Αύγουστος πλέον, ακόμη ένα καλοκαίρι μπαίνει στην τελική ευθεία τερματισμού και όσοι δεν έχουμε φύγει ακόμη, σκεφτόμαστε ταξίδια μακρινά…εγώ αυτές τις μέρες, κοιτάζοντας και τη μόδα του χειμώνα που έρχεται, ξαναπήγα, νοερά φυσικά, στις Κάννες. Γιατί για μένα οι Κάννες, πέρα από το κινηματογραφικό ενδιαφέρον, έχουν και ενδυματολογικό ενδιαφέρον, όχι τόσο για τις Red Carpet εμφανίσεις των σταρ, αλλά για το διαχρονικό αέρα κομψότητας που αποπνέει η γαλλική ριβιέρα και που τόσο ταιριάζει η μόδα της με το ελληνικό καλοκαίρι.
Το ετήσιο ραντεβού των κινηματογραφικών αστέρων στην γαλλική ριβιέρα και συγκεκριμένα στις Κάννες, είναι σταθερό, με μικρές διακοπές, εδώ και 70 χρόνια. Η αρχή έγινε το Σεπτέμβριο του 1939 που παρουσιάστηκε η πρώτη και μοναδική ταινία που συμμετείχε εκείνη τη χρονιά, η Παναγία των Παρισίων του Γουίλιαμ Ντίτερλι, καθώς το φεστιβάλ, συνέπεσε χρονικά με το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου πολέμου και την κήρυξη πολέμου της Γαλλίας στη Γερμανία.
Η πρώτη όμως ολοκληρωμένη διοργάνωση του Φεστιβάλ έγινε το 1946. Ο θεσμός ματαιώθηκε το 1948 και το 1950, λόγω οικονομικών προβλημάτων, ενώ από το 1951, ο χρόνος διοργάνωσής του μετατοπίστηκε στην περίοδο της Άνοιξης, πάντα στις Κάννες φυσικά.
