Είναι το παιδί σου πρωτάκι; Άκουσε την συμβουλή της μάνας που το έχει πέρασει

Το πρωτάκι που διαβάζει το βιβλίο του φοράει ασπρόμαυρο tweed φόρεμα Marie Chantal (227 ευρώ) 

Όλα πέρυσι τέτοια μέρα ήταν ωραία. Το πρωινό αεράκι στο δρόμο για το σχολείο. Η τσάντα καινούργια! Τα αθλητικά παπούτσια απάτητα και το κρουασάν με σιδερένια τάπα! Το παιδί ενθουσιασμένο περιμένει να συναντήσει στο νέο του σχολείο, το Δημοτικό, όλους τους φίλους του. Φυσικά, όλες οι μανάδες είχαμε πει στα παιδιά ότι δεν θα είναι όλα μαζί. Η παρέα του Νηπιαγωγείου ξέραμε ότι, τουλάχιστον, στη νέα σχολική καθημερινότητα θα διαλυθεί. Άλλος σε δημόσιο, άλλοι επέλεξαν ιδιωτικό, κάποιοι μαζί, κάποιοι όχι. Τα παιδιά δεν το είχαν συνειδητοποιήσει. Και ο γιος μου το διαπίστωσε απότομα, παρά τις συζητήσεις (προειδοποιήσεις).

Το σχολείο δεν ήταν σαν το Νηπιαγωγείο. Του φάνηκε τεράστιο και τρομακτικό. Ένιωθε χαμένος. Μόνος και ανασφαλής. Έκλαιγε. Στο διάλλειμα δεν ήθελε να βγει από τάξη, ήθελε να γυρίσει στο σπίτι και όταν πια λυτρώθηκε έκλαιγε πάλι και πάλι. Του πήρε σχεδόν ένα μήνα να σταματήσει να στεναχωριέται.

Έμεινε στην αγκαλιά μου για πολλή ώρα και τα δάκρυά του έτρεχαν καυτά. Δεν μου αρέσει αυτό το σχολείο, να πάω σε άλλο, να πάω με τα άλλα παιδιά, με στείλατε στο χειρότερο, δεν βρίσκω την τάξη, δεν ξέρω κανέναν, το ξέρεις μαμά ότι στην τουαλέτα δεν έχει πόρτα όταν κατουράς; Μιλούσα καθημερινά με την δασκάλα που μου περιέγραφε την δύσκολη περίοδο προσαρμογής που περνάει το παιδί, με καθησύχαζε πώς θα περάσει και πώς πρέπει κι εγώ, η ελληνίδα μάνα να κάνω κουράγιο.

Το πρωτάκι μας φοράει Mango παντελόνι jogging ριγέ, 17,99 ευρώ

Κι έκανα κουράγιο. Κάθε μεσημέρι που έκλαιγε στην αγκαλιά μου, το βράδυ που είχε εφιάλτες, το πρωί που κρυβόταν κάτω από το κρεβάτι, που ντυνόταν με το ζόρι, που κόλλαγε σε μια γωνία του ασανσέρ αρνούμενος να βγει… Μια δασκάλα μου είπε ότι η πρώτη Δημοτικού είναι για το παιδί σαν να πηγαίνει κάθε μέρα σε ένα χωράφι και να σκάβει. Τόσο δύσκολη τους φαίνεται. Μπορεί εμείς να νομίζουμε ότι κάνουν την αλφαβήτα και τις πρώτες πράξεις των μαθηματικών που σιγά δεν είναι και τίποτα, μπορεί για μας να είναι εύκολο, αλλά για εκείνα είναι βουνό.

Οι μέρες περνούσαν. Μιλάγαμε για τον φόβο, μιλάγαμε για τα μεγαλύτερα παιδιά που περνάνε και σπρώχνουν, για τα μαθήματα που είναι πολλά, για το χέρι που κουράζεται, για τη ξύστρα που δεν κάνει καλή μύτη, βρίσκαμε λύσεις για το κατούρημα χωρίς πόρτα και για το πώς μπορείς να βρεις τον δρόμο για την τάξη αν ξεμείνεις στην αυλή. Συμβουλεύτηκα και ψυχολόγο. Λίγη υπομονή, αλλά κοντά και στο παιδί. Αν δεν περάσει σύντομα, κάτι πρέπει να αλλάξεις.

Σαν στρατιωτάκι, το παιδί, ένα πρωινό δεν γκρίνιαξε. Ήπιε το γάλα με τα σοκολατένια του δημητριακά χωρίς να πει κουβέντα. Ντύθηκε και δεν διαμαρτυρήθηκε όταν άνοιξε η πόρτα για το σχολείο. Είπαμε μόλις επιστρέψει να πάμε να κλωτσήσουμε καμία μπάλα στο πάρκο και συμφώνησε. Ζήτησε και μακαρόνια με κιμά. Ίσως, να έσκασε κι ένα χαμόγελο όταν του έδωσα ένα κέρμα να πάρει κουλούρι, μπορεί όμως να ήταν και ιδέα μου.

Η πρώτη Δημοτικού φαίνεται στους μεγάλους σαν κάτι πολύ απλό. Δεν είναι όμως για τα παιδιά που καλούνται από τα παιχνίδια του Νηπιαγωγείου να κάτσουν σε μια καρέκλα για πέντε ώρες κι αντί να ζωγραφίσουν να πρέπει να γράψουν ένα γράμμα είκοσι φορές. Κάθε φορά που το πρωτάκι σου θα βουρκώσει, να το αγκαλιάσεις και να του πεις ότι το καταλαβαίνεις. Ότι αυτό που τώρα του φαίνεται βουνό σύντομα θα το κατακτήσει κι εσύ θα είσαι δίπλα του να του φτιάχνεις το μπολάκι με το κολατσιό του.

Καλή σχολική χρονιά σε όλους! Και σε μας, της Δευτέρας Δημοτικού!

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close