Γνωρίζουμε ότι οι γονείς σας (σ.σ.γιος του βαρύτονου Τζον Μοδινού και της υψίφωνου Τζένης Δριβάλα) υπήρξαν δυο σπουδαίοι καλλιτέχνες και μάλιστα με την μητέρα σας συνεργάζεστε μέχρι και σήμερα. Πώς είναι η καθημερινότητα ενός παιδιού που μεγαλώνει μέσα σε μια τόσο «ιδιαίτερη» οικογένεια;
(Γέλια….) κατ’αρχάς, άκουγα πολλές “τσιρίδες” μέσα στο σπίτι. Εκτός από των ιδίων, ήταν και οι άπειροι μαθητές που προσπαθούσαν να τους μιμηθούν, άλλοι με επιτυχία και άλλοι με λιγότερη επιτυχία. Για μένα βέβαια, το σπίτι μου ήταν η πραγματικότητα. Δεν ένιωθα κάτι “ιδιαίτερο”. Όσοι το έβλεπαν απ’έξω ίσως το έβλεπαν έτσι.
Εσείς τι θυμάστε πιο έντονα από τα παιδικά σας χρόνια;
Νομίζω πως από τα 5 και μετά… θυμάμαι λίγο πολύ τα πάντα. Και έχω και αρκετές σκόρπιες αναμνήσεις και πριν. Πιο έντονες αναμνήσεις είναι σίγουρα οι πολύ ευχάριστες και οι πολύ δυσάρεστες. Μιλώντας μόνο για τις ευχάριστες, θυμάμαι πολλά ωραία παιχνίδια που έπαιζα μικρός, και στην Ελβετία και στην Ελλάδα. Το σκι στην Ελβετία ήταν ωραίο! Και στην Ελλάδα οι ατελείωτες ώρες κρυφτό και ποδόσφαιρο στο δρόμο.
Οι σπουδές σας στην κλασσική μουσική ξεκίνησαν από πολύ μικρή ηλικία. Θεωρείτε ότι κατά κάποιον τρόπο ήταν «μονόδρομος» η πορεία σας;
Κατ’ ακρίβεια άρχισα πιο αργά τις σπουδές μου. Στα 19. Δεν το θεωρώ μονόδρομο το επάγγελμα. Ήταν μία απόφαση που πήρα ως ενήλικας και είχε βάση τη λογική. Για μένα, ο χώρος ήταν αντίστοιχος όπως είναι για ένα παιδί δικηγόρων ο χώρος της νομικής… Ήταν ένας χώρος που ήξερα καλά αφού έκανα αρκετή έρευνα. Πάντως, σίγουρα δεν ήταν μία απόφαση που πάρθηκε με βάση κάτι του τύπου: “Ξέρω καλό πιάνο, άρα ας γίνω πιανίστας”. Στα 19 μου δεν ήξερα τίποτα. Πήρα την απόφαση… και μετά έγινα μουσικός.
