Ευτυχία είναι να κάνεις το πρόσωπο των ανθρώπων που αγαπάς να λάμπει. Μόδα, ομορφιά, κεριά και αρώματα με δύναμη συναισθηματικής φόρτισης. Δώρα αγάπης για τη γιαγιά σου…
Δεν το είχα προσέξει ποτέ. Μέσα στη βιασύνη της καθημερινότητας έκανα σχεδόν τα πάντα μηχανικά, σαν από πρέπει, σαν από άγχος να μην το ξεχάσω. Αγάπη υπήρχε πίσω από τις πράξεις αλλά πιεσμένη από το ωράριο και καταπιεσμένη από χίλια δυο.
Την παρατηρούσα απλώς καθώς άνοιγε το κουτί. Το πρόσωπό της πήρε μια έκφραση που δεν θα την ξεχάσω ποτέ.
Εκείνη την ανοιξιάτικη ημέρα έφυγα αργά από το γραφείο αποφασισμένη να περάσω να αφήσω ένα αρωματικό κερί που είχα αγοράσει για την γιαγιά μου. Είχε μια μυρωδιά που ήξερα ότι θα της άρεσε και το είχα ήδη 10 μέρες μέσα στο αυτοκίνητο.
Χώθηκα μέσα στην πολυθρόνα και τέντωσα λίγο τα πόδια μου. Τόσο κουρασμένη ήμουν που δεν είχα κουράγιο να αποθεώσω το δώρο μου, να το περιγράψω, να της πω γιατί μου’ ρθε έτσι ξαφνικά -χωρίς να είναι επέτειος ή γιορτή- να της το χαρίσω. Την παρατηρούσα απλώς καθώς άνοιγε το κουτί. Το πρόσωπό της πήρε μια έκφραση που δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Μια αυθεντική έκφραση χαράς. Δέκα λεπτά ασχολιόταν με το δώρο της πριν το ακουμπήσει πάνω στο τζάκι, δίπλα στις πολλές γραφικές φωτογραφίες της οικογένειας, και ανάψει το φιτίλι. Ένα απλό κερί ήταν. #not
Ήθελε να τη βλέπουν οι άλλοι νέα, μοντέρνα, όμορφη. Αυτό δεν αλλάζει ποτέ για μια γυναίκα.
Ήθελα να βάλω τα κλάματα. Εκείνη ήταν τόσο χαρούμενη και εγώ απόλυτα στεναχωρημένη. Για όλες εκείνες τις στιγμές χαράς που πέρασαν χωρίς να της ζήσω και όλες εκείνες που θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει μαζί αλλά πνίγηκαν μέσα σε ωράρια, βιασύνες και νεύρα. Δεν θα συγχωρήσω ποτέ στον εαυτό μου ότι την επόμενη άνοιξη, κουρασμένη από τη δουλειά το αρωματικό κερί το έστειλα στο σπίτι και δεν πέρασα εγώ η ίδια να το δώσω και να πάρω την αγκαλιά μου.
Σήμερα, η γιαγιά μου δεν ζει. Όλες εκείνες οι μικρές στιγμές χαράς που μοιραστήκαμε θα ζουν ωστόσο για πάντα μέσα μου.
Δεν ξέρω τι με έπιασε σήμερα. Ίσως είναι εκείνη η μεγάλη κούπα με το χαρούμενο χρώμα που ξέρω ότι θα της άρεσε πολύ. Με έκανε να πατήσω pause σε όλα τα άλλα και να φτιάξω μια λίστα με όλα εκείνα τα ωραία πράγματα που θα της έπαιρνα αυτές τις μέρες για να μοιραστούμε τις στιγμές χαράς μας. Πράγματα όμορφα, όχι παλιακά, όχι για μεγάλες γυναίκες, πράγματα που αρέσουν πρώτα σε μένα. Αυτά της άρεσαν. Ήθελε να τη βλέπουν οι άλλοι νέα, μοντέρνα, όμορφη. Αυτό δεν αλλάζει ποτέ για μια γυναίκα.
Για να πω την αλήθεια αυτή τη στιγμή γράφω σε ένα γνωστό καφέ της πόλης, χαμογελάω και κλαίω. Ο νεαρός απέναντι με κοιτάει με απόγνωση. Προφανώς θέλει να ρωτήσει, να βοηθήσει. Χαμογελάω ξανά. Χαμογελάει κι εκείνος. Συνεννοηθήκαμε.
Αυτή είναι μια λίστα με δώρα αγάπης κι αν έχεις 5 λεπτά πέρνα απόψε από της γιαγιάς σου:
