Τον ξέρεις τον πίνακα του Γκουστάφ Κλιμτ «Το φιλί»; Ο πίνακας αυτός δημιουργήθηκε το 1907- 1908 και θεωρείτε ένα από τα σπουδαιότερα έργα τόσο του Κλιμτ όσο και της Αρ Νουβό, γενικότερα. Γιατί όμως; Γιατί, και πώς, μπορεί να καταφέρει ένας πίνακας που απεικονίζει απλώς ένα φιλί, να είναι σήμερα ένας από τους διασημότερους πίνακες στον κόσμο και να με κάνει εμένα να κάθομαι και να τον κοιτάζω στην οθόνη στου υπολογιστή μου εδώ και τόσες ώρες (πολλές!), ακούγοντας ξανά και ξανά το ίδιο αυτό τραγούδι (“I Did It My Way” με την φωνή του Frank Sinatra…).
(Ο πίνακας της φωτογραφίας είναι BIZART, μονοτυπία, 157,66 ευρώ)
Δεν έχει σημασία το γιατί αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι… Για κάτι δικά μου! Απλώς σου το αναφέρω για να το ακούσεις και εσύ αν αποφασίσεις να ανοίξεις την φωτογραφία του πίνακα στο Internet και να μπορέσεις έτσι να μπεις στην θέση μου και να δεις και εσύ το «Φιλί» με τα δικά μου μάτια.
Γιατί, λοιπόν; Γιατί ένα φιλί να μένει αναλλοίωτο στον χρόνο όταν τα ερεθίσματα γύρω μας είναι τόσα πολλά;
Έρωτες, ταινίες, βιβλία και κινηματογραφικές σκηνές αγάπης τόσο στην μικρή και την μεγάλη οθόνη όσο και στην πραγματική ζωή… Και πάθη και πόθοι και νάζια και ρομαντισμός και σεξ… Κι όμως. Ένα φιλί έρχεται και τα σκεπάζει όλα. Και τα κάνει μικρά. Και τα κάνει ανούσια. Σαν να μην πέρασε ποτέ ξανά τίποτα το ουσιώδες από αυτόν τον κόσμο… Το κοιτάζω και μένω εκεί, σε ένα φιλί που δεν έμαθε ποτέ κανείς αν τελικά υπήρξε στην πραγματικότητα ή όχι.
Αν ο Κλιμτ την γνώρισε ποτέ αυτή την γυναίκα, αν υπήρξε στ’ αλήθεια, αν υπήρξε για μια μόνο στιγμή ή για πολύ περισσότερο ή για καθόλου. Αν αυτό το φιλί το έδωσε ποτέ ή το πήρε, αν αυτή η αγκαλιά υπήρξε ή αν την φαντάστηκε… (Κατά κάποιους, τα μοντέλα στον πίνακα είναι ο ίδιος ο Κλιμτ και η αγαπημένη του, Emilie Flöge)… Κι όμως, ακόμη και χωρίς κανείς να γνωρίζει την αλήθεια που κρύβει πίσω του, αυτό το φιλί είναι αποφασισμένο να μην ξεχαστεί ποτέ. Ίσως γιατί έχουμε ανάγκη από φιλιά. Όχι από οποιαδήποτε φιλιά. Από φιλιά μοναδικά, συναρπαστικά, που να μας κόβουν την ανάσα. Από φιλιά τρυφερά και παθιασμένα και απεγνωσμένα.
Ναι… Από εκείνα τα απίστευτα φιλιά που φαίνονται να κρύβουν μέσα τους όλη την αγάπη και όλη την τρυφερότητα του κόσμου. Και ταυτόχρονα όλο το πάθος και όλο τον έρωτα που μπορεί να κάνει τον κόσμο γύρω σου να σταματήσει να υπάρχει. Από εκείνα τα φιλιά της απόγνωσης, του «φύγε» και του «μην». Και από όλες εκείνες τις φορές που θέλησες να γυρίσεις πίσω τρέχοντας αλλά δεν το έκανες…
Ίσως γιατί εκείνο το φιλί να ήταν πολύ υπέροχο για να το σκεπάσεις με άλλα. Ίσως γιατί οι στιγμές που μας συναρπάζουν στην ζωή να είναι τόσο μικρές, όσο ένα φιλί… Και τόσο μοναδικές που δεν θα μάθεις ποτέ αν πραγματικά τις έζησες ή αν απλώς τις φαντάστηκες…
Και ο Frank Sinatra συνεχίζει το τραγούδι του… Σε ένα ατελείωτο repeat…
