Τις τελευταίες δυο μέρες έχω γκρίνια. Γιατί “άρπαξα” κρύωμα. Έχω γκρίνια γιατί τα αεροφόρα οστά του προσώπου (έχω κάνει δευτεροδεσμίτισσα, ξέρω τι λέω) πονάνε, το κεφάλι μου είναι βαρύ κι ο λαιμός μου με… ξύνει, λες και μικροσκοπικά πλάσματα έχουν πιάσει τις τσουγκράνες και σκαλίζουν με μανία.
Από την Ελισσάβετ Κυρίτση
Αν ήμουν στο σχολείο αυτή θα ήταν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να μείνω σπίτι, να με κανακέψουν οι γονείς μου, η μαμά μου να μου φτιάξει δυναμωτικές σούπες -που μικρή, βέβαια, ούτε να τις φτύσω, ενώ τώρα τις λατρεύω- να διαβάσω τα αγαπημένα μου βιβλία και να κοιμηθώ με δικαιολογία: “αχ, δε νιώθω και τόσο καλά το κρύωμα θα φταίει”.
Τώρα, όμως, δεν είμαι στο σχολείο, δεν είμαι ηλικιακά παιδί -ψυχολογικά παραμένω κι έτσι θα πεθάνω, σας το υπογράφω- για να ψάχνω ευκαιρίες ώστε να γλιτώσω το μάθημα και το διάβασμα, οι αντοχές μου είναι ίσως λίγο καλύτερες και η αλήθεια είναι πως βαριέμαι να κλείνομαι στο σπίτι, χωρίς να το έχω επιλέξει συνειδητά. Επίσης, η μαμά έχει “φύγει” και τη σούπα θα πρέπει να την φτιάξω μόνη μου (δεν παίζει!) κι ο μπαμπάς θα γκρινιάξει λίγο όταν θα του ζητήσω να μου κάνει λαπά με κοτόπουλο, αλλά θα τον φτιάξει -θα με ρωτήσει μέσα στη μίρλα του αν έχω και πυρετό.
Εχω πλακωθεί, λοιπόν, στα παυσίπονα, τις καραμέλες για τον λαιμό και τα άλλα, εκείνα τα χαπάκια για το κρυολόγημα που φέρνουν και λίγο ύπνο, τα οποία όταν αρχίσουν να ενεργούν σε κάνουν να νιώθεις σα να φοράς τα παράξενα γυαλιά που δίνουν παιχνιδοκονσόλες και σε βάζουν σε φανταστικούς κόσμους.
Λένε πως η θερμοκρασία θα πέσει κι άλλο, οπότε πάρτε τα μέτρα σας. Οι ιώσεις και τα κρυώματα… are coming!
ΥΓ. Εννοείται ότι το μόνο που θέλω είναι να κυκλοφορώ όλη μέρα με τις ζεστές μου, ολοκαίνουριες, πυτζάμες και να γκρινιάζω.
Πυτζάμα gsecret coral-fleece,print-paws με κουκούλα, 29,99 ευρώ.
