Γεύση από γιαγιά στο Masterchef και παιδικές μνήμες για όλους

Χάζευα τις προάλλες στην τηλεόραση το Masterchef, δεν είσαι και η μόνη σκέφτεστε και μάλλον έχετε δίκιο, αλλά ήταν η μοναδική φορά που αυτό που είδα αποτέλεσε αφορμή για προβληματισμό.

Αναφέρομαι στο επεισόδιο που ζητήθηκε από τους διαγωνιζόμενους να μαγειρέψουν με έμπνευση από τη γιαγιά τους. Όλοι είχαν μία εικόνα, μία μνήμη, μία γεύση να ανακαλέσουν, μία ιστορία να θυμηθούν, ξαφνικά τα πιάτα είχαν συναίσθημα και η δημιουργία σκοπό.

Ασυναίσθητα έβαλα τον εαυτό μου στη θέση τους και χαμογέλασα μάλλον λίγο πικρά.

Προσωπικά δεν έχω σχεδόν καμία «γεύση» στο στόμα από κάποια από τις γιαγιάδες μου, για εκείνες το φαγητό, η κουζίνα και η μαγειρική ήταν απλά μία ανάγκη, κάτι έπρεπε να υπάρχει για να φάει η οικογένεια και μέχρι εκεί.

Το παράξενο είναι ότι και οι δύο ήταν ίδιες σ’ αυτό, για άλλο λόγο και με διαφορετικό τρόπο η καθεμία, αλλά το «γευστικό» αποτέλεσμα ήταν ίδιο. Το παράδοξο είναι ότι λόγω καταγωγής, από τη Βόρειο Ελλάδα και οι δύο, με μικρασιατικές ρίζες η μία, θα περίμενε κανείς το φαγητό, η μαγειρική, οι μυρωδιές και τα μπαχάρια να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε μία καθημερινότητα που ξεκινούσε και τελείωνε στη κουζίνα.

Μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως δεν ήταν έτσι, η μαγειρική και για τις δύο ήταν περισσότερο αγγαρεία και φυσικά ούτε λόγος για γλυκό, το γλυκό ήταν επιπλέον κόπος και ενδεικτικό χαράς και λες και ήταν μαλωμένες με τη χαρά.

Προσοχή να μη παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι σε έλλειψη φροντίδας, για έλλειψη χαράς μιλάω.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close