CoverStory

Σάββατο…ωραία μέρα…για μένα πολλά χρόνια σήμαινε κομμωτήριο και καφές με τις φίλες μου που στο τέλος κατέληγε σε κρασί και επιστροφή αργά το απόγευμα στο σπίτι, τότε που οι «άλλοι», «αυτοί που δεν ξέρουν» βγαίνουν… για πολλά χρόνια …π.π… προ παιδιού λέμε!

Οι συζητήσεις ανάλαφρα σοβαρές, λίγο η δουλειά, λίγο ο καινούργιος γκόμενος, λίγο ο επόμενος, λίγο ο πρώην, λίγο δίαιτα, λίγο τα καινούργια στέκια και τα νέα Prada… πριν τα φορέσει ο διάβολος.

Τώρα με ένα βρέφος μόλις ενός έτους αυτό έχει γίνει ολόκληρο project που θέλει πιο δυναμικό business plan και από το να διεκδικήσεις ΕΣΠΑ, αν σ’αυτό προσθέσεις ότι οι περισσότερες φίλες μου δεν έχουν παιδιά τότε γίνεται άπιαστο όνειρο, γιατί εσένα που έχεις παιδί δεν σε συμπεριλαμβάνουν ποτέ στα σχέδια τους πλέον…πρέπει ΚΑΙ αυτό εσύ να το κανονίσεις.

Επειδή όμως είσαι πολύ ικανή ή πολύ κουρασμένη και θέλεις πολύ να τις δεις…το οργανώνεις! Η μικρή θα περάσει τη μέρα της με το θείο (και αδερφό μου) και τη «γιαλάντζι» θεία της (όπως η ίδια λέει και γελάμε), ο άνδρας μου θα κάνει το ίδιο, θα βγει με τους φίλους του και εγώ, ω ναι, θα βρεθώ με τα κορίτσια (εντάξει είμαστε 40+ αλλά εγώ πάντα λέω κορίτσια).

Τηλεφωνιόμαστε οι φίλες και κανονίζουμε τα που και πως θα συναντηθούμε για αυτόν τον πολυπόθητο καφέ, μια φορά χωρίς χρονικό περιορισμό, χωρίς να πρέπει να πάω σπίτι να φτιάξω κάτι, χωρίς να φεύγω με την ψυχή στο στόμα γιατί κλαίει η μικρή και όλες αυτές τις μαμαδίστικες υποχρεώσεις που πρόσφατα προσγειώθηκαν στη ζωή μου, που δεν μου αρέσουν όλες και πάντα, αλλά σέρνουν ένα τεράστιο «πρέπει» που δεν μπορείς να αγνοήσεις.

Συναντιόμαστε, παραγγέλνουμε καφέδες, γλυκά και ό,τι κάνει τη ζυγαριά να σε «στραβοκοιτάζει» και αρχίζουν οι κουβέντες. Η συζήτηση όμως ξεκινάει πολύ στραβά γιατί στο τραπέζι πέφτουν όλα αυτά που ήθελα να αποφύγω, τουλάχιστον σήμερα. «Το παιδί», «δείξε μας μια φωτογραφία», «θα τη στείλεις παιδικό σταθμό; Ιδιωτικό;» και «εμένα τα ανίψια μου…». Άρχισε να με πιάνει πονοκέφαλος, γνώμες μπουρδολογίας έπεφταν βροχή στο τραπέζι για το τί είναι καλύτερο για τα παιδιά ως γενικό θεώρημα και έτσι από μια παρέα γυναικών που έχουν και κάτι άλλο να πουν, εγκλωβίστηκα πάλι σε «μαμαδοπαρέα» με PhD στο μεγάλωμα των παιδιών και μάλιστα χωρίς στην πλειοψηφία να έχουν και παιδιά!

Ζώ έναν εφιάλτη και νιώθω να βυθίζομαι αργά αλλά σταθερά σε κινούμενη άμμο.

Φωτογραφία από τις βόλτες με τα κορίτσια του coverstory.gr: Πάνος Φωτόπουλος

Νοσταλγώ όλες εκείνες τις στιγμές που όταν συζητούσαμε ήταν σαν ν’ ανοίγαμε ένα παράθυρο στον κόσμο, γιατί ένιωθα λίγο σαν πρωταγωνίστρια ταινίας, γιατί κάναμε τις ζωές μας να είναι πολύβουες και ενδιαφέρουσες. Είχα τόση ανάγκη να πούμε για ταξίδια, για νέα στέκια, νέους έρωτες, καινούργιες παραστάσεις, νέα cocktail,νέα γενικώς… Nαι όλα αυτά τα «ανούσια», τα καθόλου «βαθυστόχαστα»… Nαι όλα αυτά τα μικρά που κάνουν τις σχέσεις «μεγάλες» και βάζουν στη ζωή λίγο αλατοπίπερο και που λίγο χάνεις στον δρόμο προς το μεγάλωμα αλλά θυμάσαι ότι υπάρχει…έχεις ακόμη τη γεύση στο στόμα και την αναζητάς.

Και δεν ξέρω αν ζω σε άλλον πλανήτη, αλλά νιώθω και πιστεύω ότι οφείλω στον εαυτό μου εκτός από μαμά, να είμαι και λίγο πιο πολύπλευρος άνθρωπος. Και μέσα σε αυτό το ολοήμερο τρέξιμο να προλάβω δουλειά, σπίτι, παιδί πρέπει κάπου, κάπως να χωρέσω και άλλα πράγματα, πιο δημιουργικά που μου αναπτερώνουν το ηθικό και κάνουν την καρδιά μου να φτερουγίζει, να μάθω και να κάνω κάτι διαφορετικό, να μην είναι η κάθε μου μέρα η μέρα της μαρμότας. Κι αν αυτό στην τελική έχει ως τίμημα να αφήσω το παιδί μου σε άλλα χέρια για λίγο, sorry κιόλας αλλά δεν το βρίσκω κακό. Είναι και μία εξάσκηση, μία δικλείδα ασφαλείας για να έχεις ακόμη ζωή όταν το παιδί φύγει από το σπίτι, αν δεν του δέσεις μία σιδερένια μπάλα στο πόδι ή στην καρδιά βέβαια. Θέλω να έχω τη δική μου ζωή για να μπορούν και όσοι είναι δίπλα μου να έχουν «ζωή» και όχι μία ανεκτή, στην καλύτερη περίπτωση, καθημερινότητα γιατί μόνο έτσι μπορώ να είμαι ένας δημιουργικός άνθρωπος, μία καλή μάνα, σύντροφος, επαγγελματίας, φίλη, κόρη.

Βέβαια όλα αυτά είναι πολύ ωραία και πιθανώς και πολύ σωστά…στη θεωρία…γιατί στην πράξη κολλάει το πράγμα… Eίπαμε αλήθειες να λέμε!

Γιατί στην καθημερινότητα έχεις πολλές μάχες να δώσεις και έρχεται το βράδυ και δεν έχεις κουράγιο ούτε ένα τηλεφώνημα στη μαμά σου να κάνεις και ας ανησυχείς για το πώς είναι.

Γιατί έχεις να παλέψεις με θεούς και δαίμονες, πελάτες, προθεσμίες, παραδόσεις, καταληκτικές ημερομηνίες…έχεις και να παλέψεις να κρατήσεις τον εαυτό σου ζωντανό, εκείνον που ήταν πριν γίνεις μάνα…π.π…προ παιδιού.

Ξέρω τί θα μου πεις εσύ που δεν έγινες ή δεν θέλεις να γίνεις μάνα, ότι παλεύεις ακριβώς για το ίδιο, για να κρατήσεις τον εαυτό σου ζωντανό, εκείνον που ήταν πριν έρθει η κρίση, εκείνον που ήταν πριν τις πρώτες, βαθιές, ρυτίδες των 40.

Ξέρεις κάτι; Παλεύουμε για το ίδιο!

Μπορεί να άλλαξε λίγο η καθημερινότητά μας αλλά είμαστε αυτό που ήμασταν κάποτε, φίλες…θέλεις να σου το κάνω λίγο καλύτερο; Λίγο πιο εύκολο; Είμαστε ακόμη ένα τσούρμο γκόμενες γεμάτες όρεξη και σπίθα στο μάτι για νέες κατακτήσεις και εμπειρίες.

Ας μη το ξεχνάμε γαμώτο!

Γιατί θα έρθει η στιγμή που εσύ θα μείνεις με το άγιο δισκοπότηρο της γυναίκας-καριέρας ψηλά και εγώ με εκείνο της μάνας, μόνο που δεν θα ξέρουμε τί να το κάνουμε!