Ο Ηλίας Ζάρμπαλης στο coverstory.gr: Το νέο ξεκίνημα και οι νέες τάσεις στα μαλλιά

Το όνομα Ζάρμπαλης το άκουσα για πρώτη φορά όταν ήμουν γύρω στα 24 και είχα ήδη αποφασίσει ότι το carré είναι η coupe που θα υιοθετούσα… για πάντα! Ήθελα, λοιπόν, ένα ξεκάθαρο καλοζυγισμένο carré και τα βήματά μου με οδήγησαν τότε στην Αναγνωστοπούλου στο Κολωνάκι. Ο Ηλίας είχε μετακομίσει εκεί «από το 1986», όπως μού θύμισε, πέντε χρόνια μετά το άνοιγμα του πρώτου του κομμωτηρίου επί της οδού Χάρητος. Την εποχή που τον γνώρισα είχε ήδη γίνει αυτό που λέμε “μεγάλη φίρμα”.

Ακόμα και σήμερα πολλές γυναίκες μπορεί να αγνοούν ότι σε αυτό τον κολωνακιώτικο δρόμο βρισκόταν κάποτε η πρωθυπουργική κατοικία, αλλά σχεδόν όλες ξέρουν ότι εκεί είχε το κομμωτήριό του ο Ηλίας Ζάρμπαλης, ο ακριβότερος κομμωτής της Αθήνας.

Από τότε μέχρι σήμερα πέρασαν δεκαετίες. Το όνομα Ζάρμπαλης καθιερώθηκε, φθάνοντας κάποια στιγμή να αριθμεί πέντε κομμωτήρια κι εγώ, που διατήρησα ευλαβικά την ίδια coupe όλα αυτά τα χρόνια, τον αναζητούσα όποτε μού το επέτρεπαν τα οικονομικά μου για ένα καλοζυγισμένο carré από τα χέρια του, γιατί ήξερα ότι θα διατηρήσει τη γραμμή του και θα μπορούσα να το χτενίζω εύκολα και μόνη μου.

Ο Ηλίας δεν ήταν ποτέ φθηνός, αλλά ήταν πάντα ο καλύτερος –κι ας μην το παραδέχεται. Κάθε φορά, λοιπόν, που είχα πολύ σοβαρούς λόγους να ασχοληθώ με τα μαλλιά μου –βλέπε: μετά από χωρισμό, προαγωγή, δώρο Χριστουγέννων, ή για κάποια ειδική περίσταση– πήγαινα στου Ζάρμπαλη. Έτσι, γλίτωσα πολλά από τα συνήθη… ατυχήματα σε περιόδους κρίσης, ενώ πάντα μετά από μια επίσκεψη στο κομμωτήριό του με σταματούσαν στο δρόμο για να με ρωτήσουν πού κουρεύτηκα. Χαλάλι το ένα πέμπτο του μισθού μου που κόστιζε κάθε τέτοιο κούρεμα!

Ώσπου ήρθε μια μέρα που εγώ έπαψα να έχω μισθό (γιατί με απέλυσαν από το περιοδικό όπου εργαζόμουν 18 ολόκληρα χρόνια) και ο Ηλίας έπαψε να έχει πια κομμωτήρια. Η εφαρμογή των πρώτων μνημονίων είχε ήδη αρχίσει να φέρνει τα πρώτα… αποτελέσματα και κάπου εκεί χάσαμε τα ίχνη του.

Τον συνάντησα ξανά πριν από λίγες μέρες στο καινούργιο του κομμωτήριο το «E. Zarbalis concept» και, όπως ήταν φυσικό, το πρώτο πράγμα που τον ρώτησα ήταν πού χάθηκε όλο αυτό τον καιρό.

Η απάντηση, ακόμα και για κάποιον που έχει τη φήμη του Ηλία Ζάρμπαλη, ακούγεται πλέον στις μέρες μας προφανής: «Υπήρξα κι εγώ θύμα της κρίσης», μού είπε, διατηρώντας, ωστόσο, το πλατύ του εγκάρδιο χαμόγελο, και σοβάρεψε μόνο όταν τον ρώτησα ευθέως:

Τελικά αποδέχεσαι τον τίτλο του «κομμωτή των πλουσίων» που σου έχει αποδοθεί;

• Όχι σε καμία περίπτωση. Εγώ από την αρχή της καριέρας μου είχα ακριβές τιμές –ανάλογα με την εποχή, ήταν και η τιμή. Κάποια στιγμή, γύρω στο 2006, το κούρεμά μου είχε πάει 160 ευρώ και μαζί με το χτένισμα ήταν 200 ευρώ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι εγώ ήμουνα ποτέ ο κομμωτής των πλουσίων. Εγώ δούλευα με τη μεσαία τάξη ουσιαστικά. Και πόσοι ήταν οι πλούσιοι; Εγώ είχα 4.000 επισκέψεις την εβδομάδα! Τι συνέβαινε όμως; Ήμαστε ακριβή υπηρεσία, όλη η επιχείρηση αυτή, γιατί και οι συνεργάτες μου έπαιρναν πολλά λεφτά. Για να έχεις έναν καλό συνεργάτη έπρεπε να τον πληρώσεις καλά, οπότε όταν έχεις μια καλή δουλειά, τα κόστη είναι μεγάλα. Γι’ αυτό ήτανε και ακριβές οι τιμές.

Άρα μιλάμε για σχέση ποιότητας τιμής που ήταν ισοβαθμισμένη.

• Ήταν ισοβαθμισμένη, ναι. Μπορεί να φαίνονται υπερβολικές οι τιμές αυτή την εποχή για το πρόβλημα που υπάρχει στην Ελλάδα, αλλά, ουσιαστικά, ένα μεσαίο κομμωτήριο στη Νέα Υόρκη το κούρεμα το χρεώνει 280 ευρώ.

Με μισθούς Νέας Υόρκης όμως…

• Δεν διαφέρει. Το ίδιο άσχημα περνάει ο μισθωτός και στη Νέα Υόρκη. Πιστεύω ότι ο Έλληνας στην Ελλάδα περνάει καλύτερα, παρ’ όλη την κρίση –η αλήθεια είναι αυτή.

Από τη διακόσμηση και τις Καλές Τέχνες βρέθηκες στην κομμωτική με πέντε μαγαζιά κι από εκεί στη Νέα Υόρκη και τελικά ξανά πίσω στην Αθήνα. Τι είναι για σένα η κομμωτική, τι μας έφερες στις αποσκευές σου από τη Νέα Υόρκη και τι έχει αλλάξει με το νέο σου ξεκίνημα σε αυτόν εδώ το χώρο;

• Εγώ φοίτησα στη σχολή Δοξιάδη και ξεκίνησα να σπουδάζω διακόσμηση, γραφικές τέχνες, φωτογραφία… Στο επάγγελμα της κομμωτικής μπήκα εξαιτίας της πρώτης μου γυναίκας! Ήταν κομμώτρια. Η κομμωτική για μένα είναι μια ζωή ολόκληρη. Τελεία και παύλα, δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο. Από το πρωί ως το βράδυ με την κομμωτική ασχολούμαι. Είναι η ζωή μου. Από τη Νέα Υόρκη αποκόμισα τεράστια εμπειρία. Βρίσκεις πολλά πράγματα στη Νέα Υόρκη γιατί, μπορεί μεν να είναι άσχημη πόλη, αλλά ουσιαστικά κινείται όλος ο κόσμος γύρω από κει. Έχει φοβερές εικόνες, αυτό που λέμε street fashion, που μπορείς να δεις και να εμπνευστείς. Οι τέχνες σε οποιαδήποτε μορφή, ζωγραφική, ποίηση, κινηματογράφος, θέατρο, υποστηρίζονται από τους Αμερικανούς. Ό,τι υπάρχει αυτή τη στιγμή στον κόσμο ξεκινάει πρώτα από εκεί. Για μένα ήταν μια τεράστια εμπειρία, η οποία με βοήθησε πάρα πολύ και μού έδωσε μια άλλη κατεύθυνση.

Φεύγοντας από την Αθήνα πήγες εκεί για να ανοίξεις κομμωτήριο;

• Εκεί ανοίχθηκε ένα κομμωτήριο το οποίο ουσιαστικά το είχα αναλάβει εγώ. Και υπάρχει ακόμα αυτό το κομμωτήριο…

Και πώς αποφάσισες να επιστρέψεις πάλι πίσω;

• Γιατί πρώτον, δεν έβγαινα οικονομικά και, δεύτερον, έπρεπε να είχα πάει μικρός. Θέλει κάποια χρόνια για να μπορέσεις να κάνεις κάποιο όνομα εκεί –έτσι όπως φανταζόμουν και ήθελα να το κάνω εγώ– οπότε, λόγω συνθηκών, δεν με συνέφερε να μείνω άλλο εκεί.

Κι επιστρέφεις εδώ και κάνεις πάλι ένα νέο ξεκίνημα, με το «Ε. Zarbalis concept». Tι μας έφερες, λοιπόν, εδώ, σε αυτό το νέο κομμωτήριο με το νεοϋορκέζικο αέρα;

• Εδώ έχω πια καινούργια κατεύθυνση και είμαι προσαρμοσμένος με την οικονομική κρίση της Ελλάδας. Προσφέρουμε πάρα πολλή ποιότητα σε πολύ καλές τιμές –για το δικό μας όνομα. Οι τιμές μας είναι προσαρμοσμένες στη σημερινή κατάσταση. Επίσης έχουμε καινούργια αντίληψη ως προς το κούρεμα, το styling και το χρώμα! Ουσιαστικά πάντοτε είχα μια δικιά μου τεχνική, αλλά τώρα η εμπειρία της Νέας Υόρκης μου έδωσε τη δυνατότητα να επεκτείνω την τεχνική μου σε άλλο ορίζοντα.

Δηλαδή;

• Εμένα αυτή τη στιγμή με ενδιαφέρει, πάνω απ’ όλα, το μαλλί να στέκεται όταν το φτιάχνει ο πελάτης μόνος του στο σπίτι. Το είχα και παλιά αυτό, αλλά τώρα το έχω εξελίξει προς το καλύτερο. Αυτή είναι η ζωή πια… Αυτό το αντιλήφθηκα παρατηρώντας τον τρόπο ζωής των Αμερικανίδων:
• Η Αμερικανίδα θα σηκωθεί στις 6 το πρωί και ξέρεις γιατί; Γιατί συνήθως δεν μένει στο Μανχάταν, αλλά στα περίχωρα, διότι δεν έχει λεφτά για να πληρώσει ένα διαμέρισμα στο Μανχάταν. Είναι, λοιπόν, αναγκασμένη να σηκωθεί στις 6 για να είναι στη δουλειά της στις 8 ή 9 η ώρα το πρωί. Μαζί της κουβαλάει ένα σάκο. Ντύνεται με μια φόρμα, παίρνει το σάκο και μπαίνει στο μετρό –αμάξι δεν παίρνει γιατί θα αργήσει να φτάσει με την κίνηση κι επιπλέον, δεν έχει πού να παρκάρει και δεν τη συμφέρει να πληρώνει parking, γιατί το parking στοιχίζει όσο ένα διαμέρισμα! Οπότε αναγκαστικά μπαίνει στο μετρό, φτάνει πιο γρήγορα και πριν πάει στη δουλειά της, έχει το σάκο και αλλάζει ρούχα.
• Άμα την παρακολουθήσεις, θα δεις ότι βγαίνει άλλος άνθρωπος, μακιγιαρισμένη με τη γόβα της και πάει να πιάσει δουλειά. Ουσιαστικά το μαλλί της θα πρέπει να μπορεί να το φτιάξει μέσα σε 5 λεπτά μέσα στο χώρο που δουλεύει. Οπότε λογικά εγώ, με το κούρεμα, με το στυλ που θα έχω δώσει, πρέπει να μπορώ να τη διευκολύνω να κάνει τη δουλειά της. Η Αμερικάνα, φυσικά, θα πάει στο κομμωτήριο μία φορά στους δυο μήνες, να κάνει το χρώμα και το κούρεμά της, ας πούμε, το οποίο το υποστηρίζει –γιατί έχουμε λανθασμένη αντίληψη εδώ. Δίνει πολλή βάση στο κούρεμα και στο χρώμα, ενώ το styling το κάνει συνήθως μόνη της. Γιατί δεν έχει το χρόνο, άσε που το χτένισμα στη Νέα Υόρκη κοστίζει γύρω στα 50 δολάρια.
• Έπειτα, αν θα σχολάσει 5 η ώρα, μπορεί να κάνει και δεύτερη δουλειά, οπότε πρέπει να ξαναλλάξει ρούχα για να πάει στην άλλη δουλειά ή θα πάει στο γυμναστήριο. Αυτή είναι η ζωή της. Θα φάει στα γρήγορα το μεσημέρι, συνήθως ένα φαγητό της ώρας και το βράδυ, αν δεν έχει να βγει, πάει και κοιμάται νωρίς. Αυτή είναι η ζωή της, αλλά τη ζει. Δεν ζει το Σαββατοκύριακο. Ζει την κάθε μέρα της, στη δουλειά είναι περιποιημένη, φτιαγμένη, γιατί της αρέσει αυτό που κάνει.

Άρα εσύ έχεις φέρει αυτή τη νοοτροπία εδώ.

• Αυτή η νοοτροπία θα επικρατήσει πια κι εδώ και σ’ όλο τον κόσμο. Αυτή είναι η κατάσταση που έρχεται. Φυσικά υπάρχουν και κάποιες που χτενίζονται δύο φορές την εβδομάδα, αλλά είναι πολύ μικρό το ποσοστό αυτό. Γενικά πιστεύω ότι πρέπει να προσαρμοζόμαστε στις νέες καταστάσεις.

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να σού κάνω και μια… προβοκατόρικη ερώτηση: Γιατί να έρθει κάποια στο «E. Zarbalis concept» salon;

• Κοίτα, αυτό που θα σου πω, εγώ το υποστήριζα από το 1981 που ξεκίνησα με το πρώτο μου μαγαζί. Θα έρθει σε μένα, γιατί δεν θα βρει πουθενά αλλού αυτό που κάνω εγώ.

Γιατί είσαι ο καλύτερος, αυτό εννοείς;

• Δεν μπορώ να πω ότι είμαι ο καλύτερος. Αυτό δεν το λέω σε καμία περίπτωση. Εγώ αυτό που υποστηρίζω, το υποστηρίζω γιατί το πιστεύω. Μπορεί να είναι άλλοι καλύτεροι από μένα, δεν με νοιάζει. Ούτε με νοιάζει τι κάνει ο δίπλα. Και ποτέ δεν μ’ ένοιαζε. Πάντοτε ήταν ο στόχος μου να μπορεί να διευκολυνθεί η γυναίκα μόνη της να κάνει τα μαλλιά της. Εξάλλου και προσωπικά δεν πιστεύω ούτε στο πολύ στυλιζαρισμένο ντύσιμο, ούτε στο πολύ στυλιζαρισμένο μαλλί. Εγώ πιστεύω ότι πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα μας καλά και να την ευχαριστιόμαστε. Κι αυτό που λέω είναι ότι εγώ δεν μπορώ να σου φτιάξω τη ζωή, μπορώ όμως να σου φτιάξω τη μέρα. Κι αυτό είναι πολύ σημαντικό.

Από τα χέρια σου έχει περάσει σχεδόν όλη η Αθήνα! Ποιο είναι το πιο τρελό πράγμα που σού έχει ζητήσει πελάτισσα;

• Πολλά τρελά, τι να σου πω τώρα; Κάποτε, παλιά, όταν είχα πρωτοξεκινήσει, έκανα εγώ τις βαφές και χρειάστηκε να κάνω ένα ξάνοιγμα από ένα 4άρι καστανό σκούρο που η πελάτισσα το ήθελε να γίνει ξανθό. Φυσικά, το ξανθό ώσπου να ανοίξει, έπρεπε να περάσει διάφορα στάδια, σε ένα εκ των οποίων θα κοκκίνιζε. Είμαι, λοιπόν, σε αυτή τη διαδικασία να περάσουμε το τελικό χρώμα, όταν ξαφνικά η πελάτισσα μού λέει «αυτό είναι το χρώμα που ζητούσα» και σηκώνεται και φεύγει πριν ολοκληρώσουμε! (Γέλια).

Γιατί πιστεύεις ότι είναι τόσο δημοφιλές το ξανθό στην Ελλάδα;

• Δεν είναι μόνο στην Ελλάδα. Είναι παγκόσμιο φαινόμενο οι ξανθές να υπερτερούν των μελαχρινών.

Παρ’ όλο που λένε ότι οι άντρες προτιμούν τις ξανθές, αλλά καταλήγουν στις μελαχρινές…

• Όταν μπει μέσα σε ένα χώρο μια ξανθιά και μια μελαχρινή, όλοι την ξανθιά θα κοιτάξουνε! Τώρα, να σου πω την αλήθεια, κι εμένα μ’ αρέσει το ξανθό (γέλια). Είναι ένα εντυπωσιακό χρώμα. Φυσικά και οι μελαχρινές έχουν τη χάρη τους, αλλά μιλάμε γενικά σε μια πολύ μεγάλη κλίμακα. Για παράδειγμα, η Marilyn Monroe που έπαιζε με τη Jane Russell στο «Οι άνδρες προτιμούν τις ξανθές» (Gentlemen Prefer Blondes, 1953). Για μένα η Jane Russell ήταν 100% πιο ωραία από τη Marilyn Monroe. H Jane Russell που ήταν γυναικάρα εξαφανίστηκε και η Marilyn Monroe –που ήταν και κοντή–  έκανε την καριέρα!

Ταιριάζει, όμως, το ξανθό σε εμάς τις Ελληνίδες;

• Κανόνας δεν υπάρχει. Μετράει τι υποστηρίζεις. Αυτό που κάνεις, άμα το υποστηρίξεις, σού ταιριάζει. Τελείωσε!

Ποια είναι διαχρονικά η πιο καλοχτενισμένη Ελληνίδα;

• Δεν θα σου πω ποια είναι η πιο καλοχτενισμένη, αλλά ποια υποστηρίζει το στυλ της. Η Τζένη Μπαλατσινού έχει ένα ύφος, απλό και καλό, που το υποστηρίζει. Και η Βίκυ Καγιά έχει ένα σωστό look, όχι πολύ επιτηδευμένο, το οποίο χρειάζεται να έχει ο σημερινός άνθρωπος. Στην καθημερινή ζωή εννοώ.

Και από τις ξένες;

• H Scarlett Johansson έχει φοβερό στυλ. Και η Gwyneth Paltrow. Θα στο πω διαφορετικά. Η Jennifer Aniston είναι εξειδικευμένη, είναι για τα media. Αυτή είναι η διαφορά.

Σου αρέσει το natural δηλαδή.

• Μού αρέσει όταν ξέρεις να ντυθείς. Όχι όταν σε φτιάχνουνε.

Ποιο είναι το πιο συχνό λάθος που κάνει μια γυναίκα στα μαλλιά της;

• Ότι άλλο θέλει και καταλήγει… Δηλαδή μπορεί να φτιάξει ένα πολύ ωραίο στυλ και να αρχίσει μετά να το κρεπάρει και να του αλλάξει τα φώτα! Η Ελληνίδα δεν έχει μάθει να ζει με το μαλλί της χωρίς το κομμωτήριο. Όπως δεν έχει μάθει να ζει και με τον εαυτό της…! (γέλια). Δεν έχει μάθει γενικά το απλό πράγμα. Εγώ βλέπω εγκλήματα. Όταν έχεις ένα ωραίο πόδι, δεν το βγάζεις να το δει ο άλλος. Το πόδι το ωραίο, φαίνεται. Πρέπει να ξεχωρίσουμε τι είναι σεξουαλικό, τι είναι προκλητικό, τι είναι σωστό. Ένα φόρεμα με ένα πολύ ωραίο ντεκολτέ π.χ., έχει διαφορά πώς θα το φορέσει η μία και πώς θα το φορέσει η άλλη. Έτσι και στο κεφάλι. Το πολύ εξεζητημένο δεν χρειάζεται. Ούτε το πολύ μακιγιάζ.

Μου αρέσει που δεν το διαχωρίζεις και δεν απομονώνεις ειδικά τα μαλλιά.

• Όλο μαζί πάει αυτό. Γιατί μπορεί να κάνεις το καλύτερο κούρεμα και να μη μπορείς να το υποστηρίξεις. Όταν λέω υποστήριξη εννοώ όλο μαζί το στυλ μας. Γενικά, πρέπει να ζούμε την καθημερινότητα. Δεν πρέπει να είναι Σάββατο για να βγούμε έξω και να είμαστε ωραίοι. Και τις υπόλοιπες μέρες τι κάνουμε; Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μέσα από τη δουλειά μας, μέσα από αυτό που κάνουμε. Κι όχι να περιμένω το Σάββατο να γίνω ένας άλλος άνθρωπος να βγω έξω. Να είσαι ωραίος, ρε παιδί μου, στο χώρο σου. Κάθε μέρα. Αυτό που λένε δεν έχω χρόνο κλπ., για μένα είναι παραμύθι. Πρέπει να έχεις μια σωστή άποψη των πραγμάτων για τον εαυτό σου πάντα και να είναι αυτό που βολεύει εσένα, όχι που βολεύει τους άλλους.

Το στυλ είναι και θέμα νοοτροπίας τελικά;

• Δεν έχουμε ταυτότητα. Πρέπει να βρούμε την ταυτότητά μας.

Εμείς οι γυναίκες όταν μας συμβαίνει κάτι δυσάρεστο ξεσπάμε συνήθως στα μαλλιά μας. Τελικά ο κομμωτής αρκεί να είναι καλός ή πρέπει να είναι και ψυχολόγος;

• Η ψυχολογία είναι μεγάλο θέμα. Όλες οι δουλειές που έχουν σχέση με τον άνθρωπο πρέπει να έχουν την ψυχολογία μέσα. Η δουλειά που κάνω εγώ είναι κοινωνική.

Ποιες είναι οι νέες τάσεις και δικές σου προτάσεις στα μαλλιά για το χειμώνα;

• Μια μεγάλη τάση είναι τα σγουρά μαλλιά. Επανέρχεται το afro look και κατά κάποιο τρόπο ίσως η περμανάντ. Στο χρώμα υπάρχει μια γκάμα από ροζ, βιολέ, και πράσινα. Αυτό που καθιερώνεται, είναι ότι γίνονται συνδυασμοί ombre, balayage και ανταύγειες. Αυτή η μίξη παρουσιάζει πιο φυσικά αποτελέσματα. Αυτή είναι και η πρότασή μου. Επίσης, εγώ προτείνω σίγουρα το μαλλί -είτε μακρύ, είτε κοντό- να έχει γεωμετρία. Πιστεύω στη γεωμετρία γιατί βοηθάει και το πρόσωπο, δίνει τους όγκους εκεί που χρειάζεται. Στην ουσία εγώ τι κάνω; Προσθέτω και αφαιρώ όγκο στο μαλλί ανάλογα με το πρόσωπο. Αυτή είναι η δουλειά μου. Στη μόδα αυτή τη στιγμή εξακολουθούν να είναι τα carré, σε μακρύ ή σε κοντό . Προσωπικά, πάνω απ’ όλα, με ενδιαφέρει τα πρόσωπα να φαίνονται δυναμικά.