο του χρόνου και απενοχοποιημένα να επιλέξω τα ροζ της καρδιάς μου.
Αφού λοιπόν είναι ο μήνας του Think Pink επέλεξα τα ροζ που ποτέ δεν ξεπέρασα και που μάλλον αγαπάω γιατί τα θέλω όλα!
