Εγκυμοσύνη: Μύθοι (από τους άλλους), αλήθειες (από εμένα)
ή… Το χρονικό μιας εγκυμοσύνης και ενός φυσιολογικού τοκετού.
Η αλήθεια είναι πως μία εγκυμοσύνη στην ηλικία εκεί γύρω στα 40 είναι πλέον αρκετά συχνό ως φαινόμενο και δεν εμπεριέχει σχεδόν καμία πρωτοτυπία. Έχουν ειπωθεί ή γραφτεί όλα… Έχουν;
Έχουν γραφτεί αμέτρητα άρθρα για τη χαρά της εγκυμοσύνης, για μαγικές στιγμές, για την ωραιότερη περίοδο της γυναίκας, ατελείωτος ο κατάλογος και…οι μύθοι!
Κακίες λέω, θα πείτε και ίσως σκεφτείτε οτι πρόκειται για κάποια κομπλεξική που δεν απέκτησε παιδί και βγάζει τα απωθημένα της στο χαρτί- οκ στον υπολογιστή.
Ας γνωριστούμε λοιπόν! Η υπογράφουσα το άρθρο είναι μία «φρέσκια» μανούλα με μία κόρη μόλις 9 μηνών και είναι πολύ χαρούμενη γι’αυτό, έχει κουραστεί όμως, παράλληλα με το ξενύχτι, να ακούει απίστευτες ανακριβείες και υπερβολές…και επειδή κανένας δεν μπορεί να ξέρει πώς ακριβώς νιώθει μία γυναίκα εκεί γύρω στα 40(και κάτι ψιλά) με ένα μωρό, αποφάσισα να σας κατεθέσω την αλήθεια μου.
Αρχικά, θα ήθελα να ξεκαθαρίσουμε κάτι, όποια δεν έχει παιδί σε αυτή την ηλικία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και κομπλεξική!
Πίσω στα δικά μας τώρα, η εγκυμοσύνη μου αποτέλεσε μία μικρή έκπληξη για όλους όσους με ήξεραν και κυρίως για μένα, αν σας πω οτι η πρώτη μου αντίδρασή ήταν θετική θα σας πω ψέμματα.
Πανικοβλήθηκα, δεν «χωρούσε» στη ζωή μου, στα άγχη μου, στις δουλειές μου… Καμία σχέση λοιπόν με ροζ καρδούλες και η ανακοίνωση στον μέλλοντα πατέρα ιδιαιτέρως λακωνική και από τηλεφώνου γιατί ήταν μακρυά.
Ωραία θα σκεφτείτε, ακόμη μία που γέννησε για να πεί οτι έχει παιδί και το παράτησε στη νταντά ή στη γιαγιά… Και πάλι λάθος!
Το παιδί μου, από την πρώτη στιγμή που γεννήθηκε, είναι προτεραιότητα μου και ασχολία αποκλειστικά δική μου και του πατέρα της, γιατί μία εγκυμοσύνη στα 40 έχει συνειδητότητα και ωριμότητα (τις περισσότερες φορές τουλάχιστον).
Στα 40 όμως έχεις και λιγότερες αντοχές, ίσως όχι τόσο στη φυσική κατάσταση, αλλά στο να αποδέχεσαι υπερβολές και μύθους, γι’αυτούς τους μύθους γύρω από την εγκυμοσύνη και τους πρώτους μήνες στο σπίτι μετά τον ερχομό του μωρού, καταθέτω, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος τη δική μου αλήθεια γιατί, ίσως, να είναι και η δική σας αλήθεια…
