Τι κάνω κάθε πρωί που φοβάμαι να σηκωθώ από το κρεβάτι

Το ξυπνητήρι το βάζω τουλάχιστον 20 λεπτά πριν από την ώρα που πρέπει να σηκωθώ ώστε να πάει το παιδί στην ώρα του στο σχολείο. Το βάζω να χτυπήσει δύο φορές φυσικά. Για να έχω χρόνο μέχρι να πάρω δυνάμεις να σηκωθώ.

Δεν είναι λίγες οι φορές το πρωί που αντί να σηκώσω το σεντόνι από πάνω μου, σκεπάζομαι μέχρι πάνω από το κεφάλι μου και λέω στον εαυτό μου έχεις ακόμα λίγα λεπτά. Για λίγα ακόμα λεπτά δεν έχω τίποτα να κάνω. Μπορώ να είμαι ξύπνια και μην κάνω τίποτα. Απλώνω το σώμα μου πάνω στο στρώμα και νιώθω καλά για τα χρήματα που δώσαμε να το αγοράσουμε και αισθάνομαι σαν να μου κάνει ένα μικρό μασάζ. Το νιώθω από τα πόδια μου μέχρι το κεφάλι μου. Είναι τόσο όσο σκληρό το θέλω, τόσο μαλακό ώστε να βυθίζομαι μέσα του. Είναι το καθημερινό δικό μου πολυτελές σπα. Το δικαιούμαι πριν σηκωθώ να φτιάξω καφέ, πρωινό, το γάλα του παιδιού, το μπολάκι για το σχολείο, να τον ξυπνήσω, να ντυθεί, να αντιδράσει στα ρούχα που θα του πω να βάλει κοιμισμένος, να θυμηθεί και να κάνουμε μια εργασία τελευταία στιγμή.

Θυμάμαι την μαμά μου κάθε φορά που της έλεγα ότι φοβάμαι. Την πίστευα την μάνα μου. «Ό,τι κι αν είναι θα περάσει» μου έλεγε. Και πέρναγε.

Δεν είμαι αρνητικός τύπος και δεν περνάω κατάθλιψη διαπιστωμένα. Απλά, το πρωί, όταν ξυπνάω, πολλές φορές φοβάμαι. Το λέω και στον Γιάννη (στον άντρα μου ντε!) καμιά φορά το βράδυ πριν κοιμηθούμε. Εκείνος με καθησυχάζει. Το ίδιο κι εγώ τον Γιώργο (τον γιο μου ντε!) όταν πριν κοιμηθεί μου πιάνει το χέρι και μου λέει πώς φοβάται. Κι εγώ φοβάμαι. Συνήθως το πρωί. Πριν σηκωθώ και έχω μπροστά μου όλη την ημέρα. Το ξέρω ότι μπορώ να ανταπεξέλθω. Το κάνω εξάλλου κάθε μέρα. Χρόνια τώρα. Είτε είχα σχολείο, Πανεπιστήμιο, εξετάσεις, δουλειά, προβλήματα, χαρές. Ναι, φυσικά και σηκώνομαι στην ώρα μου ή με δύο ή τρία λεπτά αναβολή. Απλά, δεν έχω άλλο χρόνο. Όλα θα πάνε καλά λέω και σήμερα.

Η καρδούλα μου το ξέρει. Μπορεί να είμαι προετοιμασμένη για το πρωινό ξύπνημα της οικογένειας, για τις δουλειές του σπιτιού, για την δουλειά. Δεν είμαι προετοιμασμένη και τρέμω για όλα όσα δεν μπορώ να ελέγξω. Μια νέα αρρώστια, ένα ακόμα ατύχημα, μια άλλη στραβή. Αυτό με κάνει να θέλω να μένω στο κρεβάτι και να παρατείνω την ισορροπία της χθεσινής νύχτας. Όποια κι αν ήταν αυτή. Εκείνη την είχα τακτοποιήσει. Μόλις πατήσω την γυμνή μου πατούσα στο πάτωμα, αυτή πάλι χάνεται. Όπως κάθε πρωί. Μήπως να ξαναγυρίσω στο σεντονάκι μου;

Δεν γυρνάω και το ξέρεις. Σηκώνομαι. Μπορεί να γελάς γιατί μοιάζει με μάθημα αυτοεκτίμησης ή όπως αλλιώς λέγονται όταν τα αναζητάμε στην ψυχοθεραπεία ή στους άλλους, αλλά λέω «πάμε». «Όλα καλά θα πάνε» και θυμάμαι την μαμά μου κάθε φορά που της έλεγα ότι φοβάμαι. Είναι απίστευτο πόση δύναμη παίρνω γυρίζοντας στις ανέμελες μέρες της παιδικής μου ηλικίας, όταν κάποιος άλλος ήταν υπεύθυνος για μένα. Την πίστευα την μάνα μου. «Ό,τι κι αν είναι θα περάσει» μου έλεγε. Και πέρναγε.

Το παιδί φεύγει, το ίδιο και ο Γιάννης. Τακτοποιώ. Στέκομαι μπροστά στον καθρέφτη και λέω να ντυθώ ωραία. Να βάλω κάτι που θα με κάνει να αισθάνομαι όμορφη, κι όχι κάτι για να περάσει η ημέρα. Βάφομαι, φτιάχνω τα μαλλιά μου. Αν χτυπήσει το τηλέφωνο από το σχολείο και έχει χτυπήσει το παιδί, θα τρέξω. Τι άλλο μπορώ να κάνω;

Καμιά φορά βοηθάει ένας ήχος, μια μυρωδιά, δυο φράσεις που θα διαβάσεις τυχαία σε έναν τοίχο ενώ οδηγείς στη κεντρική λεωφόρο… Δώσε σημασία στα μικρά, καθημερινά, πράγματα…

Το τραγούδι θα το βρεις στo album Nobody but me (deluxe version) του Michael Buble, 11,99 ευρώ  

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close