Να ξεγίνεις ό, τι δεν είσαι, για να γίνεις αυτό που θέλεις!

Κάπου διάβασα ότι ίσως ο σκοπός της ζωής δεν είναι να γίνουμε κάτι. Ίσως είναι να ξεγίνουμε ό, τι δεν είμαστε για να μπορέσουμε να γίνουμε αυτό που προοριζόμασταν από την αρχή…

Ευτυχώς εγώ ξέγινα! Δεν μου ήταν εύκολο. Δεν το επέλεξα καν. Αλλά όταν θυμάμαι ότι έχω υπάρξει τραπεζικό στέλεχος λέω «Θεέ μου, σε ευχαριστώ για την κρίση που μου έστειλες»! Ήμουν εικοσιπέντε χρονών και τα είχα τακτοποιήσει όλα. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου, είχα ένα καλό – για την ηλικία μου- βιογραφικό λόγω του ότι δούλευα παράλληλα με την σχολή μου και είχα σταθεί απίστευτα τυχερή να προσληφθώ από μια τράπεζα στο τμήμα προώθησης των πιστωτικών καρτών της. Έτσι απλά, χωρίς άγχος, χωρίς «μέσον», τυχαία κυριολεκτικά. Και είχα την ακόμη μεγαλύτερη τύχη μέσα σε έναν χρόνο να αποκτήσω μέσα στην ίδια τράπεζα μια θέση στο διοικητικό τμήμα της, στις πωλήσεις. Όχι, δεν ήξερε κανέναν ο μπαμπάς μου! Και, όχι, δεν είχα «ιδιαίτερες» σχέσεις με κανέναν στον χώρο εργασίας μου. Ούτε προσπάθησα ιδιαίτερα, ούτε το κυνήγησα, ούτε με ενδιέφερε και πάρα πολύ. Όμως, όπως προείπα, στάθηκα ιδιαίτερα τυχερή και όλη μου η ζωή τακτοποιήθηκε με έναν μαγικό τρόπο μόνη της…

Ή, τουλάχιστον, έτσι νόμιζα. Μέχρι να μπούνε στην ζωή μας λέξεις όπως κρίση, ΔΝΤ, ανακεφαλαιοποίηση, περικοπές, μειώσεις, απολύσεις, κλπ… Μέχρι που έμεινα μόνη σε ένα γραφείο που κάποτε έσφυζε από ζωή. Μέχρι που από ένα τμήμα ογδόντα ατόμων, μείναμε τριάντα και μετά δεκαπέντε και μετά βρέθηκα παραμονές Χριστουγέννων με τον κολλητό μου και έναν πρώην παίχτη ριάλιτι (που ακόμη δεν έχω καταλάβει πώς βρέθηκε μαζί μας) σε μια καφετέρια να τους λέω πως απολύθηκα. Και από εκεί στην ουρά του ΟΑΕΔ καταθέτοντας τα δικαιολογητικά μου για να πάρω ταμείο ανεργίας. Κι όμως, ακόμη δεν είχα καταλάβει τί θα επακολουθούσε.

Πέρασαν τέσσερα με πέντε χρόνια και εκατοντάδες αναπάντητα βιογραφικά ώσπου να το πάρω απόφαση ότι τίποτα δεν θα γινόταν πια όπως πριν. Έστειλα πολλά ηλεκτρονικά μηνύματα στον εαυτό μου για να βεβαιωθώ πως παραδίνονται κανονικά και κάλεσα πολλές φορές στον αριθμό του κινητού μου για να σιγουρευτώ ότι λαμβάνω κανονικά κλήσεις. Μου φαινόταν αδιανόητο να μην μου απαντάει κανείς. Ούτε για διευθύντρια, ούτε για κλητήρα. Ούτε καν για πωλήτρια ρούχων ή για υπάλληλο σε αρτοποιείο! Έκλαψα πολύ, ένιωσα άχρηστη, πίστεψα ότι δεν θα δουλέψω ποτέ ξανά στην ζωή μου.

Πέρασαν εκείνα τα τέσσερα με πέντε χρόνια με περιόδους κατάθλιψης και χαμηλής αυτοεκτίμησης ώσπου μια μέρα το συνειδητοποίησα… Ήμουν ελεύθερη! Ελεύθερη από ό, τι είχα μάθει. Ελεύθερη από ό, τι μου είχαν πει τα στερεότυπα της κοινωνίας ότι είναι καλό για εμένα. Ελεύθερη να ξεγίνω ό, τι δεν έπρεπε να είχα γίνει ποτέ! Ελεύθερη να ξεγίνω ό, τι με κούραζε, ό, τι με κατάπινε, ό, τι δεν ονειρεύτηκα και δεν θα επέλεγα ποτέ για τον εαυτό μου!

Και επίσης, συνειδητοποίησα πως όλο εκείνο το διάστημα που πίστευα ότι δεν έκανα τίποτα, έκανα ακριβώς αυτό που έπρεπε να κάνω! Έκανα το μοναδικό πράγμα το οποίο πρέπει να κάνει άνθρωπος στην ζωή του… Εξερευνούσα τον εαυτό μου! Ήμουν άνεργη, όμως καθόλου άεργη. Έφτιαχνα χειροποίητα κοσμήματα και μπομπονιέρες, είχα δημιουργήσει δυο διαφορετικά blogs για να τα παρουσιάζω, πήγα σε σχολή κομμωτικής, χάθηκα μέσα σε παλέτες χρωμάτων, περίτεχνα ψαλίδια και φαντασμαγορικά χτενίσματα σε φεστιβάλ κομμωτών… Και μετά… Ξαφνικά… Ξύπνησα ένα πρωί… Και ήμουν συγγραφέας!

Έλα τώρα Θεέ μου, πλάκα κάνεις, έτσι; Έλα πες, πότε ξυπνάω; Τί θα πει δεν κοιμάμαι; Τί θα πει είμαι συγγραφέας;

Εγώ; Σιγά… Εγώ είμαι άνεργη, πρώην τραπεζική υπάλληλος… Εμένα με σακάτεψε η κρίση, μου πήρε μια δουλειά από την οποία θα μπορούσα να πάρω και σύνταξη… Ναι, το ξέρω, ήμουν δυστυχισμένη… Όμως εγώ έχω κάνει τα πάντα, με έχω ψάξει παντού, αλλά ακόμη κανείς δεν ξέρει ότι γράφω…

Ξυπνάω στον ύπνο μου για να γράψω, αφήνω τις δουλειές μου στην μέση για να γράψω, έχω πει ψέματα σε φίλες μου ότι έχω πονοκέφαλο και δεν μπορώ βγω μαζί τους για να γράψω, έχω γεμίσει τόσα τετράδια, τόσες λευκές σελίδες, τόσα έγγραφα στον υπολογιστή, γράφω από τότε που η βόλτα μου ήταν συγκρουόμενα αυτοκινητάκια, burger και αναψυκτικό με μια φέτα λεμόνι, αλλά κανείς δεν έμαθε ποτέ ότι γράφω…

Πώς βρέθηκα τώρα εδώ, πατημένα τριάντα προ διετίας (τριάντα τρία σχεδόν, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους) να δηλώνω συγγραφέας και να το πιστεύουν και οι άλλοι αυτό, δεν το έχω καταλάβει… Δηλαδή δεν είναι στην φαντασία μου, είναι γεγονός.

Έπρεπε να γίνω σχεδόν τριάντα τρία, να γίνω και να ξεγίνω τόσα πράγματα, ώσπου να γίνω τελικά αυτό για το οποίο προοριζόμουν από την αρχή. Και, ναι, τώρα πια μπορώ να πω ότι είμαι ευτυχισμένη. Και, ναι, όσο τρελό και αν ακούγεται είμαι ευγνώμων για αυτή την τόσο τρομερή κρίση που με ανάγκασε να ξεβολευτώ από ό, τι με έκανε δυστυχισμένη και να ανακαλύψω τί είναι τελικά αυτό που πάντα ήθελα να κάνω και ποτέ δεν τόλμησα να το παραδεχτώ…

Που με έκανε να ξεβολευτώ από ό, τι έγινα τυχαία και να αναγκαστώ να γίνω αυτό που πάντα έπρεπε να είμαι!

Υ.Γ. Μπορείτε να κατεβάσετε το βιβλίο μου «Σε ευχαριστώ που με αγάπησες τόσο» από την ηλεκτρονική πλατφόρμα www.smashwords.com.

ή μέσω i-tunes σε αυτό το link.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close