Τί θα πει ο κόσμος μ’αυτά που φοράς;

Αγόρασα ένα παντελόνι στη μικρή μου, μεγάλη πρωτοτυπία θα σκεφτείτε, δεν είναι όμως ένα απλό παντελόνι, είναι το παντελόνι που διάλεξε μόνη της και ας είναι 15 μηνών.

Είναι θεόχαζη θα σκεφτείτε, ένα παιδί τόσο μικρό δεν επιλέγει .Έτσι έλεγα και εγώ μέχρι χθες.

Μπήκαμε στο κατάστημα με τα παιδικά ρούχα γιατί ήθελα μία φούτερ μπλούζα για τη μικρή, τελικά βγήκαμε με ένα χρυσό παντελόνι. Δεν γίνονται αυτά, θα πείτε.

Λάθος! Γίνονται και ίσως να είναι αυτά τελικά που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία και αξία.

Τόση κουβέντα θα σκεφτείτε για ένα παντελόνι, ναι γιατί δεν μιλάω ακριβώς για το παντελόνι αλλά για τις επιλογές και τις ελευθερίες.

Όταν μπήκαμε στο κατάστημα, εγώ κατευθύνθηκα προς το ταμείο για να ρωτήσω πού θα μπορούσα να βρω τη φούτερ μπλούζα που λέγαμε, η μικρή ήταν στο καρότσι και καθώς προχωρούσαμε μέσα στο κατάστημα χάζευε. Κάποια στιγμή τη βλέπω να κρατάει στα χέρια της ένα παντελόνι στην απόχρωση του χρυσού, αυτόματα της το παίρνω από τα χέρια και το ξαναβάζω στη θέση του θεωρώντας ότι το έχει τραβήξει γιατί το είδε σαν κίνηση-παιχνίδι.


Προχώρησα στο βάθος, είδα τις μπλούζες (χάλια ήταν) και κινήθηκα προς την έξοδο. Λίγο πριν βγούμε η μικρή είχε ξαναπάρει στα χέρια της ακριβώς το ίδιο παντελόνι, πήγα να της το ξαναπάρω από τα χέρια και να το βάλω στη θέση του, αυτή τη φόρα όμως δεν μ’ άφησε. Τράβηξε το παντελόνι προς το μέρος της, με κοίταξε και είπε «τέειο», έτσι προφέρει το «τέλειο».

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι η μικρή έκανε μία επιλογή, διάλεξε κάτι και μου έδειχνε με τον τρόπο της ότι το ήθελε, ότι την έκανε χαρούμενη και δεν την ενδιέφερε καθόλου η γνώμη μου. Κοντοστάθηκα, την κοίταξα και τη ρώτησα «αγάπη μου σου αρέσει το παντελόνι αυτό;», μου απάντησε «ναι».

Κάπως έτσι κατευθύνθηκα στο ταμείο, η μικρή εξακολουθούσε να έχει όλη την ώρα το παντελόνι στα χέρια της και δεν το άφησε ούτε για να το πληρώσουμε, η κοπέλα στο ταμείο έσκυψε στο καρότσι και πέρασε το barcode ενώ η μικρή είχε το παντελόνι διαρκώς στα χέρια της  και το μόνο που δέχτηκε ήταν να το βάλουμε στη σακούλα αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να το βλέπει και να κρατάει την άκρη του.

Μόλις βγήκαμε από το κατάστημα της λέω «είσαι χαρούμενη;», γύρισε με κοίταξε, τράβηξε το παντελόνι έξω από τη σακούλα και μου απάντησε «ναι».

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι το πνευματώδες, ανεξάρτητο και ζωηρό παιδί μου μαθαίνει πώς να «διεκδικεί» τον εαυτό του και να υπερασπίζεται τις επιλογές του, μαθαίνει ποια είναι.

Και η αρχή γίνεται με τη διαπίστωση του τι της αρέσει και τι δεν της αρέσει, τι θέλει και τι δεν θέλει.

Και είναι ακριβώς αυτό που θέλω να συμβεί, έτσι δεν είναι;

Σωστά!

Αλλά να σας πω ένα μικρό μυστικό: Κι εμένα μου αρέσει να κάνω επιλογές. Επειδή έχω συνηθίσει να έχω τον έλεγχο κι επειδή ειλικρινά, μερικές φορές είναι απλώς ευκολότερο.

Όμως…το «εύκολο» δεν είναι πάντα «καλύτερο για τα παιδιά μας» γιατί τους στερεί κάτι πολύ σημαντικό, την επιλογή και την ανεξαρτησία και ναι αυτό ξεκινάει από τα ρούχα που τους αφήνουμε ή όχι να φορέσουν.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close