Από παιδί είχα απέχθεια στην συγκεκριμένη φράση. Τίποτα διδακτικό δεν υπάρχει στην πείνα, στις κακουχίες και την εξαθλίωση και σίγουρα κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να ζει τέτοιες καταστάσεις για να «φτιάξει χαρακτήρα».
Επίσης δεν υπάρχει κανένας ρομαντισμός στον πόλεμο, λυπάμαι αν σας το χαλάω, αλλά «το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» είναι μία ιστορία αγάπης μεν, από τις πολλές ίσως, αλλά η πείνα, η ταλαιπωρία και ο θάνατος ήταν η καθημερινότητα. Αλίμονο, δεν χρειαζόμαστε ένα πόλεμο για να ερωτευτούμε και να αγαπήσουμε έναν άνθρωπο, εάν πάλι πραγματικά πιστεύουμε πως τότε ήταν καλύτερα και πως ίσως μας χρειάζεται κάτι τέτοιο για να μάθουμε να ζούμε τότε μάλλον κάτι δεν κάνουμε καλά.
Υπάρχει και κάτι άλλο που δεν χρειαζόμαστε, τον ακραίο πατριωτισμό, δεν τιμούμε κανένα μ ‘αυτόν τον τρόπο, μόνο σεβασμός χρειάζεται για τους χιλιάδες ανθρώπους που έκαναν αυτό που θεώρησαν τότε σωστό με όποιο -ιστορικό-κόστος και με όποια συνέπεια.
Τώρα θα μου πείτε προς τί το μάθημα ιστορίας;
Σήμερα που είναι 28η Οκτωβρίου του 2017, ο μπαμπάς μου δεν ζει πλέον και εγώ είμαι μακριά από το πατρικό μου, είμαι όμως σε ένα σπίτι που θα είναι το πατρικό της κόρης μου και θέλω να έχει μνήμες και μυρωδιές, θέλω να έχει την αίσθηση χαράς και γιορτής σε κάθε ευκαιρία γιατί θέλω η ψυχή της να είναι γεμάτη για να μπορεί και αυτή να δώσει μεγαλώνοντας και αυτό για μένα είναι το πιο αντιπολεμικό μήνυμα που μπορώ να της περάσω.
Έτσι λοιπόν «παραδοσιακά» εμείς είχαμε γιορτή στο σπίτι και ας είναι η μικρή μόνο 15 μηνών, μαγειρέψαμε, βάλαμε μουσική και ήρθαν και φίλοι.
Μαζί με την καλή τους διάθεση έφεραν και ένα δώρο, πολύτιμο, με αφορμή την ημέρα, ένα δώρο ουσιαστικής γνώσης για τη μικρή, το άλμπουμ με τις φωτογραφίες της Βούλας Παπαϊωάννου, μίας πολύ σημαντικής Ελληνίδας φωτογράφου που στις εικόνες της αποτυπώνεται η Ελλάδα κατά το κρίσιμο διάστημα 1940-1960.
Η Βούλα Παπαϊωάννου (1898-1990) ξεκίνησε αρχικά με λήψεις τοπίων, μνημείων και αρχαιολογικών εκθεμάτων. Στροφή στην πορεία του έργου της αποτέλεσε η κήρυξη του πολέμου του ’40 και ιδιαίτερα τα δεινά του άμαχου πληθυσμού της Αθήνας, κατά την περίοδο της γερμανικής κατοχής, που ενεργοποίησαν την κοινωνική συνείδηση της φωτογράφου. Έγινε μάρτυρας στον αποχαιρετισμό των στρατευμένων, στις ετοιμασίες της πόλης για την αντιμετώπιση των εκτάκτων αναγκών και στη φροντίδα των πρώτων τραυματιών. Όταν η πείνα έπληξε την πρωτεύουσα, κατήγγειλε τη φρίκη του πολέμου με τις συγκλονιστικές μορφές των αποσκελετωμένων παιδιών.
Μετά την Απελευθέρωση ως υπεύθυνη του φωτογραφικού τμήματος της UNRRA (United Nations Relief and Rehabilitation Administration), περιηγήθηκε τη ρημαγμένη ελληνική ύπαιθρο και κατέγραψε τις δύσκολες συνθήκες επιβίωσης των κατοίκων της. Στη δεκαετία του ’50, το έργο της εκφράζει την αισιοδοξία που επικρατούσε μετά τον πόλεμο για το μέλλον της ανθρωπότητας και ιδιαίτερα την τάση στην επάνοδο των παραδοσιακών αξιών. Η Βούλα Παπαϊωάννου εντάσσεται στο ρεύμα της «ανθρωπιστικής φωτογραφίας», που αναπτύχθηκε ως αντίδοτο της κατάλυσης των ανθρωπίνων αξιών, εξαιτίας του πολέμου.
