Έχουμε ακούσει και έχουμε διαβάσει κατά καιρούς πολλά για τους γονείς εκείνους που αποφασίζουν και προκαθορίζουν οι ίδιοι τις ζωές των παιδιών τους. Για τους γονείς εκείνους που δεν αφήνουν επιλογές. Για τους γονείς εκείνους που μεγαλώνουν «ευνουχισμένους» ενήλικες από τους οποίους ποτέ δεν δέχτηκαν να παρεκκλίνουν από αυτό που οι ίδιοι θεωρούσαν σωστό… Και ίσως κάποια στιγμή να το συζητήσουμε και εδώ, μαζί. Όμως τώρα λέω να πούμε για την άλλη όψη του νομίσματος…
Για τα παιδιά αυτά που έγιναν ενήλικες και από την στιγμή εκείνη της ενηλικίωσή τους δεκαετίες ολόκληρες πέρασαν και τελικά παρέμειναν για πάντα τα δυστυχισμένα εκείνα παιδιά που έκαναν πάντα αυτό που η μαμά και ο μπαμπάς ήθελαν… Και ρωτάω εγώ: Ως πότε;
Ως πότε είναι τελικά επιτρεπτό να κατηγορείς τους γονείς σου για τις επιλογές της ζωής σου; Ως πότε μπορείς να δικαιολογείσαι, μέσα στην δυστυχία μια ζωής που δεν σε ευχαριστεί, με το πρόσχημα ότι «έτσι σε έμαθαν»; Ναι, κάποια πράγματα είναι δύσκολο να τα αποβάλλουμε από το υποσυνείδητό μας και σίγουρα όλοι δεν γεννηθήκαμε επαναστάτες. Όμως, ρωτάω και πάλι…
Ως πότε; Δεν υπάρχει -δεν πρέπει να υπάρχει- μια στιγμή που να αρχίζουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των επιλογών μας; Δεν πρέπει κάποια στιγμή να βρίσκουμε το θάρρος να δούμε τον εαυτό μας κατάματα και να πούμε «τι κάνω», «τι έκανα», «έκανα λάθος», «δεν θέλω», «θα κάνω αυτό που θέλω», «εγώ φταίω», «εγώ αποφασίζω για τον εαυτό μου», «εγώ πρέπει να αλλάξω»;
Ναι, να πούμε «έκανα λάθος επιλογές». Όχι «με οδήγησαν να κάνω λάθος επιλογές». Όχι γιατί είναι βολικό. Δεν είναι. Όχι γιατί είναι εύκολο. Δεν είναι. Αλλά ούτε και η ίδια η ζωή είναι εύκολη…
Πότε, επιτέλους, θα πάρεις την απόφαση να ξεβολευτείς από την ευκολία του να μην φταις εσύ για τίποτα; Πότε θα πάρεις την απόφαση αγχωθείς επιτέλους, να μπεις σε διλήμματα, να πάρεις ρίσκα, να γίνεις ένας ενήλικος που έχει την ευθύνη των πράξεών του; Ως πότε νομίζεις πως είναι επιτρεπτό να αφήνεις τους άλλους, τον φόβο, την μοίρα, το μίσος, την ανευθυνότητα να κατευθύνουν –και τελικά να καταστρέφουν- την ζωή σου;
Λυπάμαι που δεν σου χαϊδεύω φιλικά την πλάτη λέγοντας πως έχεις δίκιο. Λυπάμαι, δεν είμαι εγώ αυτή που θα το κάνει αυτό. Εγώ είμαι αυτή η δίχως συμπόνια τύπισσα που θα σου πει “Τι νομίζεις πως κάνεις, επιτέλους; Σήκω επάνω, πάτα γερά στα πόδια σου, κοίταξε τον εαυτό σου στον καθρέφτη και αντιμετώπισε επιτέλους με σοβαρότητα την ζωή και τις επιλογές σου”.
Συγχώρησε την μοίρα σου, συμφιλιώσου με τους γονείς σου και στο τέλος βρες επιτέλους το θάρρος να ρωτήσεις τον εαυτό σου τι είναι αυτό που πραγματικά θέλει (ή τι δεν θέλει, τελικά). Δίχως συζητήσεις. Δίχως να περιμένεις καμία έγκριση.
Δίχως να βρεις «συνενόχους» για να μοιραστείς το βάρος της ευθύνης για ό, τι τολμάς ή για ό, τι δεν τολμάς να κάνεις. Η ζωή είναι μικρή. Σαν όνειρο. Ως πότε θα την σκορπάς, κρυμμένος πίσω από τους γονείς σου;
ΥΓ Κι αν είσαι νέα μαμά και θες να κάνεις μια καλή, καλύτερη αρχή, ρίξε μια ματιά στα ράφια των ηλεκτρονικών βιβλίων και θα βρεις διαμαντάκια! Θα βρεις συμμάχους και θα κάνεις τη ζωή σου πιο εύκολη. Ένα από αυτά τα βιβλία θα μπορούσε να είναι κι αυτό:
Τα δοκίμασα όλα!, 12,72 ευρώ
Αντίδραση, κλάματα, νεύρα και κρίσεις οργής: Πώς να αντιμετωπίσετε τις εκρήξεις του παιδιού σας από ενός έτους μέχρι πέντε ετών
Συγγραφέας: Filliozat Isabelle
Εκδότης: Ενάλιος
