Να πεθαίνουν 15 άνθρωποι στην Αθήνα, στην πρωτεύουσα της χώρας, 30 μόλις χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης και της Βουλής των 300 και των 300 αποφάσεων που πήραν ή δεν πήραν γι’ αυτή τη χώρα, πραγματικά με ξεπερνάει.
Καθόμουν αποσβολωμένη μπροστά στην τηλεόραση και έβλεπα τη «βιβλική» καταστροφή ενώ ταυτόχρονα άκουγα από όλους τους μετεωρολόγους ότι τα χιλιοστά της βροχής που έπεσαν δεν ήταν τόσο δραματικά, το δράμα προέκυψε από άλλες αιτίες και για άλλους λόγους.
Ασυναίσθητα έσκυψα με τρόμο πάνω στη μικρή, τη ξανασκέπασα, σφίχτηκε η ψυχή μου και εντελώς αυθόρμητα πήρα τον άνδρα μου τηλέφωνο, βρήκα μια χαζή δικαιολογία, απλά γιατί είχα ανάγκη να ακούσω ότι είναι καλά και ότι έρχεται από τη δουλειά.
Ποσό χαζή είσαι σκέφτηκα και κάποιοι από αυτούς που πέθαναν στη δουλειά πήγαιναν και το πρωί χαιρέτησαν τα παιδιά τους σε μια κίνηση ρουτίνας γιατί δεν πήγαιναν να ανέβουν το Έβερεστ με χιονοθύελλα, στη δουλειά τους πήγαιναν. Φαίνεται όμως πως στην Ελλάδα και το να πας στη δουλειά σου αρχίζει και γίνεται extreme sport!
Εμείς όμως, στην Ελλάδα των 15 νεκρών από τα 20 χιλιοστά βροχής, δεν ανησυχούμε!
Δεν ανησυχούμε γιατί «συμβαίνουν» αυτά, δεν ανησυχούμε γιατί δεν μπαίνουμε στον κόπο να δούμε και τη μεγάλη εικόνα. Ποια εικόνα; Αυτή της Ευρώπης.
Σε μια Ευρώπη που ταλανίζεται με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο από τα μεταναστευτικά κύματα, σε μια Ευρώπη που ο φασισμός ανεβαίνει επικίνδυνα στις χώρες που τον γέννησαν, σε μία Ευρώπη που κομμάτια της διοικούνται από τα άκρα -βλέπε Βαλτικές χώρες, Ολλανδία και Ουγγαρία- σε μία Ευρώπη που ζει θέματα διαχωρισμού μέσα στην ίδια χώρα -βλέπε Λομβαρδία, Καταλονία, Σκωτία, ενδεχομένως και Ιρλανδία- εμείς εδώ στην Ελλάδα ΔΕΝ ανησυχούμε!
Συγγνώμη! Ψέματα! Ανησυχούμε!
Η ανησυχία μας περιορίζεται στις καρέκλες και στα «πορτοφόλια» μας και κάπου εκεί σταματάει.
Όταν χάνονται ανθρώπινες ζωές κρυβόμαστε πίσω από το μανδύα του πένθους, είναι ιεροί οι νεκροί άλλωστε και σιωπούμε.
Α ναι… Κηρύττουμε και δημόσιο πένθος, όσο να πεις αυτό βοηθάει…
