Η Θεσσαλονίκη αρνείται πεισματικά να πάει για ύπνο.
Θυμάμαι κάποτε- πρέπει να πέρασαν περισσότερα από δέκα χρόνια από τότε- που μπορούσες να βρεθείς μποτιλιαρισμένος στην Τσιμισκή στις δώδεκα το βράδυ, στις τρεις, στις πέντε τα ξημερώματα… Με θυμάμαι να οδηγάω σημειωτόν και αφηρημένα κάποια στιγμή να κοιτάζω γύρω μου και να συνειδητοποιώ ότι δεν είναι μεσημέρι, δεν έχω σχολάσει από την δουλειά, δεν μπορεί να δικαιολογείται όλη αυτή η κίνηση στους δρόμους.
Κι όμως, μπορούσε. Σε αυτή την πόλη που ποτέ δεν κοιμόταν, όλα ήταν πιθανά. Θα μπορούσες να μην βρεις τραπέζι στα μπουζούκια μια απλή καθημερινή, μια Τετάρτη ή Πέμπτη για παράδειγμα. Θα μπορούσες να μην βρεις εισιτήριο για την τελευταία βραδινή παράσταση στον κινηματόγραφο μια Τρίτη βράδυ. Στην Θεσσαλονίκη προ κρίσης. Στην Θεσσαλονίκη που την επομένη το πρωί είχε μια δουλειά στην οποία έπρεπε να πάει. Δεν είχε σημασία αν θα μπορούσες να ξυπνήσεις. Μπορούσες. Μπορούσες, επίσης, να μην κοιμηθείς και καθόλου. Ποιος νοιαζόταν τότε…
Εγώ δεν κατάλαβα ποτέ το σκεπτικό των ανθρώπων που πιστεύουν ότι η διασκέδαση και… «τα μπουζούκια», όπως συνηθίζουν κάποιοι να αποκαλούν με υποτιμητικό ύφος όλα τα βραδινά μαγαζιά, έφεραν τον Έλληνα στην δεινή θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα. Και μου προκαλεί μεγάλη εντύπωση η φράση αυτή όποτε την ακούω- γιατί όλοι μας την ακούμε συχνά τα τελευταία χρόνια.
Σε αυτή την χώρα ζούσα και εγώ, σε αυτήν την πόλη που ζω έως και σήμερα ζούσα και οι άνθρωποι που γνώριζα δούλευαν, διασκέδαζαν και παράλληλα πλήρωναν και για τις υποχρεώσεις τους. Δεν γνώρισα ποτέ κανέναν που να μου είπε «θα πάω να πάρω ένα στεγαστικό δάνειο, αλλά δεν θα το πληρώνω γιατί με τα χρήματα της δόσης θα πηγαίνω σινεμά και θα παίρνω ποπ- κορν», ούτε κανέναν επιχειρηματία που να μου είπε «απόψε θα πάω μπουζούκια και ας την κλείσω αύριο την επιχείρηση, δεν βαριέσαι…». Επίσης τότε δεν γνώριζα κανέναν που να μην έχει ηλεκτρικό ρεύμα στο σπίτι του επειδή δεν έχει χρήματα για να το πληρώσει ούτε και κανέναν που να έχει αυτοκίνητο και να μην το χρησιμοποιεί γιατί δεν μπορεί να πληρώσει έστω μια βασική, τρίμηνη ασφάλεια αυτοκινήτου. Και ας βγαίναμε… Και ας πηγαίναμε στα «μπουζούκια». Και ας μην κοιμόμασταν ποτέ. Είχαμε δουλειά, είχαμε τον μισθό μας, είχαμε τον έλεγχο και τον προγραμματισμό των υποχρεώσεών μας και είχαμε και την καλή μας διάθεση που δεν μας άφηνε να ησυχάσουμε ποτέ!
Σήμερα; Σήμερα δεν νομίζω πως μπορείς να βρεις μεταμεσονύχτιο μποτιλιάρισμα στην Θεσσαλονίκη, όσο και αν το ψάξεις, ούτε καν Σάββατο βράδυ. Γιατί, δόξα τω Θεώ, τώρα νοικοκυρευτήκαμε. Τώρα μπήκαμε σε μια σειρά, σε μια τάξη επιτέλους. Τώρα τα ξέφρενα πάρτυ τελείωσαν όπως τελείωσαν και τα ποτά, τα τσιγάρα, οι αραχτοί καφέδες, οι πληρωμένοι λογαριασμοί, τα εμπρόθεσμα δάνεια, τα ασφαλισμένα οχήματα, οι ασφαλισμένοι άνθρωποι… Δόξα τω Θεώ. Γινήκαμε Ευρωπαίοι. Όσο μπορούμε, βέβαια. Γιατί εδώ, σε αυτή την πόλη, είμαστε λιγάκι απροσάρμοστοι.
Ξυπνάνε ακόμη μέσα μας πού και πού τα «θέλω» και παίρνουμε τους δρόμους νυχτιάτικα. Μπορεί να μας βρεις να καθόμαστε στην προβλήτα, στον Λευκό Πύργο με ένα κουτάκι μπύρας στο χέρι. Μπορεί να μας βρεις σε κάποιο παγκάκι στον «Αλέκο» όπως συνηθίζουμε να λέμε το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ή ίσως απλά να περπατάμε στην Τσιμισκή , στην πλατεία Αριστοτέλους, στο λιμάνι. Ίσως να μας δεις σε κάποιο φωτισμένο μπαλκόνι. Από αυτά που καθόμαστε τα βράδια με σπιτική πίτσα και αναψυκτικό- γιατί συνειδητοποιήσαμε ότι η παγωμένη βότκα και το τζιν που πίναμε κάποτε έκαναν κακό στην υγεία μας! Μπορεί να ξενυχτάμε μέσα στο σπίτι μας, ακούγοντας τα αγαπημένα μας τραγούδια από τον υπολογιστή. Τουλάχιστον τώρα έχουμε την ελευθερία να αποφασίζουμε εμείς το ρεπερτόριο. Τζαζ, Grease και στο καπάκι Ρέμο. Γούστο μας και καπέλο μας! Σίγουρα, αν κοιτάξεις ψηλά αργά την νύχτα θα δεις κάποιο από τα φωτισμένα μας παράθυρα.
Όχι, η Θεσσαλονίκη δεν είναι πια αυτή που ήταν. Ούτε όμως και αυτή που προσπάθησαν να την κάνουν. Μπορεί οι συνήθειες να άλλαξαν και τα δεδομένα να κλονίστηκαν, όμως η πόλη αυτή αρνείται πεισματικά να πάει για ύπνο.
ΥΓ Απόψε, έτσι για να κάνεις το χατήρι τις πόλης, μπες στο αυτοκίνητο αργά τη νύχτα, πάτα το play ενός jazz cd και κάνει μια βόλτα μεγάλη μέχρι το ξημέρωμα.
Passin’ Thru, 15,98 ευρώ
Καλλιτέχνης: Charles Lloyd New Quartet
Δισκογραφική: BLUE NOTE
