CoverStory

Η χαριτωμένη κομεντιέν που μας χάρισε απλόχερα το γέλιο μέσα από την εμβληματική τηλεοπτική σειρά “I Love Lucy” δεν υπήρξε απλώς μια εξαιρετικά ταλαντούχα ηθοποιός.

Γι’ αυτό και το Amazon απευθύνθηκε στους καλύτερους, εν όψει της ετοιμασίας της νέας βιογραφίας για τη Lucille Ball, που ήταν η καλύτερη!

Η βραβευμένη με Όσκαρ Cate Blanchett θα είναι η πρωταγωνίστρια της νέας ταινίας που θα εστιάσει στη σχέση της κοσμαγάπητης Lucy με τον πρώτο της σύζυγο –και τηλεοπτικό της ταίρι– Desi Arnaz.

To σενάριο υπογράφει ο επίσης βραβευμένος με Όσκαρ Aaron Sorkin, ενώ για το ρόλο του Arnaz προαλείφεται ο Javier Bardem –αν και ακόμη η συμμετοχή του στο φιλόδοξο εγχείρημα δεν έχει επιβεβαιωθεί επισήμως. Την παραγωγή της ταινίας έχουν αναλάβει τα παιδιά του διάσημου ζευγαριού, Lucie Arnaz και Desi Arnaz Jr., σε συνεργασία με την Escape Artists.

Το φαινόμενο “I Love Lucy” που συγκαταλέγεται στις συνολικά πέντε μεγάλες της τηλεοπτικές επιτυχίες –ακολούθησαν τα “The Lucy–Desi Comedy Hour”, “The Lucy Show” “Here’s Lucy”, “Life With Lucy”— οι 13 υποψηφιότητες για τα βραβεία Emmy —εκ των οποίων απέσπασε τέσσερα— οι επτά υποψηφιότητες για τις Χρυσές Σφαίρες —τιμήθηκε τελικά με το Cecil B. DeMille— καθώς και τα ρεκόρ τηλεθέασης, είναι μερικά μόνο από τα διακριτικά στοιχεία που την κατέστησαν ξεχωριστή.

Το χαρακτηριστικό, ωστόσο, που την έκανε να ξεχωρίσει και να έχει διάρκεια, ήταν το γεγονός ότι υπήρξε πάντα πρωτοπόρος –από την αρχή ως το τέλος.

Κι αυτοί είναι οι 27 λόγοι για τους οποίους «αγαπάμε τη Lucy»:

Ποτέ δεν της χαρίστηκε τίποτα. Από πολύ νωρίς η Lucille Ball γνώρισε το σκληρό πρόσωπο της ζωής και έμαθε να αγωνίζεται για να κατακτήσει όλα όσα της άξιζαν. Σε ηλικία τριών ετών έχασε τον πατέρα της και τη μεγάλωσαν οι παππούδες της. Όπως είχε αποκαλύψει η ίδια, η οικογένειά της δεν διέθετε αρκετά χρήματα, ούτε καν για της αγοράσουν τα μολύβια της για το σχολείο.

Στο σχολείο, οι δάσκαλοί της εντόπισαν ότι η μικρή Lucy ήταν «πολύ ντροπαλή και άτολμη» όπως έγραψαν χαρακτηριστικά σε μια επιστολή που απηύθυναν στη μητέρα της. H ίδια θυμόταν ότι ξεπέρασε τη ντροπαλότητά της «όταν σκέφτηκα ότι ο κόσμος δεν ασχολείται μαζί μου ούτε κατά το ήμισυ από αυτό που νόμιζα. Η αλήθεια είναι ότι κανείς δε δίνει σημασία».

Παρόμοια εμπόδια αντιμετώπισε και μερικά χρόνια αργότερα, όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική και οι δάσκαλοί της την αποθάρρυναν, λέγοντάς της ότι δεν κάνει για ηθοποιός. Ευτυχώς, δεν τους άκουσε!

«Δεν είμαι αστεία, αυτό που είμαι είναι γενναία», είχε δηλώσει η ίδια και, πράγματι, το απέδειξε.

Η Lucille Ball έκανε τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα σε μια εποχή που για να κάνεις καριέρα στο Χόλιγουντ ήταν επιβεβλημένο να είσαι ξανθιά και όμορφη. Όχι πως δεν ήταν… Έτσι ξεκίνησε –εδώ τη βλέπουμε στα 23 της, όπως εμφανίστηκε στο «Τop Hat» (1935), ένα μιούζικαλ του Irving Berlin με πρωταγωνιστές τους Fred Astaire και Ginger Rogers, χωρίς να συμπεριληφθεί το όνομά της στους τίτλους.

Η διαφορά με τη Lucille Ball όμως, ήταν ότι από την αρχή δεν δίστασε να “τσαλακωθεί”. «Δεν με ένοιαζε να στραπατσαριστώ», είχε πει. «Έτσι μπήκα στη φυσική κωμωδία».

Ωρίμασε υποκριτικά δίπλα στους καλύτερους τους είδους. Η Lucille Ball είχε αναγνωρίσει ότι όφειλε πολλά στον Charlie Chaplin. Δάσκαλός της ήταν επίσης και ο Buster Keaton, ο οποίος είχε εντοπίσει το ταλέντο της την εποχή που εργαζόταν στην MGM.

«Δεν μπορεί να διδάξεις σε κάποιον την κωμωδία. Ή το έχεις, ή δεν το έχεις», έλεγε. Κι εκείνη το είχε!

Παράλληλα με το ξεδίπλωμα του πηγαίου της ταλέντου η Lucille Ball “επινόησε” τον εαυτό της. Όντας μελαχρινή που έγινε ξανθιά όταν πήγε στο Χόλιγουντ, τόλμησε τελικά να καθιερωθεί ως κοκκινομάλλα στις αρχές της δεκαετίας του ’50. Ο κομμωτής της αποκαλούσε το χρώμα της «χρυσό βερίκοκο». Αυτό το κόκκινο στα μαλλιά έγινε τελικά το σήμα κατατεθέν της.

Η ηλικία της δεν υπήρξε ποτέ εμπόδιο. Το “I Love Lucy,” η σειρά που την καθιέρωσε ως ένα από τα μεγαλύτερα τηλεοπτικά αστέρια, έκανε πρεμιέρα στις 15 Οκτωβρίου του 1951, δυο μήνες αφότου η ίδια είχε πατήσει τα 40.

Υπήρξε καινοτόμος από την αρχή. Το “I Love Lucy” ήταν η πρώτη σκηνοθετημένη τηλεοπτική σειρά που γυριζόταν μπροστά σε ένα ζωντανό ακροατήριο –κι αυτή δεν ήταν η μοναδική της πρωτιά…

Ενάντια στα κοινωνικά ταμπού, η Lucy και ο Ricky Ricardo ήταν το πρώτο ζευγάρι με διαφορετική εθνικότητα που εμφανίστηκε σε αμερικάνικη τηλεοπτική σειρά. Όταν η Lucille Ball πρωτοείπε στο CBS ότι ήθελε τον πραγματικό σύζυγό της να υποδυθεί το σύζυγό της στην τηλεόραση, δέχτηκε σοβαρές αντιρρήσεις. Οι διευθυντές του καναλιού θεώρησαν ότι το τηλεοπτικό κοινό δεν θα αποδεχθεί την ιδέα μιας Αμερικανίδας νοικοκυράς που είναι παντρεμένη με έναν ξένο. Εκείνη όμως, δεν είχε μάθει να της λένε όχι. Για να δείξει στα στελέχη ότι η ιδέα της θα μπορούσε να λειτουργήσει, ξεκίνησε με το σύζυγό της και ανέπτυξε ένα κομμάτι κωμωδίας που περιλάμβανε τη διακοπή των ερμηνειών από τη μπάντα ρούμπας του Desi Arnaz. Η ιδέα της είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, που το CBS συμφώνησε με την επιλογή του Desi για το ρόλο του συζύγου –και το σκετσάκι αυτό συμπεριλήφθηκε σε ένα από τα επεισόδια της πρώτης σεζόν του “I Love Lucy”.

To “I Love Lucy” έγινε φαινόμενο! Η αρχική σειρά προβαλλόταν από τις 15 Οκτωβρίου 1951 ως τις 6 Μαΐου 1957 –και περιλάμβανε συνολικά 180 επεισόδια. Υπήρξε δε, τόσο δημοφιλής που τα πολυκαταστήματα άρχισαν να κλείνουν στις νύχτες της Δευτέρας, που προβάλλονταν η σειρά στην τηλεόραση. (Ήταν κάτι σαν το δικό μας «Άγνωστο Πόλεμο» του Νίκου Φώσκολου…!)

Ένα από τα μυστικά της επιτυχίας της ήταν η επιμονή της στην ποιότητα. Τόσο η Lucille Ball όσο και ο Desi Arnaz, είχαν δεχθεί να μειωθούν οι αποδοχές τους κατά 1.000 δολάρια εβδομαδιαίως προκειμένου να γυρίζεται η σειρά τους σε φιλμ 35 mm. Τελικά, όμως “αποζημιώθηκαν”: Όταν η ίδια και ο σύζυγός της δέχτηκαν τη μείωση αποδοχών, απέκτησαν το 80% της ιδιοκτησίας της σειράς ως μέρος της συμφωνίας. Το 1957, η CBS αγόρασε τη σειρά έναντι ενός εκατομμυρίου δολαρίων και, με αυτό το κεφάλαιο, η Lucy και ο Desi αγόρασαν τις εγκαταστάσεις της RKO Pictures, τις οποίες μετονόμασαν σε Desilu Studios.

Ως πρόεδρος της Desilu, η Lucille Ball καταξιώθηκε σε ένα αμιγώς ανδροκρατούμενο περιβάλλον, αφού ήταν η πρώτη γυναίκα που διηύθυνε μεγάλο τηλεοπτικό στούντιο.

Όλα έδειχναν τόσο φυσικά. Το “I Love Lucy” συχνά φαινόταν τόσο αυθόρμητο, που οι διάλογοι έμοιαζαν να προκύπτουν εκείνη τη στιγμή εκτός σεναρίου. Όμως, δεν ήταν καθόλου έτσι. Στην πραγματικότητα, η Lucille Ball ήταν τελειομανής, υπέρμαχος της αυστηρής πρόβας και ποτέ δεν παρεξέκλινε από το σενάριο.

Πρωτοπόρος και στη μητρότητα, απενοχοποίησε τηλεοπτικά την εγκυμοσύνη. Παρ’ όλο που δεν της επιτράπηκε να χρησιμοποιήσει τη λέξη “έγκυος” (η τηλεοπτική λογοκρισία επέβαλε εκφράσεις τύπου “περιμένει παιδί”), η Lucille Ball ήταν η πρώτη έγκυος γυναίκα που υποδύθηκε έγκυο γυναίκα στην τηλεόραση.

Ήταν πιο δημοφιλής κι από το δημοφιλέστερο πρόεδρο. Στις 20 Ιανουαρίου του 1953 περίπου 29 εκατομμύρια τηλεθεατές παρακολούθησαν την ορκωμοσία του προέδρου Dwight D. Eisenhower. Μια μέρα νωρίτερα, 44 εκατομμύρια είχαν παρακολουθήσει τη Lucy Ricardo να πηγαίνει στο νοσοκομείο για να γεννήσει τον Little Ricky –μόλις 12 ώρες μετά τη γέννηση του πραγματικού παιδιού της Lucille, του Desi Arnaz Jr . Το εν λόγω επεισόδιο του “I Love Lucy” είχε γυριστεί το Νοέμβριο του 1952.

Η επιτυχία της είχε διάρκεια. Το “I Love Lucy” ήταν η πρώτη τηλεοπτική σειρά που ολοκλήρωσε τον κύκλο της ενώ βρισκόταν στην κορυφή των μετρήσεων τηλεθέασης της Nielsen. Το ίδιο επίτευγμα επανέλαβαν μεταγενέστερα στην αμερικανική τηλεόραση μόνο το “The Andy Griffith Show” και το “Seinfeld”.

Η Lucille Ball (που βλέπετε εδώ σε γραμματόσημο που εκδόθηκε το 2001) εμφανίστηκε στο εξώφυλλο του TV guide 39 φορές, περισσότερες από κάθε άλλο ηθοποιό. Το περιοδικό την κατονόμασε ως το μεγαλύτερο τηλεοπτικό αστέρι όλων των εποχών.

Αν και ο γάμος της με τον Desi Arnaz διήρκεσε είκοσι ολόκληρα χρόνια –είχαν παντρευτεί το 1940 πριν ακόμα γίνουν διάσημοι– ήταν κάθε άλλο παρά ανέφελος. Η ίδια δεν το έκρυψε ποτέ. Όταν τη ρώτησαν πώς γεννήθηκε το “I Love Lucy”, η Lucille Ball μίλησε στα ίσα: «Αποφασίσαμε ότι αντί να επωφελούνται από τα λάθη μας οι δικηγόροι των διαζυγίων, θα επωφεληθούμε εμείς από αυτά».

Η αδυναμία του Desi Arnaz στο ποτό και στις γυναίκες υπήρξε πολύ συχνά η αιτία να μη μιλιούνται μεταξύ τους στα διαλείμματα των γυρισμάτων. Παρ’ όλα αυτά η Lucille Ball υπερασπιζόταν σθεναρά τον άντρα της και δεν επέτρεπε ποτέ και σε κανέναν από το συνεργείο να κάνει πλάκα με την ξενική προφορά του.

«Μισώ την αποτυχία και το διαζύγιο ήταν η Νο 1 αποτυχία στα μάτια μου», είχε πει για το χωρισμό της από τον Desi Arnaz. «Ήταν η χειρότερη περίοδος της ζωής μου. Ούτε ο Desi ούτε εγώ είμαστε οι ίδιοι άνθρωποι έκτοτε –και στην ψυχή και στο σώμα».

Παρά το διαζύγιό τους, η Lucy και ο Desi διατήρησαν φιλικές σχέσεις. Τα τελευταία του λόγια πριν από το θάνατό του το 1986 (μετά την πρεμιέρα του “Life With Lucy”) ήταν: “Κι εγώ σ’ αγαπώ, γλυκιά μου. Καλή επιτυχία στη σειρά σου».

Τελικά βρήκε την αληθινή ευτυχία στο πλευρό του δεύτερου συζύγου της, του κωμικού Gary Morton, με τον οποίο παρέμεινε παντρεμένη ως το θάνατό της το 1989. Όταν κάποτε ένας δημοσιογράφος τη ρώτησε ποιο ήταν το κλειδί της ευτυχίας της, η Lucy απάντησε: «Ο σύζυγός μου».

«Πιστεύω ότι στη ζωή είμαστε τόσο ευτυχισμένοι, όσο αποφασίζουμε να είμαστε». Αυτό ήταν το μότο της.

«Η τύχη; Δεν ξέρω τίποτα για την τύχη, ποτέ δεν βασίστηκα σε αυτήν και φοβάμαι τους ανθρώπους που το κάνουν. Η τύχη για μένα είναι κάτι άλλο: σκληρή δουλειά – και να συνειδητοποιείς τι είναι ευκαιρία και τι δεν είναι».