«Σαν την Χαλκιδική δεν έχει!» αναφωνείς Σάββατο μεσημεράκι με 30 βαθμούς Κελσίου, μετά από το τηλεφώνημα του συζύγου που σε πήρε για να σου προτείνει να φύγετε για διήμερο μόλις τελειώσει την δουλειά του. Μήνας Ιούνιος, πολύ άργησε το πρώτο μπάνιο… Κατεβάζεις την τσάντα με τα μαγιό από το πατάρι, πρέπει να τα δοκιμάσεις πρώτα. Το μωρό αρχίζει να σκορπάει τα πάντα δεξιά- αριστερά αλλά δεν πειράζει γιατί το περσινό μαγιό σου είναι μεγάλο (τι ευτυχία), ευτυχώς είναι εντάξει το προπέρσινο που ήσουν και στα καλύτερά σου!
Τσεκάρισμα αντηλιακά, πετσέτες, καπέλα. Όλα εντάξει. Το μωρό τα σκορπάει ξανά…. Δεν πειράζει, εσύ τραγουδάς «ααα, ταξιδάκι θα σε πάω»! Ρούχα, ζακέτες για το βράδυ, σαγιονάρες, δεύτερα παπούτσια… Όλα στην τσάντα. Πάλι όλα έξω. Πάλι τραγούδι εσύ!
Τελικά ισχύει… Όταν ο Θεσσαλονικιός κάνει όνειρα, ο Ιούνιος γελά! Δεν πειράζει… Γέλα κι εσύ. Άλλωστε είτε με ήλιο είτε με βροχή, σαν την Χαλκιδική δεν έχει!
Νεσεσέρ, καλλυντικά, σαμπουάν. Ώσπου να βγεις από το μπάνιο έχει προλάβει να βγάλει από την τσάντα με της πάνες της την κρέμα για τα εγκαύματα και να βουτήξει το δάχτυλο μέσα… «Ελπίζω να μην πρόλαβε να φάει καθόλου… Θα φανεί! Αααα… Ταξιδάκι θα σε πάω…»!
Και έρχεται η μαγική στιγμή που όλα έχουν γίνει, όλα έχουν μπει στο αυτοκίνητο και βρίσκεσαι στον δρόμο για Χαλκιδική! Αδύνατο να το πιστέψεις πως τα κατάφερες! Βγαίνεις από την Θεσσαλονίκη και… αρχίζει η θερμοκρασία και πέφτει… Ένας βαθμός… Τέσσερις, πέντε… «Αγάπη μου φυσάει πολύ, θα κρυώσει το μωρό»… Όχι δεν θέλω να κρυώσει το μωρό, προτιμώ ταβερνάκι, βόλτες, ύπνο και πάμε αύριο για μπάνιο. Ξυπνάς την επομένη το πρωί και βρέχει καταρρακτωδώς… Και τώρα;
Δύο επιλογές. Απογοητεύεσαι για την ταλαιπωρία που τράβηξες για να φτάσεις ως εκεί ή απλά το απολαμβάνεις. Ευτυχώς είμαι άνθρωπος που επιλέγω πάντα το δεύτερο. Στην ζωή μου γλίτωσα από πολλές στεναχώριες επιλέγοντας τον δρόμο αυτόν … Τι να κάνουμε;
Απολαμβάνουμε την βροχή. Πίνουμε έναν ατελείωτο καφέ, τρώμε ένα υπέροχο φαγητό και κοιμόμαστε πολύ. Οι τρεις μας. Χαλαρά! Χωρίς άγχος, χωρίς πρόγραμμα. Ατελείωτος ύπνος, ατελείωτες αγκαλιές στο κρεβάτι, ατελείωτη ευχαρίστηση η επιστροφή με ηρεμία και δροσιά σε έναν δρόμο που συνήθως επικρατεί κομφούζιο και τρελές θερμοκρασίες.
Τελικά ισχύει… Όταν ο Θεσσαλονικιός κάνει όνειρα, ο Ιούνιος γελά! Δεν πειράζει… Γέλα κι εσύ. Άλλωστε είτε με ήλιο είτε με βροχή, σαν την Χαλκιδική δεν έχει!
ΥΓ. Κι επειδή ποτέ δεν ξέρεις πότε θα φυσήξει κρύος αέρας και θα κρυώσει το παιδί, ένα κουβερτάκι στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μπορεί να φανεί σωτήριο.
