Δεν τολμάς!

«Δεν τολμάς!» μου έλεγαν πάντα τα καθάρματα -οι φίλοι μου- όταν ήθελαν να γελάσουν πολύ. Ήξεραν καλά ότι αν ήθελες να πατήσεις το κουμπί μου και να με βάλεις να κάνω οποιαδήποτε ανοησία μπορούσες να φανταστείς, αυτή η φράση ήταν ο ένας, ο μοναδικός και ο πιο εγγυημένος τρόπος που υπήρχε.

Ευτυχώς για εμένα, λίγοι άνθρωποι το ανακάλυψαν αυτό στην πορεία της ζωής μου. Συγκεκριμένα -και μόνο- η παρέα των καθαρμάτων αυτών που έμελλε να γίνουν οι καλύτεροι και οι πιο αχώριστοι φίλοι μου για πολλά χρόνια… Οι φίλοι μου από το χωριό που έβλεπα πολύ συχνά τα Σαββατοκύριακα, τις γιορτές και τις αργίες που έκλειναν τα σχολεία και εγώ έτρεχα να πάρω το τρένο της ίδια κιόλας μέρας, ακόμη και αν αυτό σήμαινε να μην προλάβω να χαιρετήσω ούτε καν τους γονείς μου!

(Το κορίτσι της φωτογραφίας φοράει μπλούζα Sézane x LADP 80,00 ευρώ)

Που λες, ευτυχώς που οι πλάκες των φίλων μου όσο εξευτελιστικές και αν ήταν (τόσο για εμένα όσο και για τους ίδιους, βέβαια!) είχαν πάντα κάποια όρια… Ευτυχώς, το ξαναλέω! Γιατί όταν είσαι το μοναδικό κορίτσι που μένει σταθερό μέσα σε μια παρέα αγοριών στην οποία τα κορίτσια πηγαινοέρχονται, τα πράγματα μπορούν να γίνουν μέχρι και επικίνδυνα… Σε κάποιες παρέες, όμως. Ποτέ στην δική μας. Εμένα οι φίλοι μου με πρόσεχαν και με προστάτευαν… Πάντα ήμουν το μέλος της παρέας που δεν άφηναν ποτέ να γυρίσει μόνο του στο σπίτι τα βράδια, αλλά και το μέλος που είχε πάντα μια διαφορετική οπτική να τους δώσει στο θέμα των κοριτσιών, από όσα νόμιζαν πως ήξεραν (και συνήθως ήταν λανθασμένα)!

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το ωραιότερο κομπλιμέντο που έχω δεχτεί στην ζωή μου και που ήρθε πριν από πολλά- πολλά χρόνια ένα ζεστό, βαριεστημένο, καλοκαιρινό απόγευμα που αράζαμε τρεις κολλητοί σε τρεις πολυθρόνες, ακούγοντας Νότη Σφακιανάκη…

«Φίλε τί θα κάνουμε το βράδυ; Πάμε Βέροια; Αλλά να μην πάρουμε γυναίκες μαζί μας».
«Μπράβο ρε, πολύ ωραία… Κι εγώ τί θα κάνω;»
«Τί εννοείς;»
«Τί εννοώ; Στο σπίτι θα μείνω;»
«Γιατί;»
«Αφού είπες να μην πάρετε γυναίκες μαζί σας…»
«Όχι, ρε… Εσύ δεν είσαι γυναίκα!»

Ναι, λοιπόν, αυτός ήταν ο φίλος μου ο Αντώνης που μιλούσε με τον φίλο μου τον Κώστα και αυτό ήταν το ωραιότερο πράγμα που μου έχουν πει ποτέ στην ζωή μου. Γιατί όσο περίεργο και αν ακούγεται, έτσι έμαθα να πιστεύω στην έννοια της φιλίας και να εμπιστεύομαι τους ανθρώπους, την αγνότητα και τις προθέσεις τους.

… Και έτσι κατάφερναν αυτά τα καθάρματα (μαζί με τους υπόλοιπους, γιατί δεν ήμασταν και μικρή παρέα) να με βάζουν να κάνω και τις ανοησίες τους αλλά και ταυτόχρονα να μου δείξουν την αδυναμία μου την οποία από τότε είχα συνειδητοποιήσει. Και η αδυναμία μου είναι ακριβώς αυτή η φράση:
«Δεν τολμάς!»
«ΕΓΩ δεν τολμάω; Τώρα θα δείτε!»

Και τολμούσα. Και χαίρομαι για όλες εκείνες τις φορές που τόλμησα. Και δεν μετανιώνω για καμία. Γιατί όποιο και αν ήταν το αποτέλεσμα, το μόνο που έμενε στο τέλος ήταν η έντονη ευχαρίστηση ότι το τόλμησα και αυτό, ότι ούτε τώρα δεν φοβήθηκα, ότι είμαι πιο δυνατή από όσο μπορεί κανείς να φανταστεί και ότι είμαι ικανή για τα πάντα- αρκεί να το αποφασίσω!

«Δεν τολμάς»… Άκου, δεν τολμάς… Να τολμάς! Πάντα να τολμάς! Τί θα έχεις να θυμάσαι, μωρέ; Αν όχι μια ανοησία, αν όχι μια αποτυχία, αν όχι την πιο μεγάλη επιτυχία της πιο λάθος απόφασης, την πιο λάθος στιγμή; Αν όχι μια ωραία καταστροφή, τότε τί θα θυμάσαι; Αν όχι αυτό που θα κάνει τους φίλους σου να γελάνε ακόμη και μετά από είκοσι χρόνια, τότε τί;

Οι φίλοι μου… Οι φίλοι μου είναι εκεί και εγώ είμαι εδώ και αυτό είναι ένα μεγάλο ευτύχημα για την υπόληψη και τις οικογένειές μας! Μου λείπουν… Πάντα μου λείπουν, όσο τα πρώτα εκείνα Χριστούγεννα που δεν τα πέρασα μαζί τους παίζοντας χαρτιά και όσο την πρώτη εκείνη άνοιξη που δεν ήμουν εκεί για να με πάρουν μαζί τους στις βόλτες με τα μηχανάκια τους. Όμως τους σκέφτομαι πάντα και όταν τους σκέφτομαι χαμογελάω. Και χαμογελάω γιατί έχω να θυμάμαι. Και αυτά που έχω να θυμάμαι πιο έντονα, τόσα χρόνια και δυο ζωές μετά, είναι όλα εκείνα τα παράξενα, αλλόκοτα και βλακώδη πράγματα που τολμήσαμε να κάνουμε και μας έκαναν αυτούς τους ατρόμητους ανθρώπους που είμαστε σήμερα!

Γιατί, τελικά, ξέρεις τί θέλει η ζωή; Η ζωή θέλει τόλμη, πλάκα και δυο- τρεις καλούς φίλους που να θυμούνται πάντα όλα όσα εσύ προσπαθείς να ξεχάσεις… Αυτό!

By continuing to use the site, you agree to the use of cookies. more information

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close