Η Ζωή Λάσκαρη πέθανε, εντελώς ξαφνικά, στο σπίτι της στο Πόρτο Ράφτη. Είναι μία από εκείνες τις όμορφες, ηλιόλουστες, μέρες που έρχεται ένα κακό μαντάτο και σε πληγώνει. Περιμένεις μήπως είναι ένα ακόμα σούσουρο του διαδικτύου που θα διαψευστεί. Η αλήθεια δεν είναι πάντοτε αυτή που θέλεις όμως. Πέθανε στον ύπνο της από ανακοπή έλεγαν οι πρώτες πληροφορίες.
Θυμάμαι πολύ καλά το απόγευμα που γνώρισα την Ζωή Λάσκαρη. Είχαμε συμφωνήσει να κάνουμε μαζί μία συνέντευξη για το περιοδικό Down Town και ο απαράβατος όρος που είχε θέσει ήταν να δω πρώτα την πρεμιέρα του νέου της θεατρικού. “Δεν πρόκειται να μιλήσουμε αν πρώτα δεν δεις την παράσταση, κι ας μην πούμε τίποτα γι΄αυτή”, μου είχε διαμηνύσει προς μεγάλη μου έκπληξη.
Πήγα στο θέατρο, είδα την πρεμιέρα, κατάλαβα πως είχε πικαριστεί γιατί δεν εμφανίστηκαν όσοι φίλοι της περίμενε (ίσως επειδή ήταν δεύτερη χρονιά παραστάσεων και το είχαν ήδη δει, ίσως να πήγαν την επόμενη μέρα να αποφύγουν τα φλας), ανέβηκα στο καμαρίνι της με το κασετοφωνάκι μου και είχα αγωνία. Όποιος έμπαινε σε αυτό το μικρό καμαρίνι ένιωθε πως θα συναντούσε μια σταρ, μια σπουδαία γυναίκα.
Ο χώρος μύριζε έντονα πούδρα, μυρωδιά ευχάριστη, πάρα πολύ θηλυκή, σαν ακριβό άρωμα μιας άλλης, υπέροχης, συναρπαστικής εποχής. Η Ζωή Λάσκαρη ήρθε φορώντας ένα μακρύ σατέν κιμονό, ψηλά mule, μια μεγάλη κορδέλα στα μαλλιά και μακριά σκουλαρίκια. Είχε ξεβαφτεί εντελώς και το πρόσωπό της γυάλιζε από κάποια ενυδατική κρέμα προφανώς. Ένιωθες την αυτοπεποίθησή της να σε στήνει στον τοίχο. Ήταν όμορφη σαν χολιγουντιανή σταρ. Μιλούσε χαμηλόφωνα, γελούσε δυνατά. “Σου άρεσε η παράσταση;”, με ρώτησε. “Ένιωσα κάπως περίεργα μερικές στιγμές. Λίγο άβολα”, απάντησα αυθόρμητα και δαγκώθηκα. “Ευτυχώς! Άβολα ένιωθα. Δεν ξέρω τι είχα σήμερα. Καλά θα τα πάμε. Κάθισε”, μου είπε και τράβηξε το σκαμπό κοντά της.
Ήταν η πρώτη φορά που σε μια συνέντευξη ένιωθα σαν να μην βρίσκομαι εκεί. Σαν καρέ από ταινία. Σαν κάτι μαγικό. Όταν έφυγα αισθάνθηκα φόβο! Δεν θυμόμουν σχεδόν τίποτα από όσα είχε πει. Είχε απαντήσει σε όλες τις ερωτήσεις, δεν αρνήθηκε καμία αλλά… δεν θυμόμουν τίποτα. Στο μυαλό μου υπήρχε μόνο μια βαθιά φωνή, δυο μεγάλα εκφραστικά μάτια, ο ήχος που έκαναν τα κοσμήματά της και εκείνη η μυρωδιά της ροζ πούδρας.
Αντίο Ζωή Λάσκαρη.
Έφυγες μια νύχτα που είχες τα κέφια σου, λένε οι δικοί σου. Ήρεμη, στον ύπνο σου. Στα 73. Για εμάς θα είσαι πάντα το σέξι ξανθό κορίτσι με το υπέροχο κορμί και αυτή την τόσο κοφτερή πλάγια ματιά. Το κορίτσι που έκανε τον μάγκα να ξυρίσει το μουστάκι του κι ύστερα γέλασε μπροστά του δυνατά.
ΥΓ Μπορείς να διαβάσεις το βιογραφικό της εδώ αν και μεγαλύτερη σημασία από κάθε βιογραφικό έχει η φωνή της, τα γέλια της, οι ταινίες της που είδαμε, βλέπουμε και θα δούμε δεκάδες φορές ακόμα.
Η ανακοίνωση της οικογένειας
«Την λατρεμένη μας σύζυγο, μητέρα και γιαγιά ΖΩΗ ΛΑΣΚΑΡΗ-ΛΥΚΟΥΡΕΖΟΥ
κηδεύουμε την Τρίτη 22 Αυγούστου και ώρα 13:00 από τον Ιερό Ναό Αγ. Διονυσίου, οδός Σκουφά. Η ταφή θα γίνει στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.
Ο σύζυγος: Αλέξανδρος
Τα παιδιά: Μάρθα και Μαρία Ελένη
Η εγγονή: Ζένια
Οι λοιποί συγγενείς και φίλοι
Παράκληση της οικογένειας, αντί στεφάνων, να γίνουν δωρεές στην Κιβωτό του πατέρα Αντώνιου (τηλ.:210 5141953)»
