Τί θα έλεγα στη 12 μηνών κόρη μου αν ξανάρχιζα τώρα τη ζωή μου
Σκέψεις στις 4 το πρωί…ναι, τώρα κοιμήθηκε…
Όταν έχεις ένα παιδί 12 μηνών (είχαμε γενέθλια και ξετρελαθήκαμε με το κεράκι) ο χρόνος αποκτάει άλλη διάσταση, σχεδόν μαγική, δεν είχες συνειδητοποιήσει ποτέ ότι αντέχεις τόσο ξενύχτι και μάλιστα χωρίς ποτό, διασκέδαση ή sex ως αφορμή!
Υπάρχουν κάποια βράδια (πολλά) που αυτές οι «άγριες» ώρες, γίνονται οι ώρες σου, είναι η στιγμή που όλοι κοιμούνται, ακόμη και η γάτα, κανείς δεν χρειάζεται κάτι από εσένα και εσύ που «χρειάζεσαι» για σένα όσα δεν προλαβαίνεις να κάνεις κατά τη διάρκεια της ημέρας, δεν μπορείς γιατί δεν ξενυχτούν όλοι μαζί σου,(πχ. Μανικιούρ, πείτε μου ένα που ανοίγει ξημερώματα και θα τρέξω).
Έχεις όμως μία μικρή πολυτέλεια, αν φυσικά αντέχεις το ξενύχτι, να πιεις ένα ζεστό καφέ, ναι αυτόν που δεν διακόπτεται από κλάμα και παραμένει ζεστός μέχρι την τελευταία του γουλιά, να σκεφτείς, να προβληματιστείς(και άλλο) και ίσως να γράψεις.
Η αλήθεια είναι ότι από παιδί μου άρεσε το βραδινό διάβασμα, το ξενύχτι, η ησυχία της νύχτας μέσα στο σπίτι…ξεκαθάριζε το μυαλό μου… γιατί τη «νύχτα παίρνονται οι μεγάλες αποφάσεις».
Αλήθεια για σκέψου, πόσες ήταν οι φορές που κάποια νύχτα αποφάσισες ότι θα χωρίσεις, θα φύγεις από μία δουλειά, δεν θα ξαναμιλήσεις σε κάποια φίλη σου γιατί σε πλήγωσε, θα μετακομίσεις… θα… πόσα νυχτερινά «θα» υπήρξαν στη ζωή σου… Είμαι σίγουρη πως αν τα μετρήσεις είναι τελικά αρκετά για όλες μας.
Ένα τέτοιο βράδυ είναι και αυτό και με αφορμή την κόρη μου, άρχισα να σκέφτομαι, αν ξανάρχιζα τι θα έκανα, τι θα άλλαζα και κατέληξα σε κάποια συμπεράσματα.
Θα άκουγα περισσότερο το ένστικτό μου
Ναι, εκείνη τη φωνή που σου έλεγε τί σου αρέσει και όχι «τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις». Θα είχα κερδίσει χρόνο!
Θα ταξίδευα -ακόμη- περισσότερο
Πάντα μου άρεσαν τα ταξίδια, το έμαθα από μικρή, είναι τρόπος εκπαίδευσης, μόρφωσης… Μιλάω όμως για εκείνα τα μακρινά ταξίδια που όσο μεγαλώνεις γίνονται δύσκολα λόγω χρόνου, φοβιών (πόσο βρώμικη είναι τελικά η Ινδία) και κόστους, γιατί όταν είσαι μικρός αντέχεις με λιγότερες πολυτέλειες και χωρίς room service!
Δεν θα σταματούσα ποτέ το μπαλέτο
Όχι γιατί θα γινόμουν prima ballerina, απλά γιατί βοηθάει το σώμα και το νου… και στοιχίζει λιγότερο από το personal Pilates!
Θα έδινα λιγότερες “δεύτερες” ευκαιρίες
Οι άνθρωποι που τις αξίζουν συνήθως δεν τις χρειάζονται…
Θα ήμουν περισσότερο “σκύλα” στη δουλειά
Ναι, σε επίπεδο συμπεριφοράς! Κανείς δεν εκτιμάει και κυρίως οι γυναίκες συνάδελφοι την “ήσυχη δύναμη” και το fair play…ας είμαστε ειλικρινείς!
Θα ήμουν, από πιο νωρίς, πιο τολμηρή στο ντύσιμο
Δεν αναφέρομαι σε ντεκολτέ και «ιλιγγιώδη» μίνι, αναφέρομαι σε ευφάνταστους συνδυασμούς που αποτυπώνουν εσένα και όχι το «είναι της μόδας».
Θα είχα περισσότερους άνδρες φίλους
Γιατί η ανδρική ματιά σε γλυτώνει από πολλές ατέρμονες και τελικά ανώφελες γυναικείες αναλύσεις του τύπου «γιατί δεν τηλεφώνησε»… γιατί απλά δεν γουστάρει, όποιος γουστάρει το δείχνει, it’s so simple baby!
Θα είχα φάει λίγη περισσότερη σοκολάτα
Τελικά δεν κάνει τόσο κακό!
Θα ήμουν πιο υπομονετική με γιαγιάδες και παππούδες
Δεν είναι δίπλα μας για πάντα
Θα είχα συμφιλιωθεί νωρίτερα με τη μαμά μου
Και αυτό νομίζω είναι πρώτο σε αυτή τη βραδινή λίστα, γιατί όταν τα “βρεις” με τη μαμά σου, ναι με αυτή που και αύριο το πρωί μπορεί να μαλώσεις αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο πλέον, πρακτικά έχεις κάνει “ειρήνη” με τον εαυτό σου, τον έχεις αποδεχτεί και αγαπήσει. Και να σου πω και κάτι που ίσως δεν φαντάζεσαι… στα ατέλειωτα ξενύχτια σου με το μωρό που κλαίει, είναι η πρώτη και ίσως η μοναδική που θα σου πει “αύριο να το φέρεις σε μένα, να ξεκουραστείς, να πας μια βόλτα, να κάνεις κάτι για σένα”!
ΥΓ. Στα γενέθλια της μπέμπας φορέσαμε πολύ girly items…
ALEXANDRA KATSAITI, Μπλούζα καρώ με έναν ώμο και βολάν, 125 ευρώ
MARASIL, παιδικό φόρεμα με πιέτες και μεγάλα πολύχρωμα τριαντάφυλλα διακοσμημένα με στρας.
