Από παιδί συμπαθούσα τα βράδια της Παρασκευής και τα πρωινά του Σαββάτου, σαν να είχαν κάτι μαγικό…μόλις έφτανε το απόγευμα της Παρασκευής ένιωθα μία ακατανίκητη χαρά, λες και αυτές οι ώρες θα διαρκούσαν μία αιωνιότητα.
Συχνά τα ξημερώματα του Σαββάτου, όταν ήμουν μικρότερη, πιο ανέμελη και πιθανώς πιο χαρούμενη, διασταυρωνόμασταν στην πόρτα του σπιτιού με τον μπαμπά μου, εκείνος έφευγε για το νοσοκομείο, ήταν γιατρός και αν εφημέρευε ήθελε να πηγαίνει νωρίς, «τις αργίες γίνονται τα χειρότερα», συνήθιζε να λέει.
Σε αυτές τις πρωινές συναντήσεις μας, δεν θύμωνε ποτέ για την ώρα επιστροφής μου, χαμογελούσε μόνο, ρωτούσε αν είχα περάσει καλά και έφευγε…συχνά πίναμε αυτόν τον πρώτο καφέ της ημέρας παρέα, εγώ πετούσα τα δωδεκάποντα στο πάτωμα και εκείνος υπομονετικά άκουγε τις περιπέτειες της βραδιάς. Υπήρχαν φορές που είχα προνοήσει και είχα φέρει και μπουγάτσα, το καλύτερο πρωινό, Βόρειος Ελλάδα βλέπεις, άλλες συνήθειες!
Μετά έφευγε και εγώ πήγαινα για ύπνο…έφευγε για να είναι πάντα πρώτος στην κλινική του, ήταν ο διευθυντής και θεωρούσε ότι μόνο έτσι μπορεί να δουλέψει σωστά κάτι, όταν ο «αρχηγός» πηγαίνει μπροστά στη «μάχη».
Ήταν συνεπής άνθρωπος ο μπαμπάς μου σε όλη του τη ζωή και σε όλα…ακόμη και στο θάνατό του, «4.30 θα είμαι σπίτι» μου είχε πει και ήταν…μόνο που δεν πρόλαβε να μπει μέσα, πέθανε στην εξώπορτα από ανακοπή.
Πέθανε ενώ ερχόταν χαρούμενος να δει την εγγονή του, τη μεγάλη του αδυναμία, μόνο που δεν πρόλαβε να την χαρεί, έχει 6 μήνες που πέθανε και η μικρή μόλις χρόνισε.
Έχει μόνο 6 μήνες που πέθανε και εγώ νιώθω ότι πέρασε μία αιωνιότητα, ίσως γιατί κανένα ξημέρωμα δεν είναι πια το ίδιο, γιατί δεν έχει σημασία αν έχεις φτιάξει τη δική σου οικογένεια, η απώλεια είναι απώλεια και αφήνει ένα κενό…κάτι σαν «μαύρη τρύπα» και ξαφνικά η χαρά είναι πάντα μισή και η λύπη διπλάσια.
Η χαρά, λέξη υποτιμημένη και αντιστρόφως ανάλογη της νιότης… Όταν ήμουν μικρότερη, είχα το ανικανοποίητο, νόμιζα ότι για να χαρώ έπρεπε να γίνει κάτι πολύ μεγάλο… Μεγαλώνοντας έμαθα ότι η χαρά είναι σαν το διάολο, κρύβεται στις λεπτομέρειες, που όμως κάνουν τις μεγάλες διαφορές. Ο μπαμπάς μου τα είχε καλά με το «διάολο», χαιρόταν με τα μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα, ένα καλό κρασί, ένα ωραίο ουίσκι, ένα τραπέζι που θα ήμασταν όλη η οικογένεια μαζεμένη, μια βραδιά με φίλους.
Οι φίλοι… μαζευόταν τα βράδια οι φίλοι, έπαιρναν τις κιθάρες και ξημερωνόταν με τραγούδια… Γελούσαμε με τον αδερφό μου, «πού τραγουδούν απόψε οι γιατροί» ρωτούσαμε… Οι φίλοι δεν ξανατραγούδησαν και στο σπίτι μας τα τραγούδια σίγησαν…μόνο όταν πηγαίνουμε με τη μικρή η μαμά μου βάζει μουσική, αλλά ακόμη και στα παιδικά τραγούδια έχω τη φωνή του στα αυτιά μου, «τον τεμπέλη δράκο να ακούσουμε» έλεγε και έφερνε το cd που είχε αγοράσει για την εγγονή του, την κόρη μου, και σιγοτραγουδούσε πριν ξεκινήσει η μουσική.
Ο μπαμπάς μου πάντα τραγουδούσε, στο σπίτι η ατμόσφαιρα ήταν πάντα εορταστική χωρίς να έχουμε γιορτή, καθετί μικρό ήταν αφορμή για γιορτή και ο μπαμπάς μου έβρισκε πάντα αφορμές για χαρά γιατί είπαμε τα είχε καλά με το «διάολο».
Εκείνο που σου λείπει πιο πολύ όταν χάνεις ένα αγαπημένο πρόσωπο δεν είναι τα σοβαρά, είναι τα μικρά που κάνουν τη ζωή «μεγάλη»… Έτσι έμαθα και εγώ πως ένα βλέμμα, ένα τηλεφώνημα, μια αγκαλιά είναι αυτά που δεν θα ξαναυπάρξουν… Ναι αυτά που είναι τόσο εύκολα και που δεν φαντάζεσαι ότι κάποια στιγμή θα γίνουν όχι απλά δύσκολα αλλά αδύνατα.
Αν όλα γίνονται για κάποιο λόγο, προσωπικά στις απώλειες δεν μπορώ να βρω κανένα… Δεν θέλω να μπω σε συζητήσεις για Θεούς και δαίμονες… Ο καθένας πιστεύει ο,τι θέλει, αν θέλει…εγώ δεν θέλω.
Αν θα μπορούσα να βρω ένα λόγο θα ήταν μόνο για να πω στην κόρη μου «να τον αγαπάς τον μπαμπά σου γιατί δεν θα τον έχεις για πάντα» και να μην μ ‘αμφισβητήσει… Αλλά και πάλι, βαρύ το τίμημα, άλλωστε εγώ με την αμφισβήτηση δεν είχα ποτέ πρόβλημα…
ΥΓ από την Κατερίνα: Μερικές φορές χρειάζεται να διαβάζουμε κείμενα γραμμένα με τόσο έντονα συναισθήματα για να πατάμε ένα pause στον πανικό που μας πιάνει να προλάβουμε όσα φέρνει η μέρα και να κοιτάξουμε λίγο γύρω μας. Να δούμε τους ανθρώπους. Να αγκαλιάσουμε τους αγαπημένους. Να δώσουμε ένα φιλί.
Διάβασε κι αυτό. Θα σε βοηθήσει να καταλάβεις τι λέω.
