Πολλές φορές θα σε πουν μισότρελο για τις σκέψεις σου, τα όνειρά σου και για όσα δε σε αφήνουν τα βράδια να κοιμηθείς και τα πρωινά σε κάνουν να ξυπνάς με ένα βάρος στους ώμους.
Όμως ξέρεις κάτι;
Εγώ πιστεύω ότι όλοι γεννηθήκαμε με ένα ζευγάρι φτερά στην πλάτη μας.
Σε κάποιους τα φρόντισαν οι γονείς τους όταν ήταν παιδιά κι ακόμα πίστευαν σε παραμύθια, όποτε εξοικειώθηκαν με αυτά.
Σε άλλους τα έκοψαν και τους καταδίκασαν να μη δουν τη θέα από ψηλά.
Κι άλλοι πιο τυχεροί βρέθηκαν μια μέρα μπροστά στο χείλος του γκρεμού .
Όταν έρθει εκείνη η μέρα να ξέρεις ότι έχεις την επιλογή να πετάξεις, να φοβηθείς και να γυρίσεις πίσω ή να μένεις εκεί και φοβισμένος.
Κι επειδή εσύ τότε θα είσαι μπροστά στο μεγαλύτερο σου φόβο θα μπεις σε δίλλημα και μηχανικά θα τρέχεις αριστερά και δεξιά να ζητάς απεγνωσμένα μια ώθηση ή ένα κράτημα.
Όμως μην περιμένεις πολλά οι γύρω θα σου πουν ότι θα σκοτωθείς και να μη το δοκιμάσεις καν.
Ίσως κάποιοι σε συμβουλέψουν να δοκιμάσεις ένα πιο εύκολο πέταγμα, από ένα πιο μικρό ύψος για παράδειγμα με μικρότερο κίνδυνο
Όμως ξέρεις κάτι; Για να ανοίξεις τα φτερά σου θέλεις χώρο αλλιώς πάλι βολεύεσαι στα ημίμετρα.
Θα στο πω απλά ίδιο είναι να πετάς στα 5 μέτρα και ίδιο στα 5.000 πόδια;
Καμιά σχέση, ούτε σε ρίσκο αλλά ούτε σε θέα.
Εάν φοβηθείς, καλύτερα να μείνεις στο περπάτημα, από επιλογή όμως.
Το θάρρος να αποδεχτείς το φόβο σου και να επιλέξεις κάτι άλλο είναι κι αυτό ένα μεγάλο πέταγμα από μόνο του.
Τη μέρα λοιπόν που θα ανακαλύψεις τα φτερά στην πλάτη σου, ένα πράγμα φρόντισε να μην γίνεις: κότα.
