Εγώ όσους αγαπώ τους φιλώ όταν κοιμούνται

Εγώ τους ανθρώπους που αγαπώ τους φιλώ όταν κοιμούνται, όχι για εκείνους αλλά για μένα, για να είναι η ψυχή μου γεμάτη όταν όλα πηγαίνουν στραβά, γιατί η αγάπη είναι σαν ρούχο που σε ζεσταίνει όταν όλα παγώνουν γύρω σου ή μέσα σου.

Μπαίνω στο δωμάτιο της μικρής πατώντας στα ακροδάχτυλα, όσο πιο σιγά μπορώ για να μη την ξυπνήσω, συνήθως φτιάχνω λίγο το σεντόνι της και βάζω στην άκρη του κρεβατιού το αρκουδάκι της, να το δει μόλις ξυπνήσει αλλά να μη την ενοχλεί την ώρα που κοιμάται.

Τη χαϊδεύω και τη φιλάω απαλά για να μη ταράξω την ηρεμία της.

Θυμάμαι τις πρώτες μέρες που την είχαμε φέρει στο σπίτι, πήγαινα κάθε τόσο για να βεβαιωθώ ότι αναπνέει, τόσο άγχος είχα, τόσο πρωτόγνωρα ήταν όλα.

Αυτή είναι η μαγεία όμως με ένα παιδί, πάντα όλα θα είναι καινούργια γιατί απλά όλα θα τα ζεις για πρώτη φορά.

Βγαίνω από το δωμάτιο της μικρής ακόμη πιο προσεκτικά από όσο μπήκα, η επόμενη στάση μου είναι η γάτα, η οποία συνήθως κοιμάται δίπλα στον υπολογιστή, περιμένει υπομονετικά να τελειώσω τη δουλειά μου, την αγκαλιάζω τόσο δυνατά που νομίζω ότι θα τη σκάσω…δεν έπαθε όμως ποτέ κανείς τίποτα από την αγάπη, η έλλειψη της συνήθως δημιουργεί τα μεγάλα προβλήματα.

(Το αυτοκόλλητο δεντράκι της μπέμπας με τα ζωάκια του δάσους -Ύψος 172.72 x Πλάτος 147.32 εκατοστά- κοστίζει 39 ευρώ και θα το βρεις εδώ)

 

 

Η γάτα χουρχουρίζει από ευχαρίστηση, ανασηκώνεται, με κοιτάζει νυσταγμένα και ξέρει ότι είναι η ώρα που κλείνει ο υπολογιστής και όλα μπαίνουν στη θέση τους για να πάμε για ύπνο…κοιμάται πάντα στο υπνοδωμάτιό μας, δίπλα μας.

Κάπως έτσι, με συνοδεία τη φουντωτή ουρά του τετράποδου παιδιού, μπαίνω στην κρεβατοκάμαρα, ο άνδρας μου κοιμάται βαθιά, είναι χαρακτηριστικό των ανδρών νομίζω, κάνουν καλύτερο και πιο ποιοτικό ύπνο από τις γυναίκες.

 

 

Ξαπλώνω σιγά για να μη τον ξυπνήσω, δεν ξυπνάει αλλά πάντα με καταλαβαίνει και αυθόρμητα με αγκαλιάζει…χρόνια τώρα, ότι και να έχει γίνει στη διάρκεια της μέρας, εμείς θα κοιμηθούμε αγκαλιά, είναι το «φάρμακό» μας για όλα και η βεβαιότητα ότι είμαστε καλά.

Πάντα του φιλάω το χέρι από την εσωτερική πλευρά όπως με παίρνει αγκαλιά και ψιθυρίζω για να μην τον ξυπνήσω «σ ‘αγαπώ πολύ», αυτό είναι αυτό που ακούγεται γιατί αυτή είναι η στιγμή που ουσιαστικά λες όλα τα ανείπωτα που έχεις μέσα σου, απλά τα λες χαμηλόφωνα. Είναι όλα εκείνα που δεν λες για να μην φανείς υπερβολικά συναισθηματική και γίνεις στο τέλος κουραστική. Είναι όλα εκείνα τα «σ’ αγαπώ» που δεν τελειώνουν και όλα εκείνα τα «να προσέχεις» που υπάρχουν πάντα στην άκρη της γλώσσας σου. Είναι όλα τα όνειρα, οι ελπίδες και οι ευχές σου.

Έχω την αίσθηση ότι αν τα ψιθυρίσω τα λόγια θα βρουν το δρόμο τους, θα γίνουν αόρατες κλωστές που θα ενώσουν όσα πρέπει να ενωθούν.

Τελευταία κίνηση είναι να σβήσω το φως, το μόνο που φέγγει είναι ένα αστέρι στο δωμάτιο της μικρής… το αστεράκι μας που εύχομαι να μην ξυπνήσει και ξυπνήσει από το όνειρο που φτιάξαμε μαζί της.

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close