Μεγαλώνω και δεν ανέχομαι πια τις ψεύτικες φιλίες. Όταν ήμουν μικρή η γιαγιά και ο παππούς μου, μού έλεγαν ότι οι φίλοι θα πρέπει να μπορούν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Τότε, βέβαια, δεν μου έφταναν όλα τα δάχτυλα τα δικά μου και τα δικά τους μαζί για να μετρήσω τους φίλους μου… Σήμερα μπορώ να πω ότι και του ενός χεριού τα δάχτυλα, πολλά είναι.
Στην εποχή που το τέλος μιας μακρόχρονης φιλίας σηματοδοτείται με το πάτημα ενός κουμπιού, ενός delete στο facebook και στην χειρότερη περίπτωση ενός block για να δηλωθεί ξεκάθαρα η στάση «μην τολμήσεις να με ενοχλήσεις ποτέ ξανά», είναι όλα πολύ επιφανειακά ή μήπως απλώς πολύ πιο εύκολα; Έχουμε κρυφτεί πίσω από τις οθόνες των ηλεκτρονικών υπολογιστών μας ή μήπως βρήκαμε τον τρόπο να δηλώσουμε τα «θέλω» και τα «δεν θέλω» μας χωρίς να είμαστε υποχρεωμένοι να δώσουμε εξηγήσεις που δεν θέλουμε, να ακούσουμε συγγνώμες που δεν πίστεψε και δεν τήρησε ποτέ κανείς και δεύτερες ευκαιρίες που ποτέ δεν εκτιμήθηκαν;
Και τί είναι πια αυτός ο φόβος της μοναξιάς; Χρειάζεσαι πραγματικά εκείνη την φίλη που σε ζήλευε πάντα; Ναι, σε ζήλευε. Γιατί φοβάσαι να το πεις; Γιατί φοβάσαι εκείνη την φωνή που θα πει «Μα ποια νομίζεις πως είσαι, τέλος πάντων;». Δεν νομίζεις πως είσαι καμία. Δεν είσαι καλύτερη από εκείνη. Όμως εσύ αγαπάς και θαυμάζεις τον εαυτό σου ενώ εκείνη όχι. Εσύ αγαπούσες και θαύμαζες και εκείνη, ενώ αυτή όχι. Πάντα την υπερασπιζόσουν και πάντα μάθαινες ότι σε «άδειαζε» με την πρώτη ευκαιρία, στον πρώτο τυχόντα. Λοιπόν, την χρειάζεσαι στ’ αλήθεια;
Και όλη αυτή την φασαρία των ανθρώπων που μπαίνουν στο σπίτι σου με χαμόγελο για να κουτσομπολέψουν αυτούς που λείπουν, και όταν λείπεις εσύ κουτσομπολεύουν εσένα… Την χρειάζεσαι και αυτήν; Όλη αυτή την κούραση του να καθαρίσεις, να μαγειρέψεις, να κάνεις ορεκτικά, γλυκά, cocktails, dips και ό,τι άλλο ντιπ για ντιπ θα βρεις να ξεσηκώσεις από το internet για να τους ευχαριστήσεις όλους, για να πει ο «άντρας» της παρέας βγαίνοντας από το σπίτι σου «…Πάντως, αγόρια, σαν τα κεφτεδάκια των μαμάδων μας, δεν έχει…», το χρειάζεσαι και αυτό;
Ευχαριστώ αλλά δεν θα πάρω. Μεγαλώνω και δεν ανέχομαι πια πολλά. Καμιά φορά αναρωτιέμαι αν έχω γεράσει πριν την ώρα μου αλλά κάνω αυτό που με κάνει να αισθάνομαι καλά και έτσι υποθέτω πως κάνω το σωστό. Λατρεύω να ανοίγω το σπίτι μου, αλλά το ανοίγω πια τόσο επιλεκτικά που -θέλω να πιστεύω- πως οι άνθρωποι οι οποίοι είναι ευπρόσδεκτοι, το καταλαβαίνουν και το εκτιμούν. Επιλέγω να συναναστρέφομαι αποκλειστικά και αυστηρά με ανθρώπους που σέβομαι και αγαπώ και ξέρω ότι το ίδιο αισθάνονται και οι εκείνοι για εμένα.
Όσο για τις στιγμές που δεν μπορώ να έχω την παρέα τους; Απολαμβάνω την παρέα της οικογένειάς μου και αυτό μού είναι υπέρ- αρκετό. Όπως, επίσης, απολαμβάνω και την παρέα του εαυτού μου. Μεγαλώνω και εκτιμώ όλο και περισσότερο τις έννοιες της πραγματικής φιλίας, της οικογένειας αλλά και της ελευθερίας της μοναξιάς. Μεγαλώνω και δεν ανέχομαι πια ψεύτικες φιλίες ούτε και ψεύτικους ανθρώπους.
Τελικά, στην εποχή του delete και του block είναι όλα πολύ επιφανειακά ή μήπως πολύ πιο ξεκάθαρα και ουσιαστικά;
ΥΓ. Γι’ αυτό, λοιπόν, αν έχεις μια πραγματικά καλή φίλη φορέστε τα woo hoo μπλουζάκια σας και κάντε μια βόλτα στην πόλη με τις ώρες, όπως παλιά! Αν έχεις μια φίλη που σε αγαπάει και σε προσέχει είσαι πολύ τυχερή να ξέρεις. Μην αφήσεις τίποτα να μπει ανάμεσά σας. Ούτε τις ψεύτικες κοινές σας φίλες, ούτε καν τον χρόνο που ισοπεδώνει τα πάντα πολλές φορές.
ΜΥ Τ, tshirt που θα το βρεις σε μαύρο χρώμα και νούμερα από Small μέχρι X Large, 37,00 ευρώ
