Αγαπώ πολύ τα παπούτσια, από μικρό παιδί ήταν το αγαπημένο μου δώρο, πάντα παπούτσια ζητούσα και μόλις τα έπαιρνα το βράδυ κοιμόμουν αγκαλιά με το κουτί.
Ακόμη και τώρα, που όσο να πεις δεν είμαι πέντε χρονών, έχω μεγάλη αδυναμία σ’ αυτά τα μικρά έργα τέχνης.
Όταν ο άνδρας μου με ρώτησε τί θα έβαζα πρώτο σε μία wish list δώρων, υποθέτω μπορείτε να μαντέψετε ποια ήταν η επιλογή μου…παπούτσια φυσικά.
Σε αντίθεση με άλλες γυναίκες προσπερνώ με σχετική-όχι απόλυτη-αδιαφορία μία βιτρίνα με κοσμήματα αλλά πάντα θα σταθώ σε μία βιτρίνα με παπούτσια, αν το καλοσκεφτείτε είναι τόσο σημαντικά, είναι το βάθρο στήριξης της πολύτιμης ύπαρξής μας, μη τα προσπερνάτε λοιπόν έτσι απλά.
Θα μπορούσα να επιχειρηματολογώ ώρες και στο τέλος να σας πείσω πόσο πολύ χρειάζομαι ΑΚΟΜΗ ένα ζευγάρι παπούτσια…τον άνδρα μου δεν το πολυπείθω πλέον και με κοιτάζει με τρόμο κάθε φόρα που μία φράση μου ξεκινάει με το «είδα ένα…», γιατί, υποθέτω, φοβάται ότι στο τέλος θα κοιμούνται όλοι αγκαλιά με τα παπούτσια μου γιατί απλά δεν θα χωράμε στο σπίτι!
Μπορώ να σας βεβαιώσω ότι δεν πτοούμαι! Συνεχίζω και φυσικά διαρκώς βρίσκω, αυτό το ένα ζευγάρι που μου λείπει…τώρα έχω και επιπλέον δικαιολογία…τη μικρή…ψάχνω διαρκώς τα βρεφικά-παιδικά παπούτσια.
Γιατί αν ισχύει η άποψη οτι με τα σωστά παπούτσια μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο, νομίζω οτι από νωρίς πρέπει να της δώσω κίνητρο και εφόδια!
Με αφορμή την απότομη αλλαγή του καιρού όμως, βρέθηκα εγώ, αν είναι ποτέ δυνατόν, χωρίς παπούτσια για τη μικρή, την έχω με τα καλτσάκια.
Ελάτε λοιπόν να διαλέξουμε ένα, ίσως και δύο, ζευγάρια για να μη κρυώνει το κοριτσάκι μου!
