Ποιος είναι ο τέλειος ποπός;
Θα πω την αλήθεια, κυρία Πρόεδρε. Πόσες φορές κοιτάω τον ποπό μου το καλοκαίρι; Πολλές. Όταν ντύνομαι το πρωί. Όταν περνάω από τον καθρέφτη του διαδρόμου… Στο ασανσέρ του σπιτιού… Στο ασανσέρ της δουλειάς (πηγαίνοντας και φεύγοντας)… Αυτές σίγουρα.
Το καλοκαίρι, θα πω κι άλλη αλήθεια. Μπορεί (τι μπορεί;) να κοιτάζω (κοιτάζω) και σε περισσότερους. Τσεκάρω αν μεγάλωσε ή μίκρυνε, με προτίμηση στο δεύτερο. Πριν πάω διακοπές, όπου και θα βγω με το μαγιό (να το πω να ξαλαφρώσω), οι ματιές είναι πιο διερευνητικές. Ανάλογα και με το φωτισμό, διότι θα το ξέρεις, παίζει ρόλο. Άλλοτε φαίνεται η κυτταρίτιδα κι άλλοτε όχι. Δεν μιλάω για το σκοτάδι βέβαια. Κάθομαι στον καθρέφτη και έχω μισάνοιχτο το παντζούρι, μια χαρά φαίνεται ο ποπός μου. Ανοίγω τέρμα το παντζούρι, μπαίνει πολύ φως, κάθε λεπτομέρεια διαγράφεται. Ας το κλείσω καλύτερα.
Μπορεί να έχεις την καλύτερη σχέση με τον εαυτό σου και το σώμα σου, αλλά μην μου πεις ψέματα, τον ποπό σου κάθε καλοκαίρι τον κοιτάς περισσότερο. Είναι που θα βγεις στην παραλία και που θα βάλεις μαγιό κι όλοι κοιτάνε; Είναι τα περιοδικά που γράφουν συνέχεια για την κυτταρίτιδα έχοντας βάλει την φωτογραφία με τον τέλειο ποπό ή το πορτοκάλι, είναι τα σάιτ που πουλάνε κρέμες και βότανα για να την μειώσεις, είναι οι διατροφολόγοι που μιλούν για λιγότερα μακαρόνια και περισσότερο ψάρι, είναι η Αλεξάνδρα Αμπρόσιο και η Βικτόρια Σίκρετ; Δεν ξέρω. Ξέρω ότι με τις φίλες μου η κυτταρίτιδα είναι στο ΤΟΠ 5 των συζητήσεων μας. Αυξήθηκε; Μειώθηκε; Φαίνεται; Με νοιάζει, δεν με νοιάζει, νοιάζει τον άντρα ή τον γκόμενο μου; Τη συζητάμε την άτιμη.
Δεν ξέρω πότε άρχισε αυτή η συζήτηση. Ίσως, από τότε που πίνω καφέ με τις φίλες μου. Δεν ήμασταν ποτέ υστερικές με το θέμα, δηλαδή να πεθάνουμε της πείνας για να βγούμε «καθαρές» στην παραλία, ούτε κάναμε εξαντλητικές δίαιτες, ούτε πέφταμε σε κατάθλιψη αν δεν είχαμε τον ποπό της Ζιζέλ.
Δεν νιώθω άσχημα, που δεν έχω τα τέλεια οπίσθια, αλλά, θα πω κι άλλη αλήθεια τώρα κύρια Πρόεδρε, έχω νιώσει και φανταστικά όταν τα είχα. Ναι, βέβαια, διότι έχουν υπάρξει και τέτοιες μέρες. Κρέμες δεν είχα βάλει, διότι δεν είχα πολλά λεφτά να τις πάρω, άσε που και λίγο φοβόμουνα μην πάθω καμιά αλλεργία. Ούτε βότανα έπινα. Με πονούσε το στομάχι μου. Τότε που εγώ κι ο καθρέφτης μου είχαμε την τέλεια σχέση ήταν που πρόσεχα την διατροφή μου και γυμναζόμουν συστηματικά. Όχι, εξαντλητικά, 3 φορές την εβδομάδα. Λίγο αερόβιο, λίγη σύσφιξη. Δεν έτρωγα πολλά γλυκά, ούτε πολύ ψωμί. Έτρωγα 5 φορές την ημέρα κάθε τρεις με τέσσερις ώρες.
Με ένοιαζε να νιώθω άνετα με τον ποπό μου στην παραλία. Και τώρα με νοιάζει, αλλά λιγότερο. Δηλαδή, δεν θα κάτσω και να σκάσω αν πάχυνα. Δεν κάνω καμία φοβερή δίαιτα. Ξέρω πότε δεν τρώω σωστά και πότε όχι, αν έχω πιει πολύ ή λίγο και πόσο αυτό επηρεάζει το σώμα μου. Όσο μεγαλώνω διαπιστώνω ότι η γυμναστική και η καλούτσικη διατροφή σε δείχνουν πιο νέα. Πιο φρέσκια. Το σημαντικότερο, κάνουν καλό στην υγεία μου.
Πλέον το να δείχνει καλύτερα ο ποπός μου και πιο σφιχτοί οι τετρακέφαλοί μου, που με την ηλικία παίρνουν τον κατήφορο (θα με καταλαβαίνεις αν έχεις περάσει τα σαράντα κι έχεις ζωή πέρα από το κρος φιτ), σημαίνει για μένα ότι προσέχω την υγεία μου. Ναι, παρόλο που έχω και ίνσταγκραμ!
ΥΓ . Κι αν μέχρι το φθινόπωρο -αποφασίσω πως- έχω αποκτήσει ωραίο ποπό (και πολλά χρήματα) θα φορέσω αυτό το υπέροχο Zimmermann μίνι φόρεμα που μόλις εντόπισα στο netaporter.com! ZIMMERMANN, 800 ευρώ
