Δουλεύω από το σπίτι… #δεν είναι πάντα ωραία

Δουλεύεις από το σπίτι ε; τι καλά!

Αυτή είναι η πρώτη αντίδραση όταν λες σε κάποιον ότι κυρίως δουλεύεις από το σπίτι, σε καλοτυχίζουν… Και είσαι σπίτι σου και έχεις δουλειά… Κάτι σαν να κέρδισες το τζόκερ δηλαδή.

Όπως όλα τα πράγματα όμως υπάρχει και η άλλη όψη που τη βλέπει συνήθως εκείνος που τη βιώνει.

(Το κορίτσι της φωτογραφίας φοράει πουκάμισο που βρήκαμε στο αγαπημένο μας eshop της Sezane. Κοστίζει 85,00 ευρώ και μπορείς να το αγοράσεις πατώντας αυτό το link)

Τα πράγματα περιπλέκονται λίγο όταν έχεις και παιδιά, γιατί όσο είσαι μόνος, κάνεις τη δουλειά σου και έχεις και την πολυτέλεια να κάνεις και κάποια πράγματα για τον εαυτό σου, οπότε το «κλείσιμο» εντός των «οικιακών τειχών» κάπως  περιορίζεται.

Όταν όμως υπάρχουν παιδιά το project διαφοροποιείται και πιστέψτε με μόνο με παιδική χαρά δεν μοιάζει, δεν ξέρω καν αν έχει και χαρά.

Ξέρω τί θα μου πείτε, είσαι στον καναπέ σου και δουλεύεις με τις πιτζάμες.

Η αλήθεια είναι πως μπορώ να φοράω τα ζεστά και άνετα homewear (κάπως ξεπερασμένο το πιτζάμες δεν νομίζετε;), να είμαι άβαφη, αχτένιστη και να μην έχω και τον πονοκέφαλο του «σήμερα τί θα φορέσω».

Σωστά! Ισχύουν όλα αυτά, αλλά όταν είσαι σπίτι έχεις τον πονοκέφαλο του «σήμερα τι θα μαγειρέψω» γιατί αν δεν το κάνεις πλανάται στον αέρα, ακόμη και αν δεν ειπωθεί, το «καλά, τι κάνεις όλη μέρα;»…

 

Πιστέψτε με αυτό το «τι θα φορέσω σήμερα» εμένα μου λείπει γιατί η διαδικασία του να περιποιηθείς τον εαυτό σου για να πας στη δουλειά είναι κάτι που σε κάνει να νιώθεις καλά, κάτι σαν «δώρο» σε σένα και στους άλλους, γιατί η καθημερινή εικόνα μιας γυναίκας με τις «χουχουλιάρικες» πιτζάμες ή με το τζιν και το tshirt στην καλύτερη περίπτωση, είναι κάπως καταθλιπτική.

Επιπλέον και ίσως πιο σημαντικό, το παιδί έχει την εικόνα μιας μητέρας που δεν φεύγει ποτέ από το σπίτι, δεν έχει ενδιαφέροντα και δεν κάνει κάτι άλλο στη ζωή της πέρα από το να είναι μαμά.

Σε ενοχλούν οι φωνές στο γραφείο, τα τηλέφωνα που χτυπούν διαρκώς και η γραμματέας που ακατάπαυστα μιλάει με την κολλητή της; Έλα να δουλέψεις με μουσική υπόκρουση το κλάμα του μωρού για μία μέρα και μετά η φασαρία του γραφείου θα σου φαίνεται παράδεισος. Γιατί εκεί που είσαι συγκεντρωμένη και έχεις χαθεί σε σκέψεις και παραγράφους κλαίει η μικρή και φυσικά πρέπει να πας, άρα διακόπτεις αυτό που κάνεις, επανέρχεσαι σε λίγο, ακόμη και αν υποθέσουμε ότι θυμάσαι τί έγραφες μέχρι να ξαναμπείς στο «κλίμα» θέλει λίγη ώρα, τόση κάνει περίπου και η μικρή για να ξαναρχίσει τη γκρίνια.

Συμπέρασμα, στο σπίτι μπορείς να δουλέψεις τις ώρες που κοιμάται το μωρό, οι οποίες όσο μεγαλώνει περιορίζονται, πρακτικά αυτό σημαίνει ότι δουλεύεις μεσάνυχτα, ξημερώματα και μόνο κανένα δίωρο με το φως της ημέρας…είπες κάτι για «βάρβαρο» ωράριο εργασίας;

Ξέρω τί σκέφτεστε…μπορείς να κάνεις διάλειμμα όποτε θέλεις, να μη δουλέψεις αν δεν θέλεις, δεν έχεις κάποιον πάνω από το κεφάλι σου και δεν μοιράζεσαι το χώρο εργασίας σου με κανέναν. Σωστά…γιατί το ότι το διάλειμμα σου είναι το τάισμα του παιδιού και το ότι δουλεύεις «στρυμωγμένη»  ανάμεσα σε παιχνίδια και λούτρινα αρκουδάκια δεν μετράει ως περιορισμός υποθέτω.

 

Το πιο σημαντικό και το πιο δύσκολο όμως ξέρετε ποιο είναι; Ότι ζεις κάθε μέρα «ανάμεσα», ανάμεσα στον κόσμο της μητρότητας και της εργασίας χωρίς να κάνεις διάλειμμα από κανέναν καμία στιγμή, δεν έχει εναλλαγές η καθημερινότητά σου, είναι όλη και διαρκώς μέσα στο ίδιο σκηνικό, αυτό του σπιτιού.

Αν νομίζετε ότι δουλεύοντας από το σπίτι τουλάχιστον δεν θα νιώθετε τύψεις αναφορικά με το παιδί και πάλι κάνετε λάθος, γιατί μοιραία το παιδί προσκολλάται πάνω σας και εσείς υπάρχουν στιγμές που το μόνο που θέλετε είναι λίγο χρόνο για εσάς και αυτό πιστέψτε με αυτόματα σας γεμίζει ενοχές.

Αν επίσης νομίζετε ότι επειδή θα έχετε την πολυτέλεια να ρυθμίζετε τις δουλειές σας μπορείτε να έχετε κοινωνική ζωή και πάλι λάθος κάνετε. Γιατί εκείνο το ποτό που μπορούσατε να πιείτε ανάμεσα στο δρόμο από το γραφείο στο σπίτι, τώρα απλά δεν υπάρχει, οπότε προετοιμαστείτε για κοινωνικές επαφές μέσω μηνυμάτων με τις φίλες σας και ατελείωτες ατάκες του τύπου «να κανονίσουμε να τα πούμε από κοντά» και ποτέ τίποτα να μη κανονίζετε, γιατί οι φίλες σας θα πίνουν εκείνο το γρήγορο ποτό μετά το γραφείο την ώρα που εσείς θα ετοιμάζετε στα γρήγορα τη φρουτόκρεμα για το μωρό.

Και κάτι τελευταίο…αν νομίζετε ότι είναι κουραστικό και δύσκολο να διεκδικείτε την αναγνώριση της δουλειάς σας στο γραφείο δεν φαντάζεστε πόσο δύσκολο είναι να «διεκδικείς» την αναγνώρισή σου μέσα στο σπίτι.

Γιατί όταν είσαι όλη μέρα σπίτι, οι υπόλοιποι προσπερνούν με μεγάλη ευκολία το «δουλεύω» από το σπίτι, συγκρατούν μόνο ότι είσαι στο σπίτι ως φυσική παρουσία και έτσι ατάκες του τύπου «μα καλά τί κάνεις όλη μέρα, πάλι δεν πρόλαβες;» είναι καθημερινές.

Αν πάλι νομίζετε ότι θα σας αναγνωρίσει κάποιος τις ικανότητες ζογκλέρ που πρέπει να έχετε για να τα ισορροπείτε όλα κατά τη διάρκεια της ημέρας και πάλι θα σας απογοητεύσω, στην πρώτη ευκαιρία θα εισπράξετε τη μυθική ατάκα «αυτή δουλεύει όλη μέρα, τί να προλάβει» από τον άνδρα σας, μόνο που δεν θα αναφέρετε σε εσάς αλλά στη γυναίκα του φίλου του που πηγαίνει στο γραφείο και ας είναι και δημόσιος υπάλληλος σε τμήμα φάντασμα.

Αν με ρωτάτε λοιπόν ή μάλλον δεν με ρωτάτε σας λέω έτσι αυθαίρετα, από μόνη μου, ότι θα προτιμούσα να δουλεύω για 8 ώρες σε ένα γραφείο, αλλά για 8 όχι για 18, γιατί αυτό είναι το πρόβλημα της εποχής μας μαζί με την ανεργία, ότι έχουμε χάσει το μέτρο…γενικά.

Και επειδή κουράζομαι θα κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου, ναι κάτι γυναικείο για να το φοράω έξω από το σπίτι, κάτι για μένα! Κάτι κομψό και ιδιαίτερο!

FOLLI FOLLIE, σταθερό βραχιόλι, 70 ευρώ

 

Και αφού αναφερθήκαμε σε πιτζάμες, κάντε ένα κλικ στο link για να δείτε τις καλύτερες!

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close